2011

14 december 2011

Elk voordeel heb z’n nadeel

De titel van dit stukje is gebaseerd op een bekende uitspraak van Johan Cruijff. Met een voorbeeld zal ik uitleggen wat Cruijff bedoelt met deze "wijze woorden". Neem nou die uitstekende neus van Flynn. Het is indrukwekkend om te zien hoe zij, nog maar net een half jaar oud, een sleep oppakt. Op ruime afstand van het beginpunt heeft ze de sleep meestal al in haar neus en loopt deze hierna vol zelfvertrouwen uit. Wat ben ik dan trots op mijn kleine Duitsertje.

Maar ook bij een verloren zoek kan ik echt van mijn benjamin genieten, want ook dan is te zien hoe geweldig haar neus werkt. Ze heeft van nature een mooi zoeksysteem en krijgt al van grote afstand verwaaiing van dummy of wild. Flynn heeft tijdens een training gewerkt op een verloren zoek met meerdere oude valplekken. Bij zo’n oefening kwam haar super neus natuurlijk erg goed van pas. Maar bij deze moeilijke verloren zoek bleek ook wat een geweldige doorzetter Flynn is. Ze zocht net zo lang tot ze succes had.

Als ik de uitspraak van Cruijff goed begrijp, moet het voordeel van zo’n geweldige neus dus ook een nadeel hebben. Dat klopt, want juist door deze uitstekende neus is Flynn ook erg goed in het opsporen van minder prettige zaken zoals, tja laat ik het beestje maar bij de naam noemen …….. poep. Konijnen en paarden maken volgens haar voortreffelijk smakende uitwerpselen. Maar haar favoriet is en blijft toch echt, ja jullie raden het al mensenpoep. Een paar maanden geleden was ik nog echt kansloos wanneer ik Flynn bij mij riep, op het moment dat ze haar favoriete maaltje stond te verorberen. Nu luistert ze gelukkig beter en komt, na snel nog even een hapje te hebben genomen, al smakkend naar mij toe met een hele vieze gore bek @#$%^&.

Met zo’n grote neus moet je wel goed kunnen ruiken

Ik weet eigenlijk niet of ik het wel eens ben met Johan Cruijff. Want zijn uitspraak suggereert dat ook elk nadeel een voordeel moet hebben. Maar ik weet zeker dat er nadelen zijn die geen énkel voordeel hebben. Zoals het sinds kort ontwikkelde sloopgedrag van mijn Flynnder. Ze heeft inmiddels een pantoffel, een paar sokken, een schoen, een paar hondenkleedjes, een regenjas, een rieten mand, een sjaal, een paar veters, twee (!!!) auto-matten en heel veel speeltjes vernield. Het blijkt dat Flynn dit gedrag van haar moeder Hila heeft. Nu snap ik pas echt waarom Hila de bijnaam “Hila the Hooligan” heeft. Wat mij betreft is Flynn’s nieuwe bijnaam vanaf nu “Flynn miss Hooligan, the next generation”.

Maar alle gekheid op een stokje. Ik heb mij voorgenomen vooral te genieten van de voordelen van mijn Flynn zoals die fantastische neus en haar geweldige doorzettingsvermogen. Aan de nadelen wordt gewerkt en dan komt het uiteindelijk allemaal goed, toch???

 

1 december 2011

Mijn vier zwartjes

Het is al weer een tijd geleden dat er iets op mijn site is gepubliceerd. De afgelopen weken heb ik de laatste chemo’s gehad. Mijn lichaam had, door alle voorafgaande kuren, niet meer de flexibiliteit om voor een volgende kuur weer helemaal te herstellen. Hierdoor werd het steeds zwaarder. Maar nu, zijn alle chemo’s achter de rug. Het duurt ongeveer drie maanden voordat alle giftige stoffen mijn lichaam uit zijn en een jaar om weer helemaal “de oude” te worden.

Met mijn vier zwarte meisjes gaat het goed. Ze zijn de laatste tijd veel bij Willy geweest, maar sinds kort zijn ze weer thuis, echt heerlijk! Wil, het is echt geweldig wat je voor ons en de zwartjes hebt gedaan, super super bedankt hiervoor!!!

Even een update van de afgelopen weken:

Mijn oudje Pip had een flink buikgriep virus te pakken toen ze in Lelystad was. Wil heeft het er maar druk mee gehad; vele keren naar buiten en ook ’s nachts moest ze diverse keren haar bed uit. Pip heeft zeker een goede week nodig gehad om weer een beetje op te knappen.

Sinds kort doet Pip mee aan de puppytraining in Nunspeet. Door haar schouderblessure moeten wij voorzichtig zijn met haar fysieke gestel. Maar haar koppie moet nog wel bezig gehouden worden. Bij de laatste training heeft ze een sleep gelopen en mocht ze de pups een ABC-tje demonstreren. Zelfs het "achtje volgen" was een hoogtepunt voor Dipper. Wat is het toch een lekker ding mijn Pippertje en werken …….. dat is haar alles. Tijdens de training heeft ze gedurende alle oefeningen met een grote glimlach om haar grijze lipjes gelopen.

Pip mijn oudje

Er stonden nog wat jachten op het programma, maar voor mij is dat nog veel te zwaar. Willy had heel lief aangeboden om Harley, naast haar Piusz, mee te nemen op jacht. Harley is de afgelopen weken twee keer mee geweest. Nou is het niet zo dat Willy de ene helft van de dag met Piusz jaagt en het andere deel van de dag met Harley. Nee …….. dan moet je Wil leren kennen, die neemt ze gewoon allebei mee, gedurende de gehele jachtdag. Ik vind het heel bijzonder dat ze het voor elkaar krijgt om twee super gepassioneerde honden voor te jagen. Helemaal omdat bij deze jachten de honden voor de voet moeten jagen. Stel je eens voor een jacht op de hazen, over uitgestrekte akkers en dan met twee niet aangelijnde honden. Ga er maar eens aan staan. Piusz en Harley hebben individueel maar ook samen uitstekend gewerkt en heel wat wild opgestoten, zodat de geweren veel te doen hadden. Ook de bramen in gaan, zoals spaniëls doen, is geen enkel probleem voor deze twee toppers. Ik ben echt heel trots op mijn grote bruine vriendin en mijn kleine zwartje. Harley kwam beide keren thuis met een glimlach van oor tot oor.

A.s. zaterdag start voor Harley en mij de training bij de Apporteur, we kunnen niet wachten en hebben er erg veel zin in!!!

Harley met gans

Ton is elk weekend druk om zich met Jorja voor te bereiden op het komende winterseizoen bij de Apporteur. Elke zondag gaan ze samen op stap om te trainen. George en Ton genieten samen van deze momenten.

De laatste tijd komt Jorja veel bij mij om te knuffelen. Mijn Deentje is net als Harley een gevoelig hondje en ik weet zeker dat zij aanvoelt dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zit. Ik vind het heerlijk wanneer Jorja lekker op mijn voeten komt liggen of met haar lijfje tegen mijn benen leunt.

Verder heeft ze het maar druk met onze jongste Flatcoat telg. Jorja en Flynn spelen veel samen. Flynnder mocht eerder alles van George, maar Jorja heeft besloten dat het genoeg is geweest. De tijd van alles accepteren is voorbij en de opvoeding is gestart. Ik geef haar groot gelijk.

Ton en George samen aan het werk

Flynn is al weer een half jaar en is op dit moment erg ondeugend. Het woordje “komen” past sinds kort niet echt in haar vocabulaire en volgens mijn Duitsertje heeft zij het commando “af en blijf” ook nog nóóóóit eerder gehoord. Je hebt je handen vol aan zo’n puber, maar het is af en toe ook erg komisch. Ze haalt de ene streek na de ander uit en trekt hierbij haar meest serieuze snuit. Je moet echt van goeden huize komen om je niet in te laten pakken door jufje Flynnder. Tijdens de training gaat ze meestal super, maar zo nu en dan haalt ze ook hier een streek uit. Maar ik weet inmiddels dat we leren van fouten maken en niet als alles goed gaat. Ik vind het echt ongelooflijk wat ze al kan. De pups leren zoveel tijdens de geweldige training van Willy en de basis voor alles wat ze later moeten kunnen wordt op een fantastische wijze opgebouwd.

Flynn alweer een half jaar oud en wat een werktalent!

Yarowl Yearning "Yarny", de vader van Pip, heeft op 14 november de respectabele leeftijd van 14 bereikt. Volgens zijn baasje Luitgard is hij elke ochtend wel wat stram maar geniet nog volop van zijn leventje. Yarny, je bent een kanjer.

Gisteren hebben wij een puppytest gedaan, deze keer van een nestje Flatcoats. Altijd weer erg leuk om je favoriete ras te testen. De pups waren van de kennel Wagging Tails. Het is een nest met stabiele en erg mensgerichte hondjes. Wij waren erg onder de indruk van de werkkwaliteiten van de pups. Echt een super leuk nest waar de fokker trots op mag zijn!

 

11 oktober 2011

MAP Biddinghuizen 8 oktober

Na alle lieve stukjes van Lenk over mijn bruintjes en mijn persoontje, vind ik het fijn om Lenk en haar meiden ook zelf eens in het zonnetje te zetten op haar eigen website. Want dat verdient deze doorzetter echt!

Ruim vier jaar geleden heb ik Lenk en haar meiden leren kennen en sindsdien is er tussen ons een intense vriendschap ontstaan. Samen hebben we inmiddels al heel wat hoogte- en dieptepunten beleefd op het gebied van onze gezamenlijke passie: onze eigen honden, Flatcoats en jachthondentraining.

Zoals bekend wordt het leven van Lenk helaas sinds maart beheerst door haar strijd tegen borstkanker. En hoewel het, door vervelende ongemakken en heftige bijwerkingen, soms gemakkelijker zou zijn om de moed te verliezen, heeft Lenk ervoor gekozen om hier keihard tegen te vechten en zichzelf ook in deze periode nog doelen te blijven stellen.

Één van deze doelen heeft ze afgelopen zaterdag weten te bereiken, namelijk het behalen van een MAP A diploma met Harley in Biddinghuizen. Een enorme prestatie onder deze omstandigheden en ik, als vriendin maar ook als trainer, ben echt ongelooflijk trots op die 2 kanjers!

Lenk en Harley: 2 kanjers!!!!

Nog maar net op de been na haar vierde chemokuur en daardoor nauwelijks kans tot trainen te hebben gehad, Harley die nog maar 1 dag thuis was van haar logeerpartij bij mij en nou niet bepaald prettige weersomstandigheden, maken dit tot een prestatie van formaat.

Gelukkig zaten we bij elkaar in de groep (nr. 3 voor Lenk en Harley en nr. 2 voor mij en Saszu) en had Christel, vriendin en organisator van de MAP in Biddinghuizen, heel lief aangeboden om ons heen en weer te rijden als de proeven erg ver uit elkaar lagen.

Van te voren hadden Lenk en ik afgesproken om er in ieder geval een fijne dag van te maken en dat het al fantastisch zou zijn als Lenk er de hele dag bij zou kunnen zijn en de wedstrijd af zou kunnen maken. Nou, onze hondjes hebben hun best gedaan, we hebben genoten van al het hondenwerk, de sfeer in onze groep was uitstekend en er werd af en toe zelfs heerlijk gelachen. Toen ’s middags ook de zon zich nog regelmatig liet zien, kon de dag eigenlijk al niet meer stuk.

Nadat Lenk en Harley ook de laatste proef met succes hadden afgelegd en het diploma dus binnen was, hebben we samen even lekker wat traantjes weggepinkt. Soms gaan dingen zoals je hoopt dat ze zullen gaan. Enfin, voor haar een broodnodige opsteker, en zo gegund! Dit geeft kracht om door te vechten en hoop voor de toekomst….

Harley met meerkoet (foto Ria de Jong)

Bij de prijsuitreiking bleken Saszu en ik ook nog de eerste plaats te hebben gehaald. Lenk was er eerder al van overtuigd dat we het goed hadden gedaan, maar voor mij was het toch een aangename verrassing.

Met nu nog twee chemokuren te gaan, is het einde gelukkig in zicht. Hierna zal Lenk nog een tijd nodig hebben om weer aan te sterken en de ‘oude’ te worden, maar ik weet zeker dat dit haar ook gaat lukken.

En haar meiden gaan haar daar natuurlijk bij helpen. Deze schatten zaten al in mijn hart, maar door de afgelopen tijd heb ik alleen nog maar meer binding met ze gekregen. Pip met haar altijd vrolijke humeur, Jorja met haar intense momentjes en Harley met haar enorme werklust en hoog knuffelgehalte. En dan nog de nieuwste aanwinst. Deze dame, Flynn, vindt het leven één groot feest en staat te popelen om de wereld van de jachthondentraining uitgebreid te gaan ontdekken. Wat een heerlijk vooruitzicht voor Lenk om haar hierin te begeleiden. Ik weet zeker dat zij met deze Flynnder nog heel veel mooie avonturen gaat beleven. En ik ben daar uiteraard graag deelgenoot van.

Lieve Lenk, dankzij jou weet ik wat elkaar steunen door dik en dun betekent. Dankjewel voor je geweldige vriendschap!

 

6 oktober 2011

Dankbaar

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een stukje op mijn website heb geplaatst. De afgelopen weken, rond de derde en vierde chemo, waren zwaar en hierdoor was ik vaak niet in staat om voor mijn vier zwartjes te zorgen. Ze zijn daarom de laatste tijd veel bij Willy geweest. Bij haar thuis worden mijn meisjes liefdevol opgevangen en naast vele lange wandelingen ook op culinair gebied enorm verwend.

Op betere dagen met weer een beetje energie kwam Willy naar Nunspeet rijden, om samen een wandeling met de honden te maken. Heerlijk om in Nunspeet de bossen te verkennen samen met ons vrolijke zestal.

Ons zestal (Pip, Harley, Piusz, Flynn, Saszu en Jorja)

Natuurlijk voel ik mij zo af en toe schuldig dat ik er niet helemaal voor mijn dametjes, en vooral voor mijn kleintje Flynn, kan zijn. Maar ik weet zeker dat mijn meiden niets te kort komen in Lelystad. En Flynn, ach als ik merk hoe vrolijk en vrij zij de wereld aan het ontdekken is, dan weet ik zeker dat het met mijn pup aan niets ontbreekt. Ondanks dat wij elkaar niet dagelijks zien, merk ik dat de band die we samen hebben er niet onder te lijden heeft. Ze is elke keer weer zo ontzettend blij mij te zien, haar staart kwispelt dan volop en haar hele achterlijfje swingt mee.

Vanaf vandaag ben ik voldoende opgeknapt om de zorg van mijn dametjes weer op mij te nemen en komen ze weer thuis. Ze zullen zwaar moeten afkicken want kippensoep, tartaartjes, haring in tomatensaus, gebakken biefstuk, kip Jambalaya enz. staan niet bij ons op het menu.

Ik ben Willy, maar ook haar partner Hans, ongelooflijk dankbaar voor de geweldige verzorging van onze vier wijfies. Ik realiseer mij heel goed hoe zwaar het is om in totaal zes Flatjes in huis te hebben, waarvan één energieke pup.

Wil, ik weet niet wat ik zonder jouw vriendschap, steun en hulp zou moeten, echt super super bedankt.

 

1 september 2011

Foto’s en stamboom Flynn

Van de week ben ik met mijn fototoestel op pad geweest om een nieuwe portret- en een standfoto van Flynn te maken. Ze krijgt nog een eigen pagina, maar daar ben nog niet aan toegekomen.

Wat een lekker koppie en rechts Flynn in stand (12 weken oud)

Het leek mij leuk om de stamboom van Flynn alvast te laten zien. In haar stamboom komen mooie oude lijnen voor zoals Wizardwood en Waverton. Ik vind het heel gaaf dat Varingo Richboy, de opa van Harley, in de stamboom van Flynn terug te vinden is. Maar ook Little Red Rooster of Varingo en de Gowran lijn die achter George zit. Al met al, wat mij betreft, een geweldige stamboom.

Envy Ashes of St. Helens	Gowran Indigo Extra	Little Red Rooster of Varingo	Blackrake Otello of Collyers
			Lilith Leaf
		Gowran Tres Cher	Varingo Richboy
			Summer Nights Dream of Gowran
	Conover’s Xellent Xperience	Xellent-Star	Lady Doc’s Humbug
			O’Flanagan Newbury
		Conover’s Storm Light	Varingo Stormbrook
			Searover My Look
Hilaria Umbra Fida	Tewbell’s A French Challenge	O’Flanagan Much Ado about Nothing	Toffedreams Talisker
			O’Flanagan Upp Som en Sol
		Dark Noble’s Bellflower	Wizardwood Pretender
			Blackpicks Keep on Seeking
	Dancing Shadow Acacia	Bombay Saphir Of Lorien	Wild Field’s Candlelight Actor
			Waverton Sherry
		Whipcord’s Lilly	Chervil of Gallaber from Clowbeck
			Whipcord’s Wise Lady

De stamboom van Khila-Flynn Umbra Fida

Na de tweede chemo heb ik een zware week gehad, maar ik ben al weer behoorlijk op de been. Ik geniet van mijn dondersteentje Flynn en die geniet op haar beurt van haar leventje. Gelukkig heb ik nog genoeg energie om met Flynn en Harley te trainen. Trainen met mijn honden, is voor mij dé manier om eventjes alles te vergeten.

Maar lekker wandelen met mijn meisjes is ook een manier om mijn hoofd leeg te maken. Toen het vorige week donderdag zulk prachtig weer was, heb ik samen met Willy in Vierhouten een wandeling over de hei gemaakt. Omdat de hei op dit moment volop in bloei staat is het hier werkelijk prachtig, net één grote paarse zee. Er kwam een vriendelijk echtpaar naar ons toe, dat geïnteresseerd was in ons vrolijke zestal. Ze boden zelfs aan om een foto van ons alle acht te maken. Dit is het resultaat, ik vind het een super vrolijke foto geworden!

Van links naar rechts Pip, Jorja, Piusz, Harley, Flynn in de armen van Willy, en Saszu

 

24 augustus 2011

“Mijn” twee bruintjes

Het voelt inmiddels alsof het mijn honden zijn, de twee bruintjes van Willy. Samen hebben wij de afgelopen jaren al zoveel meegemaakt. Er staan veel mooie “bruine” momentjes op mijn netvlies. Het zijn twee ongelooflijk lieve schatten. Piusz met haar zachte zorgzame karakter en Saszu, een heerlijk vrolijke hond en de belhamel van de roedel. De twee bruintjes zitten in mijn hart. En nu nog veel meer ………

Links Piusz met haar zachte uitstraling en rechts het ondeugende maar ook lieve koppie van Saszu

Mijn vier meisjes logeren, door mijn ziekte, de laatste tijd regelmatig bij Willy. Wat een drukte moet het zijn in Lelystad; vijf volwassen Flatjes en één pup. Gelukkig krijgt Willy hulp van de bruintjes, want die twee spelen een belangrijke rol bij de opvoeding van mijn benjamin. Mijn zwartjes vinden de opvoeding van Flynn niet echt interessant en houden zich liever met andere zaken bezig.

Eerst voorzichtig spelen, maar nu moeten de grenzen duidelijk worden

In het begin heeft Piusz heel voorzichtig aan Flynn geleerd hoe je speelt. Maar nu ze twaalf weken oud is, is Piusz ervan overtuigd dat Flynn haar grenzen moet leren kennen. Ze laat haar precies op het juiste moment weten wanneer ze het te bont maakt.

Saszu vindt spelen met Flynn enig en samen hebben ze de grootste pret. Maar de laatste dagen accepteert ook Saszu niet alles meer van de kleine ondeugd. Net als haar moeder Piusz is Saszu nu ook nauw betrokken bij de opvoeding van mijn kleintje.

Mijn zwartjes bekijken het geheel en draaien zich zuchtend om.

Links wel heel erg ondeugend en rechts samen even lekker rollen

“Mijn” twee lieve bruintjes hebben één van de belangrijkste onderdelen van de socialisatie van Flynn op zich genomen; de "hondentaal". Ik ben ze daar ben heel dankbaar voor. Lieve Piusz en Saszu een dikke, dikke knuffel.

 

18 augustus 2011

Een week uit het leven van Flynn

De afgelopen week voelde ik mij elke dag weer een beetje beter. Hierdoor kon ik weer op stap met mijn vier dametjes. Ik voelde me zelfs zo goed dat ik naar de training ben geweest. Vrijdag was de training van Harley. Ze ging lekker mijn kleine zwartje. We hadden prima contact en alle proeven heeft ze ondanks haar schijndracht met veel power gedaan. Wat is het toch een lekker ding, die Harley van mij.

Willy heeft mij heel lief deze week de gelegenheid gegeven om een paar keer extra met Flynn te trainen. Zie hieronder een verslag met foto’s van mijn avonturen met kleine Flynnder (haar nieuwe bijnaam).

Links Flynn met een zandneusje en rechts een foto van ons saampjes

Vorige week zondag was er puppytraining in Nunspeet. Er stonden veel oefeningen op het programma, waaronder een sleepje met voer. Alle hondjes hebben de sleep uitstekend gelopen. Ook Flynn heeft laten zien dat zij een prima neus heeft. Flynn haar grootste vriendje in dit puppy groepje is Weimeraner Koa. Ze kunnen samen erg leuk spelen en zoeken elkaar steeds op.

Inzet bij de sleep en samen schuilen voor de regen onder de plu met vriendje Koa

Van de week stond de eerste zwemles van Flynn op het programma. Het inentingsschema in Duitsland is iets anders dan bij ons in Nederland en daarom mocht zij met 11 weekjes al het water in. De hele dag was het droog en zonnig geweest, maar toen wij bij het water aankwamen, kwam het met bakken de lucht uit. Het plan om het water in te gaan was nu niet meer verstandig noch aantrekkelijk, want een koudje kan ik mij nu echt niet permitteren. Willy was zo lief en moedig om met dit vreselijke weer het water in te gaan. In eerste instantie vond Flynndertje al die nattigheid toch eigenlijk wel eng. Maar toen Piusz, die als een tweede moeder voor kleine Flynn is, uit de auto werd gehaald, voelde mijn wijfie zich meteen gesteund en zwom na even aarzelen een klein stukje mee. Prima, de eerste stapjes waren gezet.

De eerste zwemles van Flynn, een groot succes! Rechts Flynn aan de pin bij de zaterdagtraining

Vrijdag even voor de training van Harley hebben we de zwemles uitgebreid. Willy stond aan één kant van het water en ik aan de overkant. Op het teken van Willy kon ik haar influiten en na wat aanmoedigingen kwam mijn kleintje mijn kant op gezwommen. Het zwemmen ging al stukken beter, wat waren we trots. De kantjes waren echt niet zo eenvoudig, maar Flynn kwam stoer de kant op, nog iets om trots op te zijn.

Zaterdagmiddag heb ik bij Willy mee kunnen trainen met een jongehondengroep. Mijn kleintje zat gedurende de les aan de pin en ze heeft haar ogen uitgekeken (zie foto hierboven). De eerste oefening was het over water sturen. De hondjes uit deze groep zijn al behoorlijk gevorderd en gaan bijna allemaal blind over. Voor Flynn werd de oefening uiteraard aangepast. De oefening van vrijdag werd herhaald.  Na even kort aarzelen nam zij stoer de beslissing om naar mij toe te zwemmen en ik heb haar hiervoor natuurlijk uitbundig beloond. We deden deze oefening nog een keer nu nam zij nog sneller de beslissing om te komen. Wat een ongelooflijke stappen heeft deze knapperd in een week tijd gemaakt.

Daar zwemt dat kleine ding, gaaf he!

Een andere oefening was een apport op een konijn. Nou ontbreekt het mijn pup niet echt aan buitdrift. Haar brengdrift is alleen wat minder:- ) Dus doen wij de apportjes voorlopig alleen aan de lijn, want anders gaat dit dametje met het apport aan de haal.

Tussendoor even aandacht voor het vrouwtje en rechts pakt Flynn haar eerste konijntje op

Afgelopen zondag weer de puppytraining in Nunspeet. De eerste oefening was volgen, deze keer zonder koekje. Het vasthouden van de aandacht van de pup met behulp van je stem was hierbij belangrijk, maar soms ook best lastig. Deze oefening ging goed en Flynn had al snel in de gaten wat de bedoeling was.

Daarna een oefening met wachten voor de voerbak. Nu is Flynn behoorlijk food-obsessed, dus dit was een spannende opdracht voor ons. Thuis zijn we hier ook al mee bezig geweest, maar het ging tot nu toe nog niet helemaal naar wens. Ook nu moest ik haar een paar keer goed duidelijk maken dat zij rustig moet blijven zitten, voordat zij wat te eten krijgt. Maar uiteindelijk lukte het toch om haar netjes te laten wachten en kon ik haar het commando "toe maar" geven. Aansluitend hebben we nog een begin gemaakt met het vooruit sturen op de voerbak.

Kijk eens hoe netjes zij meeloopt, wachten op het voer was moeilijk maar …….. het is gelukt

Tenslotte nog een apport op een dummy. Toen de dummy de grond raakte gaf ik haar het commando "apport". Ze kwam bij de dummy en toen ik floot kwam ze direct mijn kant op. Op het laatste moment probeerde ze nog even een ander kant op te gaan, maar toen ik een stapje opzij zette kwam zij al bijna model voorzitten. Ik was helemaal verbaasd, wat een kanjer!!!

Flynn zit er klaar voor en rechts komt ze trots aan met het apport

Wat was het weer een gave les en wat hebben de hondjes veel geleerd. Willy echt super bedankt voor deze geweldige training.

Links bijna model apport, wat knap en rechts: er wordt goed voor mijn kleine wijfie gezorgd!

Ze heeft zelfs een regenjasje van het baasje van Koa te leen gekregen op de rechter foto Flynn en de "nieuwe" Lenk

Tijdens de afgelopen week bleek mijn angst volledig onterecht dat mijn speciale band met Flynn, door de logeerpartij van anderhalve week, er niet meer zou zijn. Blijkbaar was onze band vóór die tijd al zo bijzonder geweest dat wij die samen moeiteloos weer hebben opgepakt. Ik wist het meteen de eerste keer dat ik haar in mijn armen had ……… dit zou een heel bijzonder hondje voor mij worden.

Afgelopen maandag heb ik mijn tweede chemokuur gekregen. De dosis is met 20% verlaagd. Mijn vier bijzondere meisjes zijn weer uit logeren bij Willy, maar ik hoop dat ik deze keer beter reageer op de chemo en dat ze alle vier weer snel naar huis kunnen komen.

 

6 augustus 2011/span>

Mijn kanjers

Flynn heeft een week de tijd gekregen om te wennen aan haar nieuwe huis, haar nieuwe roedel en alle regeltjes in huize Krispijn. Ik geniet van haar vrolijkheid, haar uitdagingen tot spel met de grote meiden en haar ontroerende aanpassingsvermogen.

Maar helaas wist ik dat wij na dit weekje voor eventjes afscheid van elkaar moesten nemen, want op maandag 25 juli stond mijn eerste chemokuur gepland. Bij een informatief gesprek over de chemo werd uitgelegd dat je de eerste drie dagen van de kuur erg toxisch bent. Zo erg, dat zelfs transpiratie voor een ander al giftig is. De eerste vraag die bij mij opkwam was, wat de consequentie van deze toxiteit voor mijn honden zou kunnen zijn. De oncologie verpleegkundige kon geen antwoord op deze vraag geven. Thuis leverde een zoektocht op internet ook niets op. Toen bedacht ik mij dat er toch richtlijnen moesten zijn voor kinderen, van ouders die behandeld worden met chemo. Dat bleek het geval. Deze richtlijnen adviseren kinderen, de eerste drie dagen van de kuur, uit de buurt van de met chemo behandelde ouder te houden. Op schoot nemen, knuffelen e.d. wordt ten strengste afgeraden. Voor mij was het meteen duidelijk……. mijn vier dametjes moesten een paar dagen uit logeren. Mijn lieve vriendin Willy bood onmiddellijk aan om voor mijn viertal te willen zorgen. Hoe moeilijk ik het ook vond, vooral voor kleintje Flynn, het welzijn van mijn hondjes komt op de eerste plaats.

Helaas bleef het niet bij drie dagen zonder mijn kanjers. De bijwerkingen van de chemo waren zo heftig dat er in het weekend werd besloten mij acuut op te nemen in het ziekenhuis. Na 6 nachten ziekenhuis waren de bijwerkingen eindelijk weer onder controle en mocht ik naar huis.

Op 4 augustus was Pip jarig, ze is 10 jaar geworden. Het is ongelooflijk en ik voel mij echt een geluksvogel dat mijn Dipper deze leeftijd heeft bereikt. Pip zit sinds een paar maanden op permanente pijnmedicatie voor haar schouder en sindsdien gedraagt ze zich als een jong veulen. Helaas lag ik de 4de nog in het ziekenhuis. Maar we hadden een plan gesmeed. Tijdens het bezoekuur ben ik, compleet met infuuspaal, naar de hoofduitgang gelopen en ben buiten op een bankje gaan zitten. Ton liep naar de parkeerplaats en haalde Pip uit de auto. Ze kwam super blij naar mij toe en samen hebben we heerlijk geknuffeld. Het was een feest om op deze mooie en bijzondere dag heel even saampjes met mijn Pip te kunnen zijn. Mijn oudje is tien ……….!!!

Mijn kanjertje Pip, 10 jaar

We komen er door de omstandigheden maar niet aan toe om foto’s van Flynn te maken. Dit weekend hoop ik voldoende fit te zijn om even met mijn fototoestel op stap te gaan. Daarom toch nog een paar foto’s van Flynn toen zij nog bij Anke was. Op de linker foto kun je zien dat ze goed in elkaar zit. Natuurlijk moet ze nog uitgroeien en blijft het afwachten hoe zij er uiteindelijk uit gaat zien, maar de basis is prima. De rechter foto is het laatste portretje dat Anke van haar heeft gemaakt. Ziet ze er niet schattig uit met haar hamsterwangetjes?

Flynn in stand en portret, juli 2011 (foto’s Anke en Rainer Wolf)

Tijdens onze vakantie in Duitsland hebben wij een geweldige wandeling met de honden gemaakt. Deze wandeling was uitgezet langs kunstwerken in het landschap. In 2009 hebben wij in Noord Duitsland ook zo’n kunstroute gelopen. Een verslag van deze route kun je vinden onder Nieuws van december 2009. Deze wandeling had van mij de titel "Kunst und Hund" gekregen. Binnenkort dus deel II. Alvast een klein voorproefje van deze wandeling (van het kunstwerk is bijna niets te zien, maar zeg nou zelf ……..die vijf Flatjes zijn toch al een kunstwerk op zich!!!)

Piusz, Harley, Saszu, Pip en Jorja

 

24 juli 2011

Mijn naam is ……..

Op 13 juli hebben Willy en ik in Duitsland het Umbra Fida K-nest getest. Het was een feestje. Allemaal ontzettend leuke puppy’s, met fantastische werkkwaliteiten. Anke mag heel trots zijn op dit nest. Mijn keuze was niet moeilijk. Toen alle pups waren getest, was het overduidelijk dat teefje roze mijn nieuwe werkmaatje zou gaan worden. Wat een heerlijk vrolijk hondje, met een super goede neus en uitstekend doorzettingsvermogen. Rosie (haar bijnaam in het nest) vindt het heerlijk om samen met mij dingen te ondernemen. Een lekker stabiele pup met een geweldige kwispel. Verder ziet ze er qua uiterlijk ook nog eens veelbelovend uit. Ik ben echt super blij met haar!

Anke heeft mij de kans gegeven haar roepnaam op de stamboom te zetten. Omdat ze uit het K-nest komt, moest haar naam met een ‘K’ beginnen. Ik heb haar, net als Harley en George, naar haar moeder genoemd en officieel heet ze Khila-Flynn Umbra Fida. Flynn is haar roepnaam (ook in het geven van jongensnamen aan mijn teefjes wil ik consequent blijven).

Mijn naam is ………Khila-Flynn Umbra Fida

Ik ben Anke heel dankbaar voor dit heerlijk lieve hondje, waar ik sinds de dag dat wij naar Nederland reden al meteen een geweldige band mee heb. Ze volgt mij overal en vindt het heerlijk om samen met mij te spelen. In huis draagt ze alles wat ze vindt en komt dit met een brede kwispel al bijna bij mij brengen!@#$%…….. Het is een slim meisje, dat snel leert. Ze kan al zitten, kent haar naam, kan een stukje volgen, komt meestal op de fluit en gaat soms netjes voorzitten. Overdag of ’s nachts slapen in de bench: Werkelijk je gelooft het niet, maar ook dan is het een engeltje. Alles bij elkaar een wonderpup!!!

Al met al is het weer een heel nieuw avontuur en een geweldige ontdekkingsreis met deze kleine prinses (sorry Har, maar natuurlijk blijf jij mijn über prinses). En al is dit mijn vijfde Flat wijfie, ook met haar zal ik tegen dingen aan lopen die ik nog niet eerder heb meegemaakt en waar ik hard aan zal moeten werken. Maar dat maakt elke pup altijd weer zo ontzettend leuk en leerzaam.

Pip en Harley vinden haar erg lief en corrigeren haar met een zacht grommetje wanneer Flynn iets te vrijpostig wordt. George vindt Flynn nog een beetje eng en moet nog best wennen aan de nieuwe aanwinst. Maar ook dit gaat inmiddels al een stuk beter.

Vandaag hebben Flynn en ik onze eerste puppytraining gehad. Ondanks het herfstachtige weer heeft ze zich van haar beste kant laten zien. Wat ben je dan trots op haar eerste stapjes……..

Ze komt!!!

Met alle hondjes (8 in totaal), die aan deze training meedoen, hebben Willy en ik al de eer gehad kennis te maken tijdens de puppytest. We zijn erg benieuwd of de puppyeigenaren hun kanjers in het door ons gemaakte karakterprofiel herkennen.

 

8 juli 2011

Wie van de drie?

Vorige week zijn Willy en ik een paar dagen naar Duitsland geweest. Ik heb namelijk besloten één van mijn mogelijke doelen voor dit jaar te benutten en toch voor een pup te gaan.  Maar hoe ben ik eigenlijk tot deze beslissing gekomen.

Twee jaar geleden, tijdens het Zuid-Duitse Flat Treffen, heb ik Anke Wolf leren kennen. Anke is de fokster van de Umbra Fida kennel. Tijdens deze ontmoeting heb ik ook haar Flatcoats ontmoet en op één daarvan was ik op slag verliefd. Dit Flatcoatje, genaamd Hila, is een heerlijke hond. Een snel, slim en gepassioneerd dametje, met heel veel humor.

Toen bleek dat Harley geen pups zou krijgen, moest ik op zoek naar een geschikte fokker. Een fokker die op het zelfde type Flatcoats valt. Maar wat is nou eigenlijk mijn ideale type Flatcoat? Uiteraard zijn gezondheid en karakter voor mij het allerbelangrijkste. Op werkgebied ziet mijn favoriete Flatcoat er als volgt uit: een gepassioneerde werker, met veel doorzettingsvermogen en in het bezit van een groot probleemoplossend vermogen. Een Flat die werkt met hoge snelheid en uitstekend neusgebruik. Bij dit type Flat ontkom je niet aan een bepaalde neiging tot zelfstandigheid. Deze eigenschap maakt dit type niet altijd even makkelijk voor te jagen, maar dat zie ik juist als een geweldige uitdaging.

Maar goed, weer even terug naar het begin. Na het Flat Treffen heb ik Anke nog een paar keer ontmoet en wij hebben heel veel over Flatcoats gesproken. Tijdens deze gesprekken werd mij duidelijk dat Anke en ik op één lijn zitten en op het zelfde type vallen. Toen zij mij aan het begin van dit jaar vertelde dat zij met Hila ging fokken en welke reu ze ging gebruiken, viel het laatste stukje van de puzzel op zijn plaats …….. mijn volgende Flatcoat zou er één van de Umbra Fida kennel worden.

Na de diagnose borstkanker begon ik te twijfelen of het wel verstandig was om een pup te nemen. Mijn grootste twijfel was of ik deze pup wel dát kan geven waar elke hond recht op heeft. Maar op gegeven moment werd mij duidelijk dat, juist dóór de zware omstandigheden van dit moment, dit kleintje een heel bijzonder hondje gaat worden.  Een Flatcoat waar ik natuurlijk heel veel van ga houden. Een hondje dat de hoop voor de toekomst symboliseert en een reden geeft om, hoe ziek ik mij dadelijk ook voel, er toch op uit te gaan. Het kan niet anders dan dat ik met haar een enorme band ga krijgen. Juist daardoor zal zij niets te kort komen, dat weet ik nu zeker.

Na deze beslissing te hebben genomen moest Anke natuurlijk nog worden ingelicht. Het is echt geweldig zoals zij heeft gereageerd. Ik ben haar heel dankbaar voor het vertrouwen dat zij in mij heeft.

Afgelopen weekend zijn wij dus in Duitsland geweest en hebben alle pups gezien. Het nest bestaat uit 5 reutjes en 3 teefjes. Het is een geweldig nest, waar Anke trots op kan zijn. De teefjes zijn alle drie erg leuk. Half juli gaan wij weer richting Duitsland. Willy en ik doen de puppytest en dan zal duidelijk worden welk hondje voor mij is. Tot nu toe blijft dus de vraag: Wie van de drie ……?

Wordt het teefje Roze, Oranje of Zwart??? (foto’s Anke en Rainer Wolf)

Ze zal in ieder geval wat speelgoed betreft niets tekort komen. Van Willy heb ik voor elke bestraling een speeltje voor haar gekregen (in totaal 26 stuks). Lieve Wil, echt super bedankt voor dit geweldig lieve maar ook heel komische idee!!!

Heeeeeel veel speelgoed

Deze week heb ik de laatste bestralingen gekregen. Ik ben klaar met het eerste gedeelte van mijn behandeling. Nu een paar weken rust. Heel fijn want hierdoor krijg ik ook de tijd om mijn kleintje zelf te halen en haar te laten wennen aan haar nieuwe thuis. Op de 24ste juli staat de eerste puppytraining al gepland. Ik heb er zin in en kan niet wachten!

 

25 juni 2011

Just the way you are

Vandaag is mijn oogappeltje Harley jarig. Wij wensen haar broertjes Kenai, Max, Murphy, Perro en Stern en haar zusje Bretta een hele fijne dag. We hopen dat jullie vandaag flink worden verwend. Vanuit Nunspeet een hele dikke knuffel van mams Pip, zusje Harley en natuurlijk ook van ons.

Van links naar rechts Kenai, Max, Murphy, Perro, Stern en Bretta

Ik spreek vaak over Harley als mijn oogappeltje. Waarom dit is, zal ik proberen uit te leggen. Ik hou van alle drie mijn honden even veel. Zowel Pip, Harley en Jorja hebben iets moois en iets minder moois, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Voor mij maken die minpuntjes niets uit, ik hou onvoorwaardelijk veel van mijn drietal. Maar met Harley heb ik iets speciaals. Ten eerste omdat zij mijn eerste zelf gefokte Flatcoat is. Ze is bij ons thuis geboren en deze geweldige ervaring geeft natuurlijk meteen al een sterke band.

Toen Harley nog maar net drie weken oud was, werd ze erg ziek. Ze had een flinke blaasontsteking te pakken. Ik voelde mij erg machteloos en verdrietig toen dat kleine en hulpeloze pupje zo ziek was. Maar onze band …….. werd hierdoor alleen maar sterker.

Al snel bleek dat Harley en ik elkaar in vele opzichten goed aanvoelen. Samen zijn wij een team en tijdens de training is dat goed te merken. Wij vinden het heerlijk om samen te werken. Het is elke keer weer een genot om met haar een dirigeeropdracht te doen. Door de geweldige training bij Willy is ze niet alleen heel goed dirigeerbaar, maar is haar eigen initiatief ook ruimschoots ontwikkeld. Mijn kleine zwartje zit dus goed in balans.

Samen een team

Harley geniet volop van het leven en straalt dat helemaal uit, dat is zo heerlijk om te zien. Maar ik weet zeker, juist omdat wij elkaar zo goed aanvoelen, dat zij op dit moment alle spanningen en onzekerheden in mijn leven ook voelt. Op de momenten dat ik het even moeilijk heb, lukt het haar toch iedere keer weer om mij aan het lachen te krijgen of te troosten. Ik vind dat bijzonder lief en ontroerend.

Mijn lieve Harley

Harley, een heerlijke Flatcoat. Ze heeft misschien niet de mooiste staart van de wereld, maar ik ken niet één Flatcoat met zo’n geweldig prethoofd.

Harley’s prethoofd

Ik hoop dat ik mijn gevoel voor Harley goed heb kunnen omschrijven. Misschien dat dit couplet van het nummer "Just the way you are" van Bruno Mars, nog iets duidelijker maakt wat ik voor mijn kleine zwartje voel.

When I see your face

There’s not a thing that I would change

Just the way you are

And when you smile

The whole world stops and stares for a while

Cause girl you’re amazing

Just the way you are …….

 

8 juni 2011

Alpe d’HuZes

Morgen donderdag 9 juni fietst Amber van Driel de Alpe d’HuZes. Amber is een oud trainingsmaatje van mij. Samen, met onze hondjes Crady en Pip, trainden wij bij een jachthondenschool in de omgeving van Delft.

De Alpe d’Huzes, waar Amber aan deelneemt, is het jaarlijkse wielerevenement waarbij deelnemers individueel of in teamverband minimaal zes maal op één dag de Alpe d’Huez beklimmen. Niet zomaar, maar om geld op te halen voor het onderzoeksfonds van de KWF Kankerbestrijding.

De tweede beklimming van de Alpe fietst Amber speciaal voor mij. Maar haar doel is natuurlijk om het die zes keer te halen. Amber echt super bedankt en zet ´m op, het gaat je lukken!! Als je de beklimming van Amber wilt volgen kijk dan op haar site http://3ly-goes-6.blogspot.com.

Ik heb er al weer ruim twee weken bestraling op zitten. Het gaat goed en ik heb voldoende energie om tussen de ziekenhuisbezoeken door zoveel mogelijk tijd te vinden voor leuke dingen. Favoriet is natuurlijk om samen met mijn dametjes te wandelen of te trainen.

Typisch Pip

Tijdens één van deze wandelingen heeft Willy deze prachtige foto van Pip gemaakt. Bijna tien jaar en nog steeds vol energie, presteert zij het iedere wandeling weer, om zo vies mogelijk te worden. Tja, dat is nou typisch mijn Pip.

 

23 mei 2011

Doelen stellen

Elk jaar probeer ik een aantal doelen na te streven, dat geldt ook voor mijn honden.

Neem nou bijvoorbeeld mijn Pip. Zij is, met haar bijna 10 jaar, een dame op leeftijd aan het worden. Hierdoor wordt het steeds moeilijker om haar zowel lichamelijk als geestelijk in topconditie te houden. Maar toch staat dit doel elk jaar weer hoog op mijn lijstje. Mede hierdoor is Pip nog steeds in goede conditie.

Het kan natuurlijk ook gebeuren dat het niet lukt om een doel te bereiken. Zoals vorig jaar het fokken van een nestje met Harley. De door ons zo gewenste puppy’s waren niet te zien op de echo en daarmee kwam aan deze droom een abrupt einde.

Dit jaar stonden weer een paar doelen op mijn verlanglijstje. Natuurlijk was het in goede conditie houden van Pip er één van. Een nieuwe pup halen, met Harley meedoen aan een paar wedstrijden en samen met Willy trainingen en workshops geven, waren voor mij ook heel belangrijk!

Maar na de diagnose borstkanker heeft het overwinnen van deze ziekte mijn hoogste prioriteit. Hierdoor word je gedwongen om te relativeren en weet ik dat het niet realistisch is om al mijn eerder gestelde doelen na te streven. Ik moet mij focussen op “het nu”. Want het allerbelangrijkste is dat ik herstel en hopelijk nog heel lang van mijn meiden kan genieten en alsnog mijn doelen kan bereiken.

Daarom voor dit jaar een open doel: kansen benutten wanneer ze zich voordoen. Samen met mijn meiden gaat dat lukken, dat weet ik zeker!

Afgelopen vrijdag heb ik te horen gekregen dat ik a.s. dinsdag mijn eerste bestraling krijg. Zes weken lang, vier maal per week naar Arnhem. Ineens wordt het feit dat ik kankerpatiënt ben concreet, maar tegelijkertijd begint nu ook mijn herstel. Ik ga ervoor!

Wil bedankt voor de foto’s, je hebt ons geweldig getroffen

 

2 mei 2011

Samenwerken

Eén van Harley’s sterkste punten is dirigeren, ze vindt het heerlijk om samen te werken. Kort na mijn borstoperatie wilde ik zo snel mogelijk de training weer oppakken. Ik vind het heel belangrijk om afleiding te zoeken en niet continue aan alle nare behandelingen, die ik nog moet ondergaan, te hoeven denken.

Goed plan natuurlijk, maar ik heb tijdelijk een fysieke handicap. Ik kan mijn rechter arm nog niet optimaal benutten en dat is niet echt handig als je wilt dirigeren. Maar daar hadden Willy en ik een list op verzonnen. De afspraak was als volgt; ik zou naar links sturen en de fluitsignalen en commando’s geven. Zodra ik rechts of vooruit wilde sturen, zou ik mijn armen op mijn rug doen en zou Willy de armbewegingen maken.

Willy had een proef bedacht met een dubbele markeer en een blind. De eerste markeer viel in het water en de tweede was een markeer op een akker. De watermarkeer moest als eerste binnenkomen en hier hadden Harley en ik de hulp van Willy nog niet nodig. Daarna moest ik Harley tussen de valplek van de twee markeers door, naar een blind op een verdere akker sturen. De afstand van de blind was ruim 300 meter. Ik stuurde Harley vooruit en die ging mij iets te veel richting water, dus blies ik op de zitfluit. Nu kon Willy aan het werk, want Harley moest een stukje naar rechts. In de lijn van de blind gaf ik weer de zitfluit en met hulp van Willy gaf ik het commando "vooruit". Ze reageerde prima op de armsignalen van Willy. Met nog een paar zetten kwam Harley bij de blind, knappe hond. Hierna mocht ze de tweede markeer halen en ook die kwam snel binnen. 

Het was fantastisch om te merken hoe Harley met ons samen wilde werken, het maakte haar niets uit die "dubbel handling". Willy en ik werkten goed samen, wij voelden elkaar feilloos aan en de commando’s gingen moeiteloos in elkaar over. Het leek eigenlijk wel of wij dit altijd zo doen. Erg grappig, maar vooral heerlijk dat ik nu toch lekker kan meetrainen met mijn oogappeltje Harley.

Teamwerk (met dank aan José Nijssen en Astrid Boersma voor de foto’s)

Nog even een toelichting bij de foto’s. Op de linker foto zie je dat Harley naar rechts wordt gestuurd om weer in de lijn van de blind te komen. Als je heel goed kijkt zie je haar, op de rechter foto, nog net tussen Willy’s hoofd en rechter arm. Ze is hier ongeveer 75 meter verwijderd van de blind.

Zoals belooft nog een paar foto’s van onze heerlijke vakantie in Frankrijk. We waren samen met onze vrienden Beatrice en Rob en hun gouden mannen Alligean, Yonick en Lachlann. Wij hadden een week lang een strak blauwe lucht en een stralend voorjaarszonnetje. Wat een geluk en wat hebben wij genoten van de prachtige omgeving. We hebben weer heel wat mooie wandelingen gemaakt en lekker getraind met de hondjes.

Op de linker foto Pip, mijn oudje, en rechts op de trap Pip en Alligean en daaronder Lachlann, Harley, Yonick en Jorja

Links Harley lekker bij Ton op schoot en rechts een mooie foto van alle drie

Heerlijk dat onze honden het zo goed met elkaar kunnen vinden. We hebben al heel wat keren samen vakantie gevierd. Maar toch, het blijft geweldig. De goudjes vond ik helemaal braaf toen bleek dat Jorja halverwege de vakantie loops was geworden. De rust bleef toen Pip, een dag of twee later, ook had besloten loops te worden. Beatrice, Rob en de drie gouden mannen bedankt voor de heerlijke week.

 

19 april 2011

Flow of Spirits

De betekenis van mijn kennelnaam "Flow of Spirits" is: ”Bron van levensvreugde”.

Zelf vind ik het een hele mooie naam, in de eerste plaats omdat ik geen betere omschrijving zou kunnen bedenken voor mijn drie zwartjes. Ik kan zo intens van ze genieten, in huis, tijdens de wandeling of op de training, het maakt niet uit. Ik heb ze nog nooit geteld maar ik weet zeker dat ik per dag wel tientallen keren een glimlach rond mijn lippen krijg. Gekke Pip, die als ze buiten komt onmiddellijk ergens in ligt te rollen en er al meteen niet meer uitziet. Mijn oogappeltje Harley die mij wel een paar keer per dag aan het lachen krijgt met haar grapjes en dan Jorja, die met haar aandoenlijke koppie voor mij gaat zitten.

Mijn kennelnaam heeft sinds kort een nog diepere betekenis gekregen. Eind maart heb ik namelijk de diagnose borstkanker gekregen. Het komende half jaar wordt erg zwaar, maar door mijn drietal weet ik dat ik de strijd aankan. Zij zijn mijn hoop en zullen mij altijd een reden geven om, hoe ziek ik mij dadelijk ook voel, voor ze te zorgen. Juist de komende maanden zullen mijn drie dametjes daarom voor mij een heel belangrijke bron van levensvreugde zijn.

Niet alleen mijn Flatjes geven mij veel steun, maar zeker ook alle lieve mensen die ik de loop van de jaren om mij heen heb verzameld. Dank jullie wel voor al jullie berichtjes, smsjes, mailtjes, bloemen en kaartjes, het is heerlijk om zoveel steun en liefde te voelen. Ik hou jullie op de hoogte.

Een foto met mijn drie bronnetjes van levensvreugde. De foto is afgelopen maart gemaakt door mijn vriendin Beatrice Albrecht tijdens onze vakantie in Frankrijk. Binnenkort plaats ik nog een paar foto’s van deze heerlijke vakantie op de site.

 

10 maart 2011

Mijn Deentje

Jorja is een bijzonder hondje. Ze ziet er aandoenlijk uit met haar grote ronde ogen en haar nog steeds puppyachtige lijfje. In huis is ze lief en eigenlijk onopvallend. Ze staat onderaan in mijn roedel. Ze vindt het heerlijk om lekker te knuffelen en tegen je aan te kruipen. Als je haar aandacht geeft rolt zij zich onmiddellijk op haar rug. Het is de bedoeling dat je dan haar buikje streelt en vaak trap ik hier natuurlijk in. Wanneer je binnenkomt, gaat zij meteen op zoek naar iets wat ze kan dragen (een speeltje, een schoen, haar kleed, het maakt niet uit) en komt dit breed kwispelend bij je brengen. Buiten loopt zij graag de hele wandeling met een balletje in haar bek, ze is dan helemaal happy. Andere honden vindt ze eigenlijk best eng. Maar ondanks dat, benadert ze een vreemde hond met hoge staart en borstel in de nek. Ze besnuffelt de hond dan met een laag kwispeltje. Maar o jee, als deze viervoeter een poging waagt om eens bij Jorja te snuffelen, dáár is ons Deentje niet van gediend. Ik roep George dan ook altijd bij me en laat haar volgen tot de vreemde hond voorbij is.

Jorja stamt af van geweldig werkende voorouders en dat is tijdens de trainingen ook goed te merken. Markeren kan ze als de beste. Een verre afstand, moeilijk terrein, het maakt niet uit, Jorja weet de valplek van het apport exact. Verder heeft Georgie ook een formidabele neus. Het is geweldig om te zien hoe zij al op verre afstand de dummy of het wild in haar neus krijgt. Lijnen lopen kan ze ook fantastisch, als ze zin heeft tenminste. Want een minder sterk puntje is samenwerken, daar houdt Jorja niet zo van. Ze werkt het liefst op haar eigen manier. Je moet dan ook van goede huizen komen om haar te overtuigen van jouw gelijk. Dit maakt het niet eenvoudig om haar te handlen. Ton heeft het hierdoor ook niet altijd even makkelijk tijdens een training. Briljante uitvoeringen van de proeven en uitvoeringen waarbij Ton echt alles uit de kast moet trekken om het apport binnen te krijgen, wisselen elkaar regelmatig af.

Al deze eigenschappen maken onze Georgina zeker niet de makkelijkste Flatcoat, maar wel een bijzonder hondje. En juist daarom hou ik heel veel van dit kleine zwarte wijfie.

Vandaag is onze Verbaan (ja, ja ook Verbaan is één van Jorja’s bijnamen) jarig. Vier jaar geleden kreeg ik van Annika de keus uit drie leverkleurige en één zwart teefje. En dat ene zwarte teefje is het geworden. Jorja, mijn Deentje, van harte gefeliciteerd met je vierde verjaardag en dat ik nog lang van je mag genieten.

Annika stuurde vandaag een lief berichtje om ons te feliciteren met Jorja’s verjaardag. Als bijlage had ze onderstaande (linker) foto bijgesloten. Een foto van George met twee van haar bruine zusjes druk bezig met tuinieren. Leuk, want deze foto had ik nog niet eerder van haar gekregen.

Jorja, 4 jaar

Vorige week tijdens de ochtendwandeling waren de drie dames behoorlijk door het dollen. Met z’n drietjes renden ze over het veld en door de dekking. Pip, onze brokkenpiloot, heeft daarbij een flinke winkelhaak onder haar linker oog opgelopen. Ik zag meteen dat het gehecht moest worden. Bij de dierenarts werd eerst een los stukje huid weggeknipt en hierna kon de winkelhaak met een paar hechtingen worden gedicht. Gelukkig lijkt Pipper nergens last van te hebben, ze is net zo vrolijk en actief als anders. Maar haar koppie ziet er nu wel flink gehavend uit.

Afgelopen zondag hadden wij Yarny, de vader van Pip, op bezoek. Hij is inmiddels 13 jaar oud, maar daar merk je niets van. Hij heeft de hele wandeling met zijn dochter Pip en kleindochter Harley meegerend. Zoals altijd kwam hij zo af en toe even teruggelopen om te controleren of wij er nog waren. Net als Harley, vindt Yarny het fantastisch om tijdens de wandeling een grote stok te dragen. Gelukkig, dan heeft zijn kleindochter toch nog iéts van haar opa. Wat een heerlijke hond en hoe ontroerend om zo’n oudje nog zo fit mee te mogen maken. Yarny, ik vind je een kanjer!

Yarny heeft zijn stok even neergelegd

Volgende week gaan wij, samen met onze vrienden Rob en Beatrice en hun drie gouden mannen, een week naar Frankrijk. Eindelijk eens lekker uitrusten van alle drukte van de afgelopen maanden.

 

20 februari 2011

Voor Fidesz

Groots en moedig zijn de woorden die mij te binnen schieten, want zo heb jij jouw strijd van de afgelopen dagen gestreden. Met jouw sterke persoonlijkheid, je eigen wil, jouw onvoorstelbaar lieve karakter en je gevoelige kantjes heb ik je leren kennen en al waren de laatste dagen nog zo zwaar, jij bleef wie je was. Jouw sterke persoonlijkheid en eigen wil hebben niet alleen jezelf, maar ook Willy overtuigd dat het genoeg was ………

En nu ben je er niet meer. Mijn grote zwarte vriendin, ik mis je. Maar weet dat ik je niet vergeet en dat je naast mijn Flow een heel speciaal plekje in mijn hart hebt veroverd. Dag lieverd.

 

14 februari 2011

Mijn grote zwarte vriendin

Mijn grote zwarte vriendin Fidesz is ziek, heel erg ziek. Vier jaar geleden heb ik Fidesz leren kennen en vond haar meteen geweldig. Zij is Willy’s oudste Flatcoat en inmiddels elf jaar. Fidesz is een heerlijke hond, een fantastische werker en een grote lieverd, met een geweldig karakter.

Afgelopen week is bij haar een kwaadaardige tumor in één van haar voorpoten ontdekt. Gisteren even voor de training kwam zij, ondanks de pijn, kwispelend naar mij toe gelopen, blij om mij te zien. Ach, wat was ik ontroerd.

Fidesz, met nijlgans, op de Nimrod in 2004

Donderdag wordt Fietje geopereerd. Ik duim niet alleen voor haar, maar natuurlijk ook voor Willy, dat de operatie goed verloopt en dat Fidesz door deze operatie nog een tijd pijnvrij kan genieten van haar leventje. Lieve Fie, ik denk aan je en donderdag ben ik erbij om jou en jouw vrouwtje te steunen in deze zware tijd.

 

27 januari 2011

Go with the Flow

Toen wij elf jaar geleden onze eerste Flatcoat pup ophaalden, hadden wij net een moeilijke tijd achter de rug. Wij vonden gedurende deze verdrietige periode veel steun aan de betekenis van het Engelse gezegde “Go with the Flow”. “Go with the Flow” betekent niet alleen dat je het leven moet nemen zoals het komt, maar dat je bij elk mooi moment, hoe klein dan ook, moet stil staan en genieten. Daarom kreeg onze pup de symbolische naam Flow. Van Flow hebben wij genoten en hoe……..Dit genieten heeft alleen niet lang mogen duren, Flow is maar 6 jaar geworden. Na haar overlijden hebben wij haar laten cremeren en haar urn in onze tuin in Delft begraven. Ook in Nunspeet heeft haar urn een mooi plekje gekregen in onze tuin. Wij hebben de urn begraven in het stukje bos, want Flow was dol op wandelen door de bossen. Tijdens een boswandeling kwam ze regelmatig even naar je toe en maakte een sprongetje van blijdschap. Flow, een geweldige Flatcoat, wij missen haar nog steeds…..

Van de week heb ik eindelijk weer eens tijd kunnen vinden om met Pip te trainen. De training was behoorlijk confronterend, want bij meerdere oefeningen bleek dat Pips ogen behoorlijk achteruit zijn gegaan. Het was even zoeken welke afstanden voor haar nog zichtbaar waren. Maar toen dit duidelijk was hebben we de oefeningen voor haar aangepast en toen ging het prima. Heel even had ik het moeilijk om te accepteren dat mijn Dipper oud begint te worden. Maar al snel dacht ik: “Go with the Flow”. Pip is er nog …….. daar ben ik erg dankbaar voor. Het is een kleine moeite om tijdens de trainingen de afstanden voor haar in te korten. Zo kan ze lekker blijven werken en daar geniet Pip enorm van.

Met Jorja gaat het prima. Het is zo’n lekker hondje, tijdens de wandeling super braaf en gezellig. Alleen vreemde honden blijft onze George een beetje eng vinden, maar als je haar het vertrouwen geeft dat alles okay is, heeft ons Deentje hieraan de nodige steun. Ton en George genieten samen van de trainingen bij Willy. George geniet van het leven en wij van haar. Dus ook wat George betreft: “Go with the Flow”.

Links onze lieve Flow, foto midden: "Pip, zo zie je toch helemaal niets meer!!!", rechts Jorja geniet van haar balletje

En dan Harley. De laatste paar weken zijn zwaar geweest. Op de datum dat ze was uitgerekend, wilde ze niet eten en begon overal kuilen te graven. Haar melklijsten zijn flink opgezet en ze geeft melk. Thuis is Harley down en ligt alleen maar in haar mandje. Als we wandelen, zoekt ze overal een plekje om een holletje voor “haar pups” te graven. Werken is voor haar dé manier om uit haar dip te komen. Tijdens de training was ze wel wat onzeker, maar ze heeft ook geweldig werk laten zien. Het ontroerd mij bijzonder dat het werken voor haar zo belangrijk is en dat zij hierdoor blijkbaar haar schijndracht kan vergeten. Ook nu geldt weer “Go with the Flow”: Het is verdrietig, Harley krijgt geen pups, maar tsjee, wat kan en wil dit hondje graag werken en wat worden wij hier samen blij van!!!

 

14 januari 2011

Workshops

Willy Walbeek en ik hebben al meerdere keren in Duitsland een workshop gegeven. Wij werden regelmatig benaderd of wij in Nederland hierin ook konden voorzien. Vanaf 1 januari 2011 is dat mogelijk. Wil je meer informatie, klik dan op de knop “Workshops” rechtsboven in de banner.

Klaar om in te zetten, uitleg van Willy en wachten in het zonnetje

Op 2 januari jl. was de kick off. Wij hadden een groep van 10 deelnemers in totaal, waarvan  5 combinaties met een Labrador Retriever, 4 met een Flatcoated Retriever en 1 deelnemer met een Duitse Staande Langhaar. 

Nabespreken van de oefening, inzet bij de sleep en een Flatcoat apporteert voor het eerst een eend

Het thema van de workshop was “geheugen”. We hebben door middel van diverse oefeningen aan de voorjagers laten zien hoe je het geheugen van de hond aanspreekt en traint. De oefeningen waren divers en bestonden onder andere uit slepen, markeren, verloren zoeken, appeloefeningen en lijnen lopen. Er waren hondjes bij die niet eerder hadden geapporteerd tot honden op B niveau. Voor elke combinatie werden de oefening zodanig aangepast dat het voor elke hond (en uiteraard voorjager) een uitdaging was om tot succes te komen. Want succes ……. dat is uiteraard ons doel.

Even opwarmen met een kopje soep, model apport en vooruit sturen op een lange lijn

De voorjagers waren allemaal reuze enthousiast en stonden open voor advies. Samen met hun hondjes hebben ze de hele dag hard gewerkt. Door hun inzet was het voor Willy en mij een feestje om deze workshop te geven. Twee van de Flatcoats Loesje en Magic hadden tot nu toe alleen nog maar getraind voor het Reddingshondenwerk. Tijdens de workshop bleek dat beiden teefjes echte natuurtalentjes zijn.

Apport met fazant, netjes volgen en het langhaartje wordt bedankt voor haar mooie werk

De deelnemers gaven aan het eind van de dag aan dat zij graag nog een keer aan zo’n dag willen meedoen en daarom hebben wij meteen afgesproken in de zomer weer een workshop voor deze groep te organiseren. Deze workshop krijgt het thema “Waterwerk”.

Graag willen wij iedereen bedanken voor hun geweldige inzet en enthousiasme: Bedankt Marja met Sobat, Nanette met Zara, Marjoleine met Loesje, Marjolein met Sunshine, Elly met Magic, Arnold met Yke, Petra met Belle, Cynthia met Luna, Wilma met River en Esther met Puk.
Tot slot willen wij Karin bedanken die ons de hele dag heeft geholpen en Marjoleine van Doorn voor de prachtige foto’s.