2017

27 december 2017

Nieuwjaarswens 2018

Ook dit jaar een nieuwjaarswens voor alle bezoekers van mijn website. Dit jaar was de eer aan Phoenix om te mogen poseren voor de foto.

Wij hebben vandaag een extra lange wandeling gemaakt. Na de enorme sneeuwval van twee weken geleden, zijn de wandelpaden in het bos bijna onbegaanbaar. De paden liggen bezaaid met afgebroken takken en boomstammen. We hebben, samen met onze uiterst behulpzame dames, zoveel mogelijk takken opgeruimd op de "Witte" wandeling. De "Blauwe" wandeling doen we volgende week. Daarna is het aan Staatsbosbeheer om de zware takken en boomstammen te verwijderen. Wij hebben in ieder geval onze eerste goede daad voor het nieuwe jaar gedaan.

 

22 december 2017

Bezoek aan Coburg

We zijn net terug van een heerlijk weekje in Coburg. We hebben onze vrienden Anke en Rainer bezocht. Naast theaterbezoek, shoppen, heerlijk eten en bijpraten hebben we ook getraind. Anke met Nimueh en Selma en ik met Flynn en Phoenix. Speciaal voor Flynn had Anke een paar zweetsporen getrokken. Geen kinderachtig gedoe, maar meteen een spoor van 24 uur oud. Het voordeel van zweetsporen is dat de hond aan een lange lijn zit en je dus de hond goed in de gaten kunt houden. De onzekerheid van Flynn in dichte dekking kwam duidelijk naar voren, maar nu kon ik er meteen mee aan de slag. Dat was echt super fijn! Phoenix bleek een ‘natural’. Ze had al eerder een zweetspoor gelopen en na even snuffelen bij het wondbed vertrok ze gedecideerd op het spoor en had al snel haar reeënpoot gevonden.

Flow of Spirits Holly Blue, Khila-Flynn Umbra Fida en Hilaria Umbra Fida

Rainer was zo lief om een foto te maken van oma Hila, dochter Flynn en kleindochter Phoenix. Qua uiterlijk drie totaal verschillende honden. Maar verder zag ik wel wat overeenkomsten. Vooral de ruimte die ze kunnen innemen tijdens de wandeling. Het is overduidelijk dat Hila de oorsprong van de de familie Knots is. Wat kun je lachen om dit komische trio.

We zijn nog mee geweest op een hazenjacht. Ton ging mee als drijver. Ik heb Flynn de hele tijd aan de lijn gehouden. Een hazenjacht blijf ik doodeng vinden. Het ene moment gaat er een haas op, waar de hond niet achteraan mag en de volgende keer is een haas ziek geschoten en die moet ze dan wel halen. Ik was blij met mijn beslissing want halverwege de jacht ging een Labrador achter een haas aan en kwam op een drukke weg. Ik zag het gebeuren, de hond werd geschept door een auto en kwam 10 meter verder weer op de weg terecht. Echt afschuwelijk! Wonder boven wonder heeft de Lab er niets aan over gehouden.

Het was een super fijne week en wat hebben we weer veel gelachen. Dankjewel voor jullie vriendschap Anke, Rainer, Eowyn, Hila, Runa, Lumi, Nimueh en Selma, Elena, Chris, Magdalene en Phelyna, Anabel, Simon en Mimi!

 

24 november 2017

Moeilijke beslissing

De afgelopen weken ontving ik de uitnodigingen voor de FRC Apporteertroffe en de WFRG Troffee. Een hele eer om samen met andere Flatcoated Retrievers, die het afgelopen seizoen op A niveau hebben gepresteerd, mee te kunnen doen. Ik heb er lang over nagedacht, maar ik heb de beslissing genomen om met Flynn voorlopig niet aan wedstrijden deel te nemen.

Ik heb na het MAP seizoen alles op papier gezet om te zien of ik hierdoor nog meer duidelijkheid kon krijgen over het sleep probleem van Flynn. Het blijft zo frustrerend dat een hond die fantastisch slepen loopt, op de wedstrijden zo angstig is op een sleep. Gelukkig heeft deze analyse mij wel geholpen om het probleem inzichtelijk te maken. Met hulp van Willy, Marjoleine van Doorn en Paul de Vos ga ik nu aan de slag. Gisteren heeft Flynn, onder het toeziend oog van Paul, weer een sleep gelopen. Paul stond op de plek waar de sleep begon en kon haar de hele sleep zien lopen. Ze liep de sleep super en kwam helemaal blij met de eend terug. Het komende jaar gaan wij hard aan de slag en ik hoop dat we volgend jaar weer kunnen laten zien wat een toppertje mijn meisje is.

Flynn bij de MAP in Lelystad (foto Arista fotografie)

Ik wil de deelnemers bij de wedstrijden van de beide Flatcoated Retriever verenigingen alvast heel veel succes wensen, vooral mijn traningsmaatje Helene Beumer. Maak er een mooie dag van en geniet van je hond.

 

16 november 2017

Twee Flynnders bij Workshop Bobby Robertson

Op 10 november jl. hebben Frans de Vries met Flow of Spirits Red Admiral "Déroy" en Flow of Spirits Silver Skipper "Rumi" een workshop gevolgd bij Bobby Robertsen in Putten. Hieronder een verslag van deze workshop targettraining:

Daar onze eigen trainster in de lappenmand zit zijn we op zoek gegaan naar andere uitdagingen voor onze twee Flynnders: Rumi en Déroy. Ons (Birgitte en Frans) ogen waren gevallen op deze training omdat die naar verwachting niet ver zou vallen van de methodiek die we al kennen, namelijk de training opbouwen op vertrouwen. 

De weergoden waren ons iets minder goed gezind – maar is het niet altijd hondenweer? Wij hadden  in ieder geval meer last van doorweekte zitvlakken dan de honden. De groep bestond uit een 7-tal honden, 2 Labradors, een Golden, een Chesky fousek , een Visla en 2 Flatcoats. Er werd natuurlijk gegrapt dat we een kleine Nimrod gingen houden met zo’n mooi diverse selectie rassen. Na het voorstel rondje werd door Veronika (de partner van Bobby) aan ons uitgelegd wat vandaag de bedoeling was. Vervolgens liepen we naar het veld. Daar werden ons de beginselen van de targettraining uitgelegd.

Rumi voor en Déroy luisteren aandachtig naar de uitleg

Deroy en Frans: We liepen met Veronica mee naar de hoek van het veld waar een dummy werd gegooid. Deze mocht de hond, nadat je hem met de hand de richting wees, halen. Op het moment dat de hond de valplaats naderde moest je een fluitsignaal (territoriumfluit) geven. Vervolgens liep je met een grote boog weg tot je op ongeveer 80 meter van de valplaats stond. Hier moest je de hond vooruitsturen naar de valplaats en weer de territoriumfluit geven. Deroy liet zich van zijn beste kant zien en Bobby was positief verrast! Zo kwam iedereen aan de beurt.

De 2e keer dat we aan de beurt waren werd er eerst weer een dummy op de eerst plek gegooid en een 2e “mark” op ongeveer 30 graden van de vorige valplek. De hond mocht ook deze weer eerst halen. Hierna weer op een meter of 80 de eerste dummy laten halen, waarbij de andere dummy gerespecteerd moest worden. Nadat deze was binnen gebracht mocht ook de 2e worden gehaald. Ook dit werd door Deroy keurig gedaan. Puntje van kritiek was dat het “heelwork” nog beter kon.

Tussendoor werd er continu uitleg gegeven over de methode door zowel Bobby als Veronica. Kort gezegd komt het er op neer dat de hond door de target van een eerste dummy, het 2de apport  (evt. op langere afstand of andere hoek maar zelfde plek) met vertrouwen en rust wordt gehaald. De hond bouwt hierdoor zelfvertrouwen op. De volgende oefeningen waren zoals  Bobby ze beschreef: “basic target training”. Er werden op een drietal plaatsen een aantal dummys gegooid waarbij de hondjes moesten mee draaien en vervolgens de valplekken onthouden. Hierna wees Bobby een hond aan die één van de dummy’s mocht halen.  Dit kon zijn met een lijn of in ons geval naar rechts sturen. Hier bleek dat Deroy perfect de lijn naar rechts aannam, echter de dummy lag iets verder naar achter waardoor er iets langer gezocht moest worden. Bobby gaf aan dat bij dit soort lijnen sturen je handgebaren niet recht maar schuin naar voren moest zijn. Ik gaf aan dat wij nog niet zover waren!

Nadat iedere hond éénmaal was geweest, kwam je nog een keer aan de beurt voor een tweede dummy. De nadruk werd ook gelegd op het netjes naast de voorjager volgen naar de proef. Daar onze Flynnders heel erg graag willen werken en die dummy’s willen binnen brengen is dit wel een aandachtspuntje!!Daar hadden Bobby en Veronika een methode voor. Veronika  liep links naast je, zo loopt de hond tussen twee personen in en dwingt hierbij dat de hond niet voorbij je knie komt. Dit zag er nogal komisch uit als je stevig gearmd door het veld stapt met een zwart koppie tussen je in. Het voordeel is dat je als voorjager kunt ontspannen en niets hoeft te doen dan rust uitstralen voor je hond. De meeloper zorgt ervoor dat de hond tussen de benen blijft door een (milde stem) correctie of blokkeren met een been.

Bobby was erg onder de indruk van onzer beide Flynnders  qua neusgebruik, markeer vermogen en snelheid! Was voor ons een zeer mooie en leerzame dag! We hebben zeker weer dingen geleerd waar we weer wat mee kunnen!

Flynnders at work

Rumi en Birgitte: Na de kennismakingm gingen we naar het eerste onderdeel. Door de enorme passie van van Rumi heb ik mijn handen vol om Rumi rustig te houden als ik naar een oefening loop. Ook het rustig afgeven is nog een punt van aandacht. Het bijzondere is dat ik door meerdere hondenmensen het aloude gouden woord “steadyness” om mijn oren gewapperd heb gekregen in het afgelopen jaar en insiders weten dat we hier kei en keihard aan werken. Alles wat we zo goed kunnen, kan in een fractie compleet vergeten zijn als de werkpassie toeslaat.

Ons werk zat hem vandaag niet zozeer in de oefeningen. Alles wat Bobby aanbood, pikte mijn racepaardje super goed op. Neus in finetuning, snel werken en waterwerk als een dolfijn. Met andere woorden, alles in het veld gaat gewoon heel goed voor haar leeftijd. Maar het dichtbij werken is nog moeilijk voor haar. Rustig volgen, het modelapport, mijn hemel wat is het soms een uitdaging. Bobby en Veronika gaven veel tips en alternatieven om het beoogde resultaat te behalen.

Ik heb het meeste geleerd van het lezen van de hond. Bobby legde uit hoe wij mensen snel bepaald gedrag van de hond interpreteren vanuit een eigen menselijke emotie. Bijvoorbeeld het plassen tijdens een zoekopdracht. Dat wordt als een lichamelijke ontlading beschouwd, wellicht door stress van het niet direct kunnen vinden van de dummy. Een voorbeeld van één van deze oefeningen: er lag een 250 grams dummy in een hoek met nul wind in het gras. Rumi moest dus flink doorzetten op een veld waar ze makkelijk ruimte kon pakken. Verder sprak Bobby over hoe je bij de hond je energie kunt aanpassen. Bijvoorbeeld, Rumi is snel gefocust, maar daar tegenover staat dat zij bij het minste teken wil gaan. Een hond als Rumi is volgens Bobby gebaat bij een nonchalante helper die niet teveel geluid en opwinding overbrengt. Een andere hond misschien juist wel. Zo kunnen we als voorjagers veel meer spelen met de aanwezigheid van onszelf, die van de hond en de omstandigheden in het moment.

Een andere mooie oplossing voor een luxeprobleem: Rumi heeft een enorm geheugen, waardoor ze moeilijk een geworpen verleidingsdummy kan negeren. Wil je toch eerst de andere laten halen, dan loop je richting deze dummy en herhaalt deze een paar keer, tot je zeker weet dat deze nu in de kop van de hond zit. Dan laat je deze mark op de originele afstand halen en eindigt met de verleidings dummy. Helemaal geen correctie of getrek aan een lijn nodig. Gewoon herhalen en de hond daarmee vertellen wat je wilt. Het werkte super bij Rumi. Voor ons was deze dag eigenlijk een aanvulling op de wens om mijn hond te trainen op een manier dat het voor haar voorspelbaar is en waar ze veel vertrouwen en plezier van krijgt.

Het nadeel was wel dat ze het zo leuk vond dat ik tussendoor met elke mededeelnemer over het veld heb moeten lopen met mijn hond tussen de benen wat tot de meest hilarische fotomomenten (helaas waren de foto’s van onvoldoende kwaliteit) heeft geleid. Eigenlijk precies waarom ik zo van een Flatcoated Retriever hou: “bereid zijn om te kunnen lachen om jezelf, bereid om het andersom te proberen, maar ook bereid om te streven naar perfectie zonder het moeten behalen in elk moment.” En net als Rumi, ging ik ook tevreden naar huis met een bemoedigende commentaar van Bobby: “You worked very well today – fantastic dogs – by the way you must tell me who the breeder is!" Nou nee meneer Robbertson, die houden we graag voor onszelf;)

 

6 november 2017

Show Bleiswijk

Gisteren ben ik met Phoenix naar de show in Bleiswijk geweest. Ter voorbereiding heb ik de afgelopen weken weer ringtraining gevolgd bij de KC in Zwolle. Phoenix vindt de ringtraining best leuk, ze is dol enthousiast als ze de andere honden ziet en was de laatste tijd zelfs dikke vriendjes met een Saarlooswolfhond. In eerste instantie vond hij Fien te opdringerig, maar bij de laatste les stond hij haar oortjes te wassen. Wel grappig want Flow, onze eerste Flatcoat, was ook dikke maatjes met een Saarloos.

Ik was best nerveus want bij de Clubmatch van de FRC had Phoenix een Goed gekregen. Goed klinkt prima maar deze kwalificatie is echt niet goed, sterker nog het is zelfs fok uitsluitend. De keurmeester uit Engeland was niet goed geïnformeerd of had zich niet goed laten informeren, dat kan ik niet beoordelen. Maar veel deelnemers, in deze ring, gingen die dag teleurgesteld naar huis.

In Bleiswijk heeft Fien laten zien dat ze netjes kan staan met een vrolijke kwispel. Alleen met het draven was ze een beetje speels en maakte soms wat sprongetjes, gelukkig vond de keurmeester dit geen probleem en met een 2 Uitmuntend en een prachtig rapport ging ik tevreden naar huis.

Phoenix staat hier nog niet goed, maar het is een leuk sfeerplaatje (foto Frans de Vries)

Keurverslag Flow of Spirits Holly Blue: 19 maanden jonge teef. Goed in verhouding. Vrouwelijk hoofd en uitdrukking. Goede hals, rugbelijning en staartaanzet. Evenredig gehoekt. Moet in alles nog wat vaster worden. Goed bone en voeten. Goede vacht en bevedering. Vriendelijke hond. Loopt voor en achter met korte pas.

Ook broertjes Flow of Spirits Red Admiral "Déroy ‘en Common Green "Murphy"waren aanwezig. Zij kregen van de keurmeester allebei een Zeer Goed. Ook de twee mannen kregen een prima keurrapport. Goed gedaan Yvonne en Sven!

 

21 oktober 2017

Een verdrietig MAP-seizoen

Vandaag was de MAP in Neede. Flynn en ik startten met de A proef. Een prachtige proef waarbij de hond op flinke afstand over water, door een akker en verder door de ruigte een sleep moest oppakken. Flynn had maar één commando nodig om bij het beginpunt van de sleep te komen. Ze liep het eerste stuk van de sleep in hoog tempo. Werkelijk fantastisch! Toen Flynn bij het bos aankwam bevroor ze …… het was te eng om nog een stap te zetten. Ik heb haar nog geprobeerd door te sturen maar ze wilde niet meer voor- of achteruit.

MAP Arnhem, gespannen loop ik op naar de A proef (foto’s Jenny Ross)

In totaal hebben we zeven MAP’s gelopen. Bij de eerste MAP in Veendam dacht ik dat haar angst op de sleep nog een incident was. Bij de tweede proef in het Kotterbos heeft ze de A proef met twéé slepen netjes gedaan. De derde MAP was in Oldenzaal, daar schrok de hond voor en na haar in de dekking, dus daar moet iets zijn geweest. De ellende was dat hierdoor haar angst weer werd bevestigd. De volgende MAP was in Putten, daar heeft ze de ochtend sleep gelopen, ze probeerde de sleep wel aan alle kanten te ontwijken, maar het lukte mij om haar door te duwen. De sleep van de middag A proef was helaas te veel. Ik merkte dat al bij de inzet, ze wilde niet over water. Na flink wat aanmoedigingen deed ze dit uiteindelijk toch. Maar aan de overkant bevroor ze. Toen was Arnhem aan de beurt. Ze moest een water overzwemmen en toen ze op éénderde was werd een verleiding gegooid. Aan de overkant gekomen, rook ze de sleep en was met geen mogelijkheid op de sleep te krijgen. Deze keer kon ik haar niet overtuigen om het spoor toch op te pakken. De één na laatste MAP was in Elburg, daar deed ze de ochtend sleep weer goed, maar de middag proef die in het bos verdween was teveel. Van de zeven MAP’s dus maar ééntje gehaald, een dramatische score!

Mijn mooie Flynn (foto Jenny Ross)

Helaas is Willy al maanden uit de roulatie en heb ik op dit moment geen trainer. Ik mis haar scherpe blik en creatieve geest. Door alle MAP’s te lopen heb ik kunnen zien wat nu precies het probleem is. Aan de oplossing hiervan heb ik de afgelopen weken natuurlijk veel aandacht besteed in mijn training. Tijdens de training gaat het goed, het gaat alleen fout op de wedstrijden. Om in zes weken tijd een trauma te verhelpen is een onmogelijke opgave gebleken. Ik ben samen met Flynn door het stof gegaan en nu voel ik mij schuldig naar mijn meisje ……..

Ik bedank de organisatie van Arnhem en Elburg. Ze hebben mij de gelegenheid gegeven aan het eind van de dag nog een sleep voor mij te trekken. Hierdoor werd mijn analyse nog duidelijker en deze kennis kan ik weer meenemen naar mijn training.

Toch blijf ik vertrouwen houden dat we uit dit dal kunnen komen! Flynn is echt een super leuk werkende Flatcoat, ik hoop dat nog een keer te kunnen laten zien. Ik wil al mijn trainingsmaatjes bedanken en in het bijzonder Jel Boomgaard die heel wat keren een extra sleep voor Flynn heeft getrokken. Maar ook Marjoleine van Doorn, Frans de Vries, Birgitte Jorgenson en Paul de Vos wil ik bedanken voor hun hulp, tips en adviezen.

 

28 september 2017

MAP Flevoland

Flynn heeft bij de MAP van het gewest Flevoland haar MAP-A diploma gehaald. Ik ben erg trots! Ze heeft de hele dag mooi werk laten zien. De middag A proef had twee slepen en die liep ze met veel vertrouwen. Ik wil alle mensen uit mijn groep bedanken, het was een gezellige dag.

Flynn aan het zoeken

De dag erop was de MAP in Oldenzaal. Daar is het helaas niet gelukt om een diploma te halen. Ook nu zat ik in een leuke en sportieve groep, we hebben veel gelachen. Bedankt allemaal! Op naar de volgende wedstrijd in Putten.

 

12 september 2017

Nieuws van zwartjes en Flynnders

Deze week heb ik van Flynn en Phoenix een foto gemaakt tijdens de training. Mijn prachtige Flynn met een eend en liefje Phoenix met een konijn. Allebei toppertjes in het werk. Vrijdag heb ik met Flynn meegedaan aan de MAP in Veendam. De ochtend A proef, met sleep op een gans en een markeer, deed ze keurig en ook bij de B proeven ging het goed. Helaas is ze op de sleep van de middag A proef ergens van geschrokken en ik kreeg haar niet meer terug op de sleep, ze vertrouwde het bos voor geen cent meer. Wel de B proeven afgemaakt en die kwamen binnen, maar ik was mijn motivatie toch wel een beetje kwijt. Zondag hebben trainingsmaatjes geholpen en twee lastige slepen voor mijn Flynn getrokken. Gelukkig was ze weer vol zelfvertrouwen aan het werk op de sleep.

Links Flynn en rechts dochter Phoenix

Op Facebook zag ik dat afgelopen weekend de vader van Flynn, winnaar van de FCR Trophy is geworden. Envy Ashes of St. Helens "Envy" heeft hiervoor niet alleen, het best gepresteerd bij een Working test in Open klasse (onze A klasse), maar ook bij de show. Envy is een heerlijke hond en heeft hiermee een mooie prestatie neergezet. Ik ben super trots op deze echte dual purpose Flatcoat en feliciteer ook zijn baasje Birgit Kuhner.

Envy Ashes of St. Helens

Laatst zijn er drie Flynnders Déroy, Nero en Rumi naar een eendenjacht in België geweest. Het was de bedoeling dat ik ook met Phoenix mee zou gaan maar door drukte van de trainingen en de verbouwing van ons huis had ik onvoldoende energie om de reis naar België te maken. Hieronder een kort verslag:

Deroy van Frans de Vries was al een paar keer eerder meegeweest op de jacht in België. Maar ook deze keer heeft Frans genoten van zijn Flynnder die heerlijk heeft gewerkt en heel wat eenden heeft binnengebracht.

Déroy op post bij de jacht in België

Hans Verdel vertelt over zijn Nero: "Lenk wat heb je ons een heerlijk hondje gegeven. Totaal niet onder de indruk van het schot, maar wel heel fanatiek als een eend fladderend voor hem in het gras valt. Voorzichtig begonnen met het oppakken van een dode eend, even snuffelen maar verder geen probleem. Met elk apport zag je hem steeds meer vertrouwd raken. Op de 2e drift heeft hij gemarkeerde eenden opghaald op zijn eigen explosieve wijze. Alles direct teruggebracht en mooi zacht in de bek."

Birgitte van Vondelen over haar Rumi: "Lenk, het is jammer dat je het niet hebt kunnen zien, maar inderdaad wat heb jij super hondjes gefokt. Bij het begin van de jacht was Rumi gespannen maar na een paar hapjes Rodiworst zakte de spanning. Na de eerste drift aan de lijn een eend laten halen en deze gaf ze model af. Toen ging er een eend voor haar neus op, dat was allemaal heel spannend en opwindend. Ze bleef netjes zitten en op een klein piepje na was ze stil. Ze heeft eend in de nazoek opgespoord en heeft een sloot uitgewerkt en kwam met de nog zieke eend binnen."

Heerlijk die enthousiaste verhalen en ik ben echt heel trots op de Flynnders en hun baasjes.

 

30 augustus 2017

Mijn vier zwarte meisjes

Mijn vier zwartjes moesten nodig weer eens op de foto, dus nam ik vandaag op de wandeling mijn fototoestel mee. De dames weten precies wat de bedoeling is als ik mijn camera te voorschijn haal. Ze gaan keurig op een rijtje zitten en weten zelfs de volgorde waarin ze moeten zitten, van oud naar jong. Alleen leuke, vrolijke smoeltjes trekken vinden ze toch een dingetje, daar heb ik eigenlijk hulp bij nodig. Maar goed, onderstaande foto is best aardig gelukt.

Harely, Jorja, Flynn en Phoenix

Het gaat goed met alle vier. Harley loopt, ondanks haar leeftijd, nog alle wandelingen mee. Meestal loopt ze rustig achter mij, maar soms rent ze me opeens voorbij achter de andere zwartjes aan. Haar grootste hobby is om met flinke boomstammen te slepen, haar staartje staat dan van trots recht overeind. Ze is behoorlijk doof en als ze in haar mandje ligt te slapen, heeft het geen zin om haar te roepen. Ik loop dan naar haar toe, raak haar even aan en dan komt ze enthousiast overeind. Maar ondanks deze kleine ouderdomsgebreken is mijn oudje nog helemaal happy!

Mijn oogappeltje Harley

Ook met Jorja gaat het uitstekend. Zij is nu 10 jaar en zit onder de bulten. Daar ben je als Flatcoat eigenaar niet zo blij mee, want kanker komt helaas veel voor bij ons ras. Gelukkig zijn het bij Jorja alleen maar vetbulten.
Ton neemt George nog regelmatig mee als hij gaat hardlopen, maar de dag daarna is George behoorlijk stijf. Het blijft moeilijk om in te schatten wat verstandig is, maar wij gaan voor kwaliteit van leven. George vindt het geweldig om met haar baasje op pad te gaan en zolang we de indruk hebben dat Jorja er veel plezier aan beleeft mag ze nog lekker mee. Laatst was ik foto’s aan het uitzoeken en kwam ik onderstaande portretfoto van ons Deentje tegen. Wat is het toch een lekker ding!

Onze Jorja in haar jongere jaren, want nu is ze al behoorlijk grijs

En dan Flynn en Phoenix. De familie Knots is nog steeds een toepasselijke bijnaam voor dit komische duo. Flynn heeft humor, maar haar dochter Phoenix maakt mij ook regelmatig aan het lachen. Het enige verschil tussen moeder en dochter is dat Flynn er altijd uiterst serieus bij kijkt en Fientje een veel aandoenlijkere blik heeft. Tijdens de training gaan ze lekker. Naast twee dagen les geven en een verbouwing bij ons thuis blijft er op dit moment weinig tijd over om met mijn eigen meisjes op pad te gaan. Volgens Willy kan Flynn veel en is het aan mij om haar attitude op peil te houden. Met Phoenix doe ik rustig aan. Ik ben blij met mijn "kleintje" en hoe zij zich ontwikkelt in de training. Het is een heerlijk werkhondje. Altijd blij en ik geniet van haar hoge werktempo. Ze leert snel en slepen lopen kan ze, net als haar moeder, als de beste.

Komisch duo

 

22 augustus 2017

Nura’s eerste kennismaking met warm wild

Paul de Vos en zijn vrouw Jeanette had ik gevraagd een stukje te schrijven over hun Flow of Spirits Mazerine Blue "Nura".
Onderstaand stukje ontving ik van de week:

"Wij hebben ons hele leven al Flatcoats gehad en hebben ze altijd gebruikt voor zowel wedstrijden als praktijkjacht. Toen wij twee jaar geleden op zoek waren naar een Flatcoat en zagen dat Lenk een nestje had gepland, was de keuze snel gemaakt. Lenk kende ons nog niet dus organiseerde een ballotage waar we best een beetje nerveus over waren, want we hadden in heel West-Europa geen echt alternatief gevonden qua combinatie teef-reu. Gelukkig waren Lenk en Ton positief en gunden ons ruim 9 maanden later Nura.

Links Nura bij één van de puppyuitjes en rechts Nura zoals ze er nu uitziet

Omdat wij een beetje uit het lood wonen, in Slochteren in het uiterste Noorden, was het lastig een goede trainingsplek te vinden. Na wat omzwervingen bij lokale jachthondengroepen besloten wij toch samen met de andere Flynders te gaan trainen in Almere bij Willy. Veel reizen maar echt de moeite waard. Naast veel plezier onderling heeft Nura sinds die tijd grote sprongen vooruit gemaakt in haar ontwikkeling als jachthond. Dat gaat met vallen en opstaan want Nura heeft een eigenzinnig maar bedachtzaam karakter en kan ook schrikken van nieuwe onverwachte gebeurtenissen. Om die reden heeft het even geduurd voordat we het aandurfden Nura mee te nemen op de echte jacht.

Een groot voordeel van in het hoge Noorden wonen is dat wij een prachtige flora en fauna hebben en nog heel veel functionele jacht. Naast beheer op ree hebben we veel schadebestrijding en veel, heel veel ganzen. Iedere woensdagavond jagen we van juli tot eind november in een verband van ongeveer 20 jagers op ganzen in gebieden van Staatsbosbeheer omdat de schade aan omliggende akkers maar ook op de verschraalde gebieden van Staatsbosbeheer niet meer in de hand te houden is. Tableaus van 40 ganzen op een avond zijn heel normaal. Dit eist echter een dynamiek van de hond en de hond moet heel schotvast zijn. Nu we, na een jaar trainen, het vertrouwen hebben dat Nura niet snel zal schrikken van de vele salvo’s van hagelschoten op een passerende groep ganzen en ook niet zal stoppen met apporteren als een zieke gans de strijd aan zal gaan, mocht ze mee.

Nura, net zo’n waterrat als mama Flynn

De eerste avond kreeg Nura direct een uitgelezen kans. Een nijlgans werd geschoten en zweefde na het schot, op ruim 200 meter, neer op het water. Helaas had Nura vanuit de rietkraag niet de kans gekregen om te markeren. Er zat niet anders op dan haar vooruit te sturen. Dat ging erg goed tot 100 meter, de afstand die we altijd trainen. Aldaar keek ze al zwemmend om haar heen, maar was niet in staat om vanaf haar hoogte over de golven heen te kijken en de gans te spotten. Er zat niet anders op dan zelf in het water te springen en samen met haar er heen te zwemmen. Op 25 meter van de gans zag Nura het dier, zwom er heen zonder enige aarzeling en met grote passievolle pupillen. Ze trok haar eerst warme wild behendig naar het eilandje in het meer waar de andere jagers mij met een nat pak en Nura met haar eerste warme wild, op de camera vast aan het leggen waren en dit deelden met de whatsapp groep van de jagers met een lunatic smiley.

De tweede grote kans om zich te bewijzen kwam een week later. We waren gepositioneerd in een moerasgebied waar je alleen met lieslaarzen rond kunt lopen. Veel grauwe ganzen zaten al om en op het water en het duurde niet lang voor de blauwe hemel zwart kleurde met massa’s grauwe ganzen. Vele ganzen vielen en moesten goed gemarkeerd worden. Alle honden mochten vrij en snel apporteren omdat alle jagers chagrijnig worden als een gans niet snel binnenkomt. Nura had een grote grauwe gemarkeerd en liep en zwom er in één lijn naartoe. Ze kreeg onderweg echter een nieuwe uitdaging te verduren die we nog niet getraind hadden. De grauwe was niet van plan zich over te geven en moest door een jager met vangschot gedood worden. Nura echter bleef onverschrokken en ging vol passie op de grauwe af en bracht haar netjes terug. Trots als een pauw toonde ze aan de jagers en buurhonden de gans die ze prachtig via de borstkas in haar vang had gefixeerd. Willy ziet dat pronken natuurlijk liever niet maar dit keer hebben we het maar even toegelaten.

Links Nura met haar eerste grauwe en rechts na een duik in het moeras

Na de jacht wacht ons in het moerasgebied altijd een uitdaging. De honden nemen altijd een stuk moeras mee naar huis en stinken naar rotte eieren. Bovenstaande foto is dus geen kleurspoeling om Nura weer zwart te krijgen maar de moerasbodem die ze mee naar huis heeft genomen."

Dankjewel Paul en Jeanette voor het leuke stukje. Fijn dat jullie genieten van deze heerlijke Flynnder, ze heeft bij jullie een prachtig leven!

 

4 augustus 2017

Eerste wedstrijd voor Déroy

Hieronder een verslag van de eerste wedstrijd van Flow of Spirits Red Admiral "Déroy" bij de Onderlinge proef van Multidog. Baasje Frans de Vries traint met Déroy bij de Apporteur van Willy Walbeek en zijn tweede baasje Yvonne de Vries traint met hem bij Multidog.

"Het was bijna zover. Onze eerste wedstrijd kwam er aan. Heb ik alles wel voldoende geoefend? Snap ik wat er van me gevraagd wordt? Zou Déroy het kunnen? Een paar dagen van te voren toch alles nogmaals een keer doorgenomen.  Daar bleek dat ik toch iets harder moest fluiten om de aandacht van Déroy te krijgen.

flow of Spirits Red Admiral "Déroy"

Het was zaterdagochtend. Na onze spullen bij elkaar te hebben gezocht reden we naar Multidog in Dinteloord. Het was daar de 22ste versie van de CBA wedstrijd en onze eerste. We kregen het boekje en keken naar de volgorde van de proeven. We moesten beginnen met G, het markeren. Was dit nu de proef die de laatste keren met oefenen wat moeizaam ging? Deze proef werd, mij later verteld, gekeurd door Rien Thijs. Ik was als één van de latere in de groep aan de beurt. Voor ons viel de ene nul na de andere. Mijn hartslag ging aardig omhoog! Dit was toch wel spannend. Even vlak voordat je aan de beurt ben, moet je hem nog even onder appèl zetten. Dat had Eduard, mijn trainer als tip meegegeven dus maar even gedaan. We waren aan de beurt. Het schot klonk, het apport gegooid, wachten op het tikje en daar ging Déroy! Er boven op en keurig weer terug! Een 10! De kop was eraf! Pffff!

De volgende proef voor ons was AB, het volgen ging keurig ook een 10! Nu het uitsturen en komen op bevel! Was dit niet wat ook niet zo lekker ging laatst. Was dit ook niet waar ik het advies kreeg om wat steviger te fluiten. Dit omdat zelfs Déroy hier laatst even dacht, toedeledokie! Ik ga even wat voor mezelf doen…. Ik riep zijn naam en floot, ja hoor, zoals het hoorde kwam ons manneke keurig terug en ging voor me zitten! Jippie! Weer een 10! Ook bij het af liggen en kort apport waren er geen min puntjes, ook daar een 10. Het kon niet op.

We moesten ons gaan verplaatsen voor de laatste 3 proeven. Allereerst naar het over water. Toen ik daar aan de beurt was zette ik Déroy netjes naast mijn neer en wachtte tot de keurmeester zei dat ik mocht beginnen. Ik gaf het commando "over" en Déroy ging gelijk te water en zwom naar de overkant. Zocht en vond de dummy, vond het nodig om zich even uit te schudden, pakte de dummy op en zwom weer terug richting mij. Klom de kant op, gooide de dummy neer en schudde zich nog eens lekker uit voordat hij de dummy weer oppakte en model voor me ging zitten! Door deze actie kon de keurmeester ons niet meer geven dan 8 punten.. De zenuwen kropen weer in mijn lijf!

Nu nog het uit water. Het schot klonk, de plons, het tikje en daar ging Déroy met volle overtuiging te water. Pakte het apport en zwom meteen terug en ging netjes zitten! Dit ging goed! Gelukkig weer een 10! 

We gingen nu naar de laatste proef. Het verloren zoeken! Mijn hartslag voelde ik in mijn keel kloppen toen ik Déroy wegstuurde op deze proef. Na een paar tellen kwam hij terug met het apport en gaf het keurig af! Met 7 tienen en een acht hadden we het netjes gedaan! Aan het einde van de dag bleek dat we met 78 punten een derde plaats hadden in de B. Toch wel knap van onze Flynnder."

Links Yvonne met Deroy en rechts de prijswinnaars in de B

Dankjewel Yvonne voor het leuke verslag en Frans voor de foto’s. Ach, ik zie Déroy nog zo voor mij als puppy. Elke keer als ik bij de pups ging zitten was hij er altijd als eerste bij. Hij wilde bij mij zijn en geknuffeld worden. Tijdens de puppytest bleek hoe graag hij wil samenwerken, zijn will to please was toen al duidelijk. Déroy een heerlijke Flatcoated Retriever.

Super gefeliciteerd Yvonne en Déroy, ik ben trots op jullie!

 

2 augustus 2017

Een flatcoat als drugshond?

Deze keer laat ik Marjoleine van Doorn, baasje van Flow of Spirits Violet Copper "Teuntje" aan het woord:

"Na 26 jaar ervaring in het trainen en werken met reddingshonden/speurhonden gericht op menselijke geur, was ik toe aan een uitdaging erbij. De nieuwe aanwinst wordt opgeleid tot NDD (Narcotic Detection Dog) ofwel drugshond. Een drugshond (zeker geen aan drugs verslaafde hond) krijgt voor het vinden van de narcotica zijn beloning in de vorm van een balletje. Op deze manier worden alle speurhonden getraind, ook speurhonden die zoeken naar explosieven, geld, tabak, verschillende vormen van kanker etc.

Tijdens mijn speurtocht naar een nieuw werkhondje was ik op zoek naar een stabiel, buitgericht, super gedreven pup. Teuntje, bandje paars (Flow of Spirits Violet  Copper) was in het nest al de grootste pretletter met enorm doorzettingsvermogen en een eigen willetje. Helemaal verliefd op dit pupje zijn we begonnen aan de training als reddingshond. Dit vindt ze helemaal het einde en doet ze vol passie. Toen ze ongeveer een jaar was zijn we de narcotica training erbij gaan doen.

Flow of Spirtis Violet Copper "Teuntje" (foto Arista fotografie)

Het zoeken naar narcotica is een echt andere discipline dan het zoeken naar mensen. Waar bij het zoeken naar mensen de hond los zoekend een berg puin, bos, pand, vrachtwagens of boot af mag zoeken is het zoeken naar narcotica veel fijner zoekwerk. De honden zoeken gestructureerd, vaak aan de lange lijn, pakketjes, meubels, auto’s, lockers etc. af. De geur van mensen is een grote actieve geurbron (mensen blijven uitademen), waarbij de geur van narcotica vaak een kleine passieve geurbron is. Een hele omschakeling en uitdaging voor mij dus om dit te gaan trainen.

Het zoeken naar een balletje deed Teuntje al zeer gedreven omdat we vaak zoekspelletjes doen om haar zoekconditie en motivatie te verhogen. Op dezelfde manier zijn we het leren zoeken naar narcotica aan gaan leren waarbij ze steeds haar balletje als beloning krijgt.

Teuntje bij de puintraining helemaal blij met haar balletje (foto’s Paul de Vos)

Teuntje is een hondje wat tijdens het zoeken graag de ruimte neemt, dus onze uitdaging zit in het gestructureerd alle gaatjes en kiertjes goed afzoeken. Hierbij is de lijnvoering, sturen, begeleiden en lezen van de hond heel belangrijk. Bijvoorbeeld als je ziet dat de hond lucht heeft haar ook de kans en ruimte geven dit uit te werken, structuur houden zodat je weet dat alles afgezocht is, maar ook een gebied vrij kunnen geven als je ziet dat de hond geen geur heeft opgepakt. Als de hond de geurbron gevonden heeft, gaat ze hierbij zitten ( of liggen als het laag is) met haar neus zo dicht mogelijk tegen de geurbron. Dit heet passieve melding. In het reddingshondenwerk geven ze een actieve melding  bij de geurbron ( graven, doordringen, blaffen). Dus ook hier was het voor ons beide een omschakeling.

Teuntje heeft de geur van drugs gevonden en geeft een passieve verwijzing

Wat ik ook erg leuk vind om te zien is dat Teuntje in het dagelijks leven nog steeds een grote pretletter is en af en toe een ongeleid projectiel, maar als ze mag zoeken gaat er een knopje om en kan ze heel geconcentreerd en gestructureerd zoeken. Ik ben zo trots op deze kleine grote pretletter!"

Ik heb Teuntje live aan het werk gezien en ik was erg onder de indruk. Zeker de rust die kleine stuiterbal Teun in het werk laat zien. Maar ook ben ik onder de indruk van de wijze waarop Marjoleine haar begeleidt. Marjoleine en Teuntje, twee kanjers!

 

7 juli 2017

Anniversaire dans les Vosges

We zijn weer thuis na een heerlijke vakantie in de Vogezen. De Vogezen zijn een middelhoge bergketen in het oosten van Frankrijk. De bergketen begint aan de grens met Zwitserland en strekt zich uit naar het noorden over de westelijke zijde van het Rijndal. De ronde toppen van de Grote Vogezen worden ballons genoemd.
Voor onze caravan hadden we een idyllisch plekje gevonden op een camping in het plaatsje Granges des Volonges, een echte aanrader voor hondenbezitters. Heb je interesse, stuur mij dan een bericht.

Tijdens één van de vele wandelingen even uitrusten met mijn meisjes (Jorja, Harley, Flynn en Phoenix)

Onze caravan heb ik voor onze vakantie laten pimpen. De donkerbruin met rode bekleding heeft plaats gemaakt voor antraciete bekleding en met een paar nieuwe kussens ziet ons "kleine huisje" er nu chique en modern uit.

De eerste week hebben wij heerlijk genoten van de rust op de camping. We stonden helemaal vrij. Er waren nog een paar andere gasten maar die stonden aan de andere kant van de camping. Vanaf de camping konden we meteen de bossen in en wandelen langs een stromend riviertje.

Na een week kwamen onze vrienden Rob en Beatrice met hun vier gouden mannen langs en samen hebben we 10 heerlijke dagen doorgebracht. We hebben prachtige gewandelingen gemaakt. Vooral die rond de Route des Crêtes waren fantastisch, wat een ongelooflijk mooie natuur!

Bij de camping was een meertje met een strandje waar een paar bootjes lagen, die we konden gebruiken. Het was heerlijk om na een lange wandeling lekker af te koelen met de honden. Rechts bedankt gekke Phoenix Ton voor het kanotochtje.

Links zie je de uitgestrekte bergen van de Vogezen en in de verte de Ballon d’Alsace, de hoogste berg van dit gebied. De wandelroutes gingen over de kammen, maar ook door bossen en langs steile rotsen en watervalletjes. Rechts zie je mij en Harley zwoegen om boven te komen.

Op 25 juni jl. was Harley jarig, ze is 12 jaar geworden. Bea had vlaggetjes bij zich en samen met de mannen hebben we haar verjaardag gevierd. Het is ongelooflijk dat Harretje op haar leeftijd nog van die lange zware wandelingen aan kan. We sloten haar verjaardag af met een zwempartijtje.

Op onze camping hadden we ruimte genoeg voor een training. Relaxt hoor om vanuit je caravan te kunnen dirigeren:-) Na de training trokken we onze wandelschoenen weer aan. Deze keer hadden we een wandeling uitgezocht waar we rond lunchtijd bij een restaurantje aankwamen.

Links de familie Knots, wat past deze bijnaam goed bij mama Flynn en dochter Phoenix. In ieder geval zijn onze lachspieren weer goed getraind. Het was een heerlijke vakantie, we kunnen er weer even tegen. Dankjewel R&B, Yonick, Lachlann, Rigby, Harrison en natuurlijk onze meisjes!

 

29 mei 2017

Een weekend met hoogte- en diepte punten

Zaterdag heb ik met Flynn meegedaan aan de Onderlinge SJP-proef van het gewest Flevoland. Voor Flynn en mij een mooie gelegenheid om eens te kijken waar we staan in de training. Met 78 punten voor de B mochten wij door naar de dirigeerproef. Bij het inzetpunt merkte ik dat Flynn op links het terugloopspoor van de duif had geroken, dus heb ik haar bij het rechter paaltje ingezet. De eerste lijn deed ze uitstekend, maar om haar op het zitpunt te krijgen kostte nogal moeite. De lijn naar de valplek was super en met één commando kwam de duif binnen. Omdat Flynn een tijd wat onzeker is geweest op de sleep was ik erg opgelucht toen ze snel terugkwam met de eend. Wat was ik trots op mijn meisje! Als kers op de taart werden we eerste in de A met 94 punten.

Zondag hadden we de Kampioenschaps Club Match (KCM) van de Flatcoated Retriever Club. Zes Flynnders hadden zich ingeschreven voor deze grote show. Ik ben echt zo trots dat deze fanatieke werkmensen, er net als ik van overtuigd zijn, dat hun honden ook functioneel goed gebouwd moeten zijn. Allemaal hadden ze de moeite genomen om ringtraining te volgen. Jeanette met Nura en Phoenix en ik bij de KC in Zwolle. We deden mee in de Jeugd klasse. Verder deden vijf Flynnders mee in de Fokkerijklasse en Harley was ingeschreven voor de Veteranen parade.

Sven met Murhpy, Birgitte met Rumi, Jeanette met Nura, Hans en Nero en Yvonne met Deroy in de Fokkerij klasse

Al snel werd duidelijk dat bij de Jeugdklasse in ring 3 veel ‘G(oed)’s’ vielen en helaas ook de Flynnders kregen op Rumi na een ‘G’. Het keurverslag bleek later uit 3 á 4 regeltjes te bestaan, wel erg karig. Je verwacht voor je inschrijfgeld toch meer. Wat de keurmeester graag anders had willen zien werd ook voor niemand duidelijk. Zelf heb ik met leden van het bestuur van de FRC en de KCM commissie gesproken. Volgens mij wil onze vereniging dat ons ras dual purpose blijft en het is daarom belangrijk Flatcoat eigenaren te stimulieren met hun honden naar dit evenement te komen. Geef dan alle honden die in aanmerking komen voor een plaatsing een ‘Uitmuntend’ en de overige honden een ‘Zeer Goed’. Zeker omdat een ‘Goed’ fokuitsluitend is, moet pas bij ernstige fouten deze kwalificatie worden uitgereikt. Ik hoop oprecht dat dit een incident is geweest en dat tijdens de evaluatie van de KCM besproken wordt dat keurmeesters in het vervolg op de hoogte zijn van de doelstellingen van onze vereniging bij dit doorgaans mooie evenement.

Trots op onze meisjes!

Gelukkig hebben alle Flynndereigenaren deze desillusie snel van zich af kunnen schudden en hebben we weer een fantastische dag gehad met z’n allen. Lieve baasjes van de Flynnders super bedankt voor jullie inzet. Jullie zijn kanjers, op naar de volgende show! Ook deze keer heeft Paul de Vos weer foto’s gemaakt. Dankjewel Paul ze zijn weer erg mooi!

En tot slot mijn kanjer Harley. Samen met Ton heeft ze in de ring van de Veteranen Parade genoten om nog een keertje in de showring te mogen lopen. Ze vond het geweldig en liep zo aandoenlijk met Ton mee. Het is toch een heerlijk wijfie ons Harretje!

 

24 mei 2017

Flynn jarig

Vandaag is Flynn jarig, zes jaar geleden werd zij in Duitsland geboren. Flynn mijn mooie meisje, komiek, lieverd, werkpaard en grote ondeugd. Ze is echt een kanjer in het oplossen van problemen en zelfstandig werken is haar specialitiet. Daarom blijft de focus tijdens de training gericht op het contact. Na haar nestje heeft het ruim een jaar geduurd voordat Flynn weer een beetje hersteld was. Dat is toch vreselijk lang op een gemiddeld Flatcoat leven?! Het heeft mij in ieder geval aan het denken gezet of het niet verstandiger is om zo rond het derde jaar een nestje te fokken.

Kijk, mijn Flynn nou prachtig staan tussen de bosanemonen in Denemarken

Vandaag is ze heerlijk verwend met een stuk Flow of Spirits taart en een super training van juf Willy. Haar trainingsmaatjes hebben ook allemaal mee mogen genieten van de taart.
Ik ben mijn meisje voor veel dankbaar. Lieve Flynn, ik hoop dat je nog heel veel jaren bij ons zult zijn.

Nog even wat berichten van de Flynnders. De heupen zijn onderzocht en ik ben erg trots dat alle zeven A heupen hebben. Van vijf zijn ook al de knieën onderzocht en deze zijn PL vrij. Zodra de andere twee ook het PL onderzoek hebben gedaan horen jullie uiteraard meer. Tot slot wil ik nog laten weten dat Hans Verdel samen met Nero een WT C1 certificaat heeft gehaald. Ik ben een heel trotse fokker!!!

Willy en ik hebben de workshops ‘workingtesttraining’ afgesloten. De laatste twee workshops vonden plaats in Putten, een geweldige locatie, waar we weer een paar uitdagende en afwisselende proeven hadden uitgezet. Bij deze willen wij alle deelnemers bedanken voor hun deelname en de aardige bedankjes die jullie hebben gestuurd via mail en FB.

Bedankt: André van der Kamp met Shiva, Tineke Vonck met Noor, Paula Plas met Tuan, Ingrid Berbee met Meadow, Maaike Kort met Joris, Hans Monteau met Jethro, Joyce Hoogeveen met Syrah, Anneke Nobel met Floor, Jel Boomgaard met Liza en Ivy, Lizette Zwol met Bindi, Leanne Vermeer met Nanucq, Madelon Westendorp met Indy, Tinka Kuipers met Wieke, Bernadette van Wijnhoven met Puck, Gretie Alsters met Peanuts, Moira Thomassen met Ivy, Luitgard Verbiest met Pepe, Sandra Muller met Noor, Klaartje Zuiderbaan met Dorus, Winny Krijnen met Brandy, Victorine Schokker met Brad, Lisette Biever met Britta, Astrid Vergeer met Ollie en Adri de Heer met House.

 

22 mei 2017

Een geweldig workshop

Gisteren heeft Marjoleine van Doorn, samen met haar collega’s Elly, Vivian en Jan, een workshop ‘puintraining’ gegeven aan de Flynnders. Marjoleine is al ruim 20 jaar actief in het Reddingshondenwerk. Haar honden worden proffesioneel opgeleid, maar ook voor de sport. Dagelijks worden ze ingezet om mensen op te speuren. Denk daarbij aan verstekelingen, maar ook vermiste mensen bij rampen zoals bijvoorbeeld na een aardbeving. Bij het reddingshondenwerk moet de hond op zoek naar de mens. Om dit aan te leren maakt Marjoleine gebruik van een speeltje; ‘de ballensok’. Als de hond het ´slachtoffer´ heeft gevonden is de ballensok de beloning.

Rumi is er helemaal klaar voor, vindt Jan heel snel en krijgt haar ballensok

Om de Flynnders bekend te maken met dit speeltje gooide je bij de eerste oefening het speeltje naar een helper. De helper rende met het speeltje weg en verstopte zich. Je mocht de hond meteen los laten en het commando "zoek" geven. De Flynnders genoten van deze oefening. Ze waren helemaal blij als ze hun ´slachtoffer´ vonden en speelden enthousiast met de ballensok. Er werden natuurlijk grapjes gemaakt hoe het de eerstvolgende keer met de dummies en helpers zou gaan bij de jachttraining. Maar we hebben alle vertrouwen dat dit goed komt 🙂

Nura heeft Vivian snel gevonden en Phoenix kan het niet laten om Marjoleine een dikke knuffel te geven

Hierna werd de oefening moeilijker gemaakt en ging de helper in de grijper van de graafmachine zitten. De bal werd weer naar de helper gegooid, maar die verdween nu uitzicht. Nero was als eerste aan de beurt. Hij moest even zoeken maar al snel had hij Vivian gevonden. Ook de andere honden hadden snel door waar Vivian zat en kwamen blij met hun speeltje terug.

Links kun je Nero en Vivian nog net zien door de gaten van de grijper en rechts kleine Teun helemaal happy met haar ballensok

Tot slot gaf Teuntje, de Flynnder van Marjoleine, een demonstratie. In eerste instantie rende zij het puin op. Logisch want daar moet ze altijd zoeken. Maar toen Marjoleine Teuntje even bij zich riep ging ze aan het werk en binnen no time had Teuntje haar ´slachtoffer’ gevonden. Het was tijd voor een korte pauze. Birgitte had weer wat lekkers voor ons gebakken. Deze keer heerlijke cupcakes versierd met …….. Flynnders.

Vlinder cupcakes en voor het eerst op puin

Na de pauze gingen de honden voor het eerst op het puin. We vonden het allemaal best spannend want naast enorme brokstukken en resten staal en ijzer lag er behoorlijk veel glas in het puin. Maar Marjoleine legde uit dat zelfs haar über gepassioneerde Teun haar tempo aanpast en dat zij zelden had meegemaakt dat een hond zich blesseerde aan het puin. Phoenix en ik gingen als eerste. Behoedzaam liep mijn meisje over het puin. Ze vond het best spannend. Het laatste stuk was het lastigst maar na even zoeken naar de beste route kwam ze helemaal blij naar mij toe.

Murphy en Nero maken ook kennis met het puin

Hoe gepassioneerd de Flynnders ook zijn, allemaal pasten ze hun tempo aan en liepen netjes over het puin. Het was zo grappig te zien dat sommige op een moeilijke plek probeerden door te zetten en anderen meteen besloten een andere route te kiezen. Na dit rondje was het lunchtijd en kregen alle honden de tijd om al het geleerde te verwerken.

Birgitte is deze keer het ´slachtoffer´ en Nura heeft haar gevonden

Na de lunch mochten de honden gaan zoeken op het puin. De eerste keer zagen ze de helper weglopen met de sokkenbal. De tweede keer had het ´slachtoffer´ zich al verstopt. Inmiddels liepen de honden zelfverzekerd en in hoger tempo over het puin en je hoorde hun neuzen snoeven op zoek naar een vleugje wind.

Prachtig om te zien hoe Déroy verwaaiing krijgt en hierna snel het slachtoffer vindt

Je kon goed volgen wat de wind deed met de verwaaiing van het slachtoffer. Soms sloeg de verwaaiing over het puin heen en hierdoor moesten de honden de lucht heel erg nauwkeurig uitwerken om tot succes te komen. Ook moesten ze wisselen tussen lange en korte neus. Door het puin werden ze gedwongen om na te denken waar ze mee bezig waren en hun tempo aan te passen, erg leerzaam voor onze snelle Flatjes!

Murphy geconcentreerd aan het werk en mijn Fien vindt het slachtoffer super snel

Ook Teuntje mocht nog een keer aan het werk en laten zien hoe een gevorderde hond werkt. De ervaring droop er vanaf en Teun maakte prachtig gebruik van de wind. Zelfverzekerd was ze aan het werk en al snel kwam haar buit binnen. De gedrevenheid van Teuntje is echt prachtig om te zien. Je ziet overigens veel overeenkomsten met de jachttraining; bepaalde zoekpatronen en het zelfstandig uitwerken van de lucht.

Na de demonstratie krijgt Teun een extra beloning en rechts zie je ons vol bewondering naar het werk van Teun kijken

Marjoleine heeft met Teuntje ook nog een demonstratie detectiewerk gegeven. Teuntje kan de geur van een drugs nauwkeurig uitwerken. Zodra zij de drugs heeft gevonden blijft zij, als aan de grond genageld, staan en wijst met haar neus de plek aan. Echt spectaculair om te zien hoe die kleine dondersteen dan verandert in een uiterst geconcentreerd speurwondertje.

Daar komt Fientje met haar ballensok en toppertje Teuntje geeft nogmaals een demonstratie

Naast de Flynnders waren Anja Verdel met haar Golden Tibbe en Willy met haar Tarszy van de partij. Ik wil alle Flynnder eigenaren en hun hondjes bedanken. Het is zo fijn dat de ‘pups’ van Flynn een liefdevol thuis hebben, met baasjes die serieus aan het werk zijn met hun Flatjes. Wat kan een fokker nog meer wensen….

Tarszy heeft haar ballensok gevonden en komiek Tibbe aan het werk

Tot slot wil ik Paul de Vos bedanken voor de prachtige foto´s. Ook deze keer weer een geweldige herinnering aan een prachtige dag. Marjoleine, Elly, Vivian en Jan super bedankt voor de fantastische workshop. Ik weet hoeveel werk en stress het moet zijn geweest om een geschikte locatie te vinden. Pas op het laatst kwam deze locatie voorbij en kregen jullie toestemming van de sloper om gebruik te mogen maken van het puin. Jullie hebben een pracht feest gemaakt van deze workshop en ik spreek volgens mij namens iedereen, dat wij graag nog een keertje terugkomen. Een dikke knuffel van een hele trotse fokker.

 

2 mei 2017

Trainingsweek in Denemarken

Vorig jaar had ik de Flynnder-baasjes gevraagd of zij zin hadden om een week naar Denemarken te gaan. Iedereen reageerde meteen enthousiast. Helaas konden Marjoleine met Teuntje en Yvonne met Murphy uiteindelijk niet mee in verband met hun werk.
Birgitte, het baasje van Rumi, is Deens en via haar moeder was het mogelijk om vijf vakantiehuisjes te huren aan de Zuid West kust van Denemarken.
In 2004 heb ik Annika Christianssen leren kennen. Annika is een bekend trainster in Denemarken en toen ik haar benaderde was ook zij direct enthousiast. Paul de Vos, het baasje van Nura, stelde meteen voor om een training ‘Zweetwerk’ te geven.

Zondag 23 april jl. vertrokken we richting Lojt in Denemarken. Bij aankomst had Birgitte een verrukkelijke Deense maaltijd klaar staan. Heerlijke Deense haring met uitjes en kerrie saus, gehaktballetjes, varkenshaas met champignons en nog veel meer.
De volgende ochtend hebben we over het strand gewandeld, onderling wat getraind en ringtraining gedaan, want op 28 mei a.s. gaan wij met z’n allen naar de Clubmatch van de Flatcoated Retriever Club.
Op dinsdag had Paul twee zweetsporen uitgezet. De volgende dag verzamelden wij op de parkeerplaats. Paul vertelde ons eerst over het zweetwerk, verwijzingen en obstakels zoals bijvoorbeeld de wiedergang.

Na het theoretische gedeelte vertrokken wij richting bos waar de sporen waren uitgezet. Inmiddels waren deze 24 uur oud. Het eerste spoor was lang maar niet te moeilijk uitgezet. Het tweede spoor was langer, moeilijker en Paul had nu een wiedergang gemaakt. Op de rechterfoto zie je een touwtje om de boom zitten, dit is om het spoor te kunnen volgen. Aan de boom zitten twee verwijzingen; het bloed en wat haar van een ree. Aan de hand van de lengte en kleur van het haar kun je vaststellen waar het ree is geraakt.

Voor je het spoor gaat lopen, moet je de hond neerleggen en samen met Paul liepen we naar het eerste wondbed om de verwijzingen te bekijken. Toen we hadden vastgesteld dat het om een longschot ging mocht ik inzetten op het spoor. Mijn meisje had snel door wat de bedoeling was en vertrok gedecideerd op het zweetspoor. Ik moest haar wel inhouden om te voorkomen dat ze de verwijzingen, zoals een stukje lever of pens opat voor de volgende honden. Dat lukte niet helemaal :-). Maar ze liep het spoor alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Ik merkte dat Phoenix steeds zekerder werd en hierdoor werd haar tempo ook steeds hoger. Aan het eind van het spoor lag ‘het bringsel’, dit is een zweetspoorterm voor "de beloning". Phoenix was erg trots op haar gevonden reeënpoot. De andere Flynnders liepen het spoor ook alsof ze dit dagelijks doen. Zelfs ons oudje Harley, van bijna 12 jaar, heeft samen met Ton voor het eerst in haar leven een zweetspoor gelopen. Het was zo aandoenlijk toen zij trots met haar buit aankwam. Golden Tibbe en oudje Mille van Birgitte waren ook in vorm. Dankjewel Paul voor de duidelijke uitleg en jouw enthousiaste begeleiding. Echt geweldig!

De volgende ochtend moesten wij vroeg op voor de training van Annika. ’s Ochtend was de training vooral gericht op het healwork. Het netjes volgen werd als eerste aangepakt. Het was hard werken met onze Flatjes en door de manier van training werd best veel druk op de honden gezet. Zeker toen tijdens het volgen dummy’s moesten worden gemarkeerd. Nu werd duidelijk waar deze druk toe leidt en moesten wij nog harder aan de bak om contact te houden. Maar na even oefenen verdween de frustratie en zag je de Flynnders steeds beter worden.

We deden ook een aantal contactoefeningen met onze honden. Toen de de aandacht verbeterd was, mochten de honden apporteren. Zo keurig als anders de dummy’s terugkomen, zo rommelig was het in eerste instantie. De passie kwam door de druk van de vorige oefeningen uitvergroot naar voren. Maar in de loop van de ochtend, werden onze honden door de adviezen van Annika, steeds rustiger en lieten de Flynnders weer zien dat ze het model apport echt wel beheersen.

Nero en Déroy wilden na het intensieve ochtendprogramma nog even poseren voor de camera. Iedereen had voor de lunch wat klaargemaakt. De tafel stond vol met heerlijke hapjes. Er was verse asperge soep, wraps met zalm en kaas, een pasta salade, heerlijk brood, een Caprese salade en nog veel meer lekkers. Na deze gezellige en vooral smakelijk lunch was het tijd voor de middag training.

De honden moesten nu op rij staan en langs de rij werden de honden vooruit gestuurd. Voor de baasjes met de honden die op rij stonden was het zaak om de honden keurig te laten zitten. Het was even wennen voor de gepassioneerde Flynnders, als er weer een broer, zus of Tibbe voorbij kwam met dummy. Maar toen de oefening werd herhaald was de rust weer terug. Toen moesten we onze honden overhands doorsturen naar een dummy. Dit hadden ze nog niet eerder gedaan en nu merkte je dat hun koppies vol begonnen te raken.

Nura bracht als laatste de dummy netjes binnen en alle Flynnders bleven keurig zitten. Phoenix was een beetje vermoeid aan het eind van de dag, zoals je op de rechter foto kunt zien. Namens ons allen wil ik Annika bedanken voor haar komst. De training was interessant en nuttig. Iedereen heeft tips gekregen voor zijn of haar hond. Wij zijn blij met de passie van de nakomelingen van Flynn, maar dat betekent wel dat we op andere punten harder moeten werken. Ik moest meteen denken aan de wijze woorden van Willy: "Bij het werken met je hond moet je altijd de goede kwaliteiten van je hond extra benutten en dealen met de minder goede kanten".

Op de dag van vertrek hebben Ton en ik eerst nog een prachtige wandeling in het bos van Lojt gemaakt. Op de foto’s hierboven zie je mijn familie Knots. Mijn lieve Flynn ben ik zo dankbaar voor haar geweldige Flynnders.
Ik wil iedereen bedanken voor deze bijzondere week. Ik had veel mensen op mijn lijstje staan voor het nestje van Flynn. Hierdoor heb ik baasjes kunnen selecteren die op het zelfde type Flatcoat vallen als ik. Door deze selectie hadden wij in ieder geval één verbindende factor. Tijdens deze week is gebleken dat wij meer van deze overeenkomsten moeten hebben, want het was super gezellig en wat hebben we gelachen. Ik wil Paul, Birgittte en Ton in het bijzonder bedanken. Paul voor de training en de prachtige foto’s. Birgitte voor de organisatie en haar enorme gastvrijheid. Ton voor de zorg voor onze andere meisjes en de foto’s. Het was een week om met veel plezier aan terug te denken. Birgitte en ik hebben al afgesproken dat wij hier een traditie van gaan maken en plannen voor een volgende keer zijn al gemaakt.

 

17 april 2017

Een volle agenda voor de Flynnders

Na de workshop ”Denken als een hond, om hem te laten werken als een hond” van Paul de Vos en de workshop "Exterieur" van Wies Boermans staan er nog een aantal andere workshops in de agenda van de Flynnders. Over een week vertrekken we naar Denemarken. Daar geeft Annika Christiansen een workshop "Jachttraining". In 2005 hebben we Annika leren kennen toen onze Pip werd gedekt door haar reu Bob. Annika heeft veel bereikt in de jachthondensport. Naast het werken met haar eigen honden, geeft zij trainingen en is keurmeester bij jachtproeven.

Paul de Vos geeft in Denemarken ook weer een training aan de Flynnders, deze keer met de titel "Zweetwerk". We hebben er zin in!

Phoenix aan het werk

Op 20 mei a.s. geeft Marjoleine van Doorn een workshop "Puintraining". Marjoleine is al jaren bekend in het reddingshondenwerk. Niet alleen in de sport maar ook professioneel bij het zoeken naar vermiste mensen na aardbevingen, lawines e.d. Flynnder Teuntje wordt voor dit werk opgeleid door Marjoleine. De andere Flynnders mogen in mei ook eens "ruiken" aan het reddingshondenwerk.

In het Pinksteren weekend komt Anke Wolf naar Nederland om samen met Willy training te geven aan Flatcoated Retrievers van de Umbra Fida en Flow of Spirits kennel. Ik kijk erg uit naar dit Umbra Fida – Flow of Spirits Treffen.

Van een aantal Flynnders zijn de gezondheidsuitslagen van heupen en knieën binnen. De uitslagen kun je bekijken op de pagina Nesten. Hans Verdel heeft met Nero weer een C-diploma gehaald met 43 punten. Yvonne de Vries heeft met Déroy meegedaan aan een Onderlinge OWT bij Multidog. Ze heeft een diploma gehaald met 90 punten en een 5de plaats. Ik ben trots op jullie Hans en Yvonne!

 

10 april 2017

Workshops in binnen- en buitenland

Eind maart zijn Willy en ik een week in Duitsland geweest om twee workshops te geven aan het Q- en R-nest van Anke Wolf van de Umbra Fida kennel. We hebben weer leuke, vriendelijke en werklustige Flatcoated Retrievers aan het werk gezien. De twee nesten waren ongeveer even oud, maar kwamen uit twee verschillende Umbra Fida lijnen. Het ene nest is verwant aan Tarszy van Willy en het andere aan Flynn en Phoenix. Grappig om de karakter eigenschappen van onze honden zo nu en dan terug te zien bij de Q en R’s. We willen Anke bedanken voor de fantastische dagen en haar vriendschap. Al zien wij elkaar maar een paar keer per jaar, het voelt altijd weer even vertrouwd.

Umbra Fidaatjes (foto Rainer Wolf)

De dag voor vertrek hebben Wil en ik in Coburg geshopt en op een terras genoten van het heerlijke weer. Het was een fantastische week. Dankjewel lieve Wil. Het was gezellig en wat hebben we weer veel gelachen!

In Nederland hebben we inmiddels twee workshops ‘workingtest training’ gegeven. Ons doel is om elke oefening aan te passen aan het niveau van ide combinatie. Verder vinden wij het belangrijk dat de oefeningen succesvol worden afgesloten. Het is elke keer weer dankbaar om te merken dat iedereen tevreden naar huis gaat. We willen alle combinaties bedanken voor hun deelname: Roos met Happy, Cathrin met Diego, Marylou met Loeloe, Linda met Luna, Tinka met Peertje, Bob met Nissa, Leonie met Lotte, Leny met Hannah, Tosca met Mack, Winny met Brandy, Arnoud met Pippa, Jacqueline met Cairon, Yvonne met Whoopi, Margreet met Dubh, Anita met Oeps, Immie met Happy, Marguerite met Phlox, Marije met Noa, Marlies met Toother, Nadanja met Chap, Sanderine met Damon, Elly met Mojo, Sylvia met Bruno en Mieke met Zoey.

 

21 maart 2017

Verliefd en de familie Knots

Natuurlijk heb ik erg genoten van de puppytijd van Phoenix. Maar eerlijk gezegd ben ik altijd blij als mijn Flatje wat ouder is. Als pup weten ze van toeten noch blazen en hoe aandoenlijk dat soms ook is, nu Fientje en ik elkaar steeds beter begrijpen, genieten we nog veel meer. Het is zo fijn om met mijn wervelwindje te werken. Ze is snel, slim, stabiel en heeft een hele goede neus. Het is een heerlijk meisje, ik ben verliefd ……..

Ik ben verliefd!

Ken je "de familie Knots" nog? Dat was een jeugdprogramma in de jaren 80. Het ging over een familie die allemaal een beetje "knots" (gek) waren en ik vond het enig. Met in de hoofdrol kunstenares tante Til die elke week een roze schilderij maakte. Ik hoor haar nog zeggen: "Een kloddertje roze hier en een kloddertje roze daar!". Je zult wel denken wat dit programma in hemelsnaam met mijn dametjes te maken kan hebben.

Mijn zwartjes waren hard aan een trimbeurt toe en ik begin altijd met de oudste. Ik trim mijn dames op de salontafel waar ik ter bescherming een stuk rubber op leg. Toen Harley klaar was liep ik naar de keuken om haar een beloningskoekje te geven. Terug in de woonkamer zag ik Flynn en Phoenix op tafel zitten. Echt niet omdat ze het zo leuk vinden om getrimd te worden, het gaat ze alleen om de beloning. Gekke "famillie Knots"!

De familie Knots

Volgende week vertrekken Willy en ik voor een kleine week naar Coburg in Duitsland. We geven workshops aan door Anke Wolf gefokte Flatcoated Retrievers. Heerlijk om onze vriendin Anke weer te zien, ik kijk er erg naar uit. Maar ik verheug mij er ook op om samen met Wil op stap te gaan. Het wordt vast weer reuze gezellig en ons kennende ook heel veel lachen. Coburg here we come!

 

20 maart 2017

In één keer raak

Hieronder het verslag van Hans Verdel en zijn Flynnder Nero op de Club Diploma Dag van de Golden Retriever Club Nederland (GRCN) te Spaarnwoude. Ze hebben een C diploma gehaald. Ik ben echt super trots op allebei. Goed gedaan mannen!

Toen op 1 januari de inschrijving open ging, had ik mij direct opgegeven voor de GRCN Club Diploma dag in Spaarnwoude. Optimistisch ging ik er vanuit dat tegen die tijd Nero ver genoeg zou zijn om met vertrouwen voor het C-diploma te gaan. Inmiddels had het optimisme toch wel plaats gemaakt voor strak gekruiste vingers. Tussen de oren is Nero nog erg jong. Het vooruit sturen had tot vandaag zonder baken nog te weinig succes laten zien om er vertrouwen in te hebben.

Vandaag was het zover. Geen nood. De ervaring van zo’n dag is nooit weg en verder maken we er gewoon een leuke dag van. Niets moet nog.

Dus op het gemakje naar Spaarnwoude (eigenlijk Halfweg) gekacheld. Het zou af en toe regenen, maar de weergoden leken alles in het eerste uur te hebben gepropt. Volgens het programmaboekje doen wij de proeven in de volgorde E-AB-CD en zou ik meteen al zo’n 8 deelnemers voor mij hebben. Al met al dus lekker wat tijd om Nero aan de ambiance te laten wennen, niet gek voor zo’n druktemaker.

Team Nerorosso

E – Uit diep water
In de wachtkamer gaat na de eerste drie schoten het blaffen over in ongeduldig piepen en weer een paar deelnemers later is hij stil. Mooi zo, dan zijn wij aan de beurt. Sjorrend aan de lijn meldt Nero zich bij Gerard Miegies. Na "zit", aflijnen en "wacht" zijn we er klaar voor. Het apport valt niet ver en is na het tikje op de schouder in no time in de vang. Dan blijkt echt dat we dit te weinig hebben getraind. Uit het water wordt de dummy neergelegd om te schudden en vindt Nero dat ik die 1½ meter wel zelf kan doen. Na een extra "apport" pak ik de dummy staand aan om opnieuw neerleggen te voorkomen. De puntenaftrek valt niet tegen.

AB – Aangelijnd en los volgen, gevold door uitsturen en komen op bevel
Als we ons bij Hilda Kosto melden heb ik medelijden met haar. Vol in wind en regen. We doen ons ding met de zandloper, door Hilda terecht gekwalificeerd als “los gaat beter dan aangelijnd”. Een rukje is nodig om Nero terug bij de les te brengen.
Dan het uitsturen, als hij maar weg wil. Terugkomen gaat vast wel goed. Nou, het kan anders. Uitgestuurd is Nero er als een raket vandoor. Joepie denk je dan, maar bij het terugkomen volgt een aanmerkelijke omweg. Net als ik wil ingrijpen vindt hij de lijn terug.

CD – Houden aangewezen plaats, gevolgd door apport te land
Tijdens het trainen al wel eens gemerkt dat Nero niet alle helpers met gerust hart tegemoet treedt. Hopelijk merk ik daar vandaag niets van. In het down liggen heb ik alle vertrouwen, al weet je het natuurlijk nooit. Vlak voor ons nog haalde een duo daarmee 2 nullen. Nero beschaamt het vertrouwen niet en blijft voor het strenge oog van Mart v.d. Wiel netjes liggen. Voor het korte apport laten we de collegae voor gaan. Het apport wordt netjes opgehaald, maar voor de aflevering is nog een aansporend "kom voor" nodig. De score behoeft geen uitleg meer.

Nero heeft een hoop indrukken te verwerken gehad. Hij vond alle collega honden leuk, maar schikte zich toch al snel in de situatie. Na afloop heeft hij nog even lekker met een collega kunnen ontstressen op de dijk aan de overkant. Na wat lekkers was het tijd voor rust (voor hem) en voor de kantine (voor mij).
Een uur later kunnen we met het diploma terug naar huis. Daar is hij blaffend blij met Golden Tibbe, maar valt na een kwartiertje toch weer in een diepe slaap.

Oh ja, de respectievelijke waarderingen (EABCD) zijn 7, 9, 8, 10 en 9, totaal 43. Ik ben een héééél tevreden mens.

 

15 maart 2017

Pink Workingtest

Deze keer laat ik Birgitte van Vondelen-Jorgenson aan het woord over haar ervaring met Flow of Spiritis Silver Skipper "Rumi" bij de Pink Workingtest in het Kotterbos te Almere:

Ik zit aan een tafel in een kamer in Nunspeet ….. lome zonnestralen doordringen de schaduw van het bos en kleurt het gezicht van de vrouw die tegenover mij zit met warm geel licht. In dit idyllische plaatje wordt mijn hart geraakt, mijn ogen worden langzaam nat en ik kan geen woord meer over mijn lippen krijgen. Gelukkig weet mijn man te navigeren in het verhaal van Lenk. Ze verteld heel rustig en bescheiden hoe ziek ze is geweest en hoe bijzonder de rol van haar honden hierin was. Vooral haar Flynn, van wie wij maanden later pupje grijs (Flow of Spirits Silver Skipper “Rumi”) op een eveneens zonovergoten dag mochten ophalen in Nunspeet. Dit zijn verhalen waarvan al het lawaai verstilt. Voor mensen die behandeld worden voor kanker staat denk ik ook alles (tijdelijk) stil …..

Je begrijpt dat ik bij het zien van de aankondiging van de Pink Workingtest op FB meteen “gehoekt” was. De Pink WT is een benefiet evenement en heeft als doel zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het KWF voor onderzoek ten behoeve van het bestrijden van kanker. Het evenement wordt georganiseerd door een groepje enthousiastelingen en het zijn allemaal vrijwilligers. Ik kon me geen betere plek bedenken om te debuteren in de jachthondenwereld dan op de Pink WT. Nu viel die dag niet gunstig voor mij. Ik heb moeten spijbelen en mij over wijze overwegingen heen moeten zetten om toch te gaan. Ik ben tenslotte volop aan het leren met Rumi en twijfelde of meedoen met een jonge hond niet meer kwaad dan goed zou doen voor onze training. Ik was onzeker, maar het goede doel lonkte en ik had er zin in. Nieuwsgierig ook, hoe mijn (soms ongeduldige) dame zou reageren in een wedstrijdsituatie. Daar gingen we dan op 12 maart, in het roze gekleed en gewapend met een flinke sponsortoezegging van collega’s, familie en vrienden.

Birgitte met mrs. Grey (zoals wij Rumi in het nestje noemde)

Het evenement vond plaats in het Kotterbos te Almere en al heel vroeg stond alles te stralen; tenten, kramen, catering en overal liepen mensen in het roze gekleed met hun jachthond aan een roze lijntje. Rumi was, onderweg naar het secretariaat, erg enthousiast bij het zien van al deze levendigheid en het was een hele klus om mijn koffie in het bekertje te houden. Na een kwartiertje was ze een beetje gewend en liepen we na het hartelijk welkomstwoord naar de eerste "test". Het was een waterproef met een steiger. Eén dummy viel in het water en na het binnenbrengen werd er een dummy op de steiger geworpen. Omdat we meededen in de jonge hondenklasse kon ik kiezen om aangelijnd voor te jagen, waar ik zonder twijfelen gebruik van maakte om haar steady te houden. Ze ging als een bezetene en haalde de dummy’s. De tweede was erg lastig omdat ze niet de opgang van de steiger had gezien. Ze probeerde uit het water op de hoge steiger te springen. De keurmeester en ik schrokken ons rot en ik kreeg gelijk de gelegenheid om haar naar de opgang te lokken met m’n stem om ongelukken te voorkomen. Niet dat Mrs. Grey “in the mood" was “to obey” en ik moest werkelijk alles uit de kast trekken om haar te bereiken. Toen dat lukte rende ze heel hard naar de dummy en kwam uitgelaten terug. Ze keek even naar de grote roze badeenden in de waterkant maar deed er niets mee. De keurmeester was onder de indruk van haar passie en ik was erg trots op mijn meissie. 

Op naar de volgende test. Ondertussen maakte we kennis met Barbara met Lenthe (een sierlijke leverkleur flatcoated) en Coos met Luna (een heuse "labra-cutie"). Met z’n drieën vormden we een groep. Voor mij zorgde hun gemoedelijkheid voor ontspanning en een plezierige dag tussen het werken door. Onze tweede test was een jachtsituatie waarin we met z’n tweeën moesten voorjagen. Een proef waar een hoog steadyness gehalte werd gevraagd. Eén hond moest wachten en de ander mocht een markeer halen en daarna een blinde verloren zoek met als enige "baken" een helper in het zicht. Rumi deed alles moeiteloos en in Boeing snelheid. Ze vond het alleen zo spannend dat ze op de terugweg een dummy liet vallen om te plassen. Ik moest daar eigenlijk wel een beetje om lachen.

Lekker wijfie die Rumi (foto’s Arista Fotografie)

Later deden we nog een drijfjacht met een soort spring-dummy (weggetrokken aan een lijntje). Toen ging het tempo van Boeing snelheid naar NASA speed en het afgeven kon plots maar met moeite zittend. Nu hoeft dat op een workingtest niet, maar gezien haar training vond ik dat toch wel fijn en offerde hier graag wat punten voor op. Ik moest echt alle zeilen bijzetten om haar bij me te houden, hoewel ze keurig op post bleef na het commando “stay” toen ik de eerste dummy zelf ging ophalen. De keurmeester zei met een glimlach: "je weet waar je aan moet werken, he!?" Ik kon hem alleen groot gelijk geven. Desalniettemin kwamen alle dummy’s binnen met grote complimenten voor haarwerkpassie en drive.
Als slotstuk deden we de "fotoproef": een dubbel apport waarvan één dummy hoog op een boomstam was gelegd en de tweede 1 meter van de boomstam af lag. Jemig, wat was ze actief aan het zoeken – en helemaal blij toen ze eindelijk de dummy hoog kon wegpakken. Anita van Arista fotografie kon heerlijk doorklikken en een paar mooie shots maken op de weg terug. 

Er waren veel afmeldingen geweest bij de jonge honden en om 12.00 uur waren we al klaar. Rumi mocht even een tukje doen in de auto en om 13.00 uur besloten de keurmeesters van de jonge honden groep om trainingsproeven te faciliteren. Ik koos ervoor om er maar twee te doen – Rumi had al veel prikkels te verwerken gehad. Hoewel ze niet vermoeid leek, besloot ik toch om op tijd te stoppen. Niet getreurd want hoewel ze lekker op een botje lag te kauwen in een geventileerde auto werden alle hondenbazen verwend met een boeiend middag programma. Er werd een veiling gehouden, een scurry en mijn hoogtepunt van de dag (naast het werken met Rumi) was toen Gwen Pieters met Toller Vidar een jacht-doggydance demo gaf. Echt super gaaf en heel ontroerend om hun samenwerking te zien. Ze haalde daarmee nog eens 270 euro op voor KWF. Haar dansje is op video terug te vinden op de FB-pagina van de Pink Workingtest.

Naast het mooie debuut van Rumi, ik sta nog steeds versteld van haar fantastische spirit en blijdschap, was de sfeer heel bijzonder. Ik zag veel ontroering en tranen in de loop van de dag en het drong steeds meer tot me door hoezeer we allen direct of indirect getroffen worden door deze ziekte. Ook ik heb mijn gedachte vastgepind op de "memory-wall" van diegene die ik moet missen doordat ze aan kanker zijn overleden. Maar ook mijn blijdschap, wetende dat Rumi en ik een kleine €500 hebben kunnen ophalen voor sponsoring van het KWF voor onderzoek. Ik hoop dat dit iets kan betekenen voor alle mensen die nu nog (gaan) strijden om te genezen. Op het moment van schrijven is de tussen stand een totaal van €6500 van het hele evenement – echt tof! Dank aan alle mensen (en honden) die verbonden zijn aan de Pink Workingtest. Lenk en Ton bedankt voor dit geweldige zwarte meisje waarmee ik in de toekomst nog veel van dit soort mooie ervaringen hoop mee te mogen maken.

Warme groet Birgitte Jørgensen en Rumi

 

11 maart 2017

Flow of Spirits Common Green

Vandaag hebben we een gezellige wandeling gemaakt met de baasjes van Flow of Spirits Common Green "Murphy". Wat is het toch een heerlijk mannetje! Hij is erg sociaal en gedraagt zich open en vrij zonder opdringerig te zijn. Hij houdt zijn baasjes goed in de gaten en luistert uitstekend. Samen met onze meisjes, maar vooral mama Flynn en zusje Phoenix heeft hij genoten van het Nunspeetse bos. Op gegeven moment stond hij op een heuvel om zich heen te kijken en toen kon je goed zien dat hij er veel belovend uitziet. Helaas was ik te laat voor een foto.

Wat een heerlijke snoet!

Aan het eind van de wandeling heb ik bovenstaande portretfoto van hem gemaakt. Ik vind dat hij een erg lief hoofd heeft. Natuurlijk moest Flynn ook nog even op de foto met haar twee nakomelingen.

Phoenix, Flynn en Murphy

 

10 maart 2017

Weer feest in huize Krispijn

Vandaag is het al weer feest in huize Krispijn want onze Jorja is vandaag jarig. Ze is tien jaar geworden. Alleen aan wat grijze haartjes om haar snuitje kun je zien dat ze al wat ouder wordt. Maar verder is ons Deentje nog helemaal fit. Elke zondag gaat ze met Ton een kilometer of 10 hardlopen. Daar geniet ze van. Jorja wil altijd wat dragen, of het nou een bal, speeltje, schoen, theedoek, of haar eigen lijntje is, dat maakt niet uit. Elke ochtend word ik breed kwispelend door haar begroet met iets in haar bekkie. Dat is zo schattig! Lieve George, van harte gefeliciteerd. We hopen dat je nog lang bij ons mag blijven!

Zo typisch George!

 

8 maart 2017

De Flynnders zijn jarig!

Vandaag zijn de Flynnders jarig. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze werden geboren. Het afgelopen jaar hebben ze zich ontwikkeld tot super leuke, lieve, sociale en goedwerkende Flatjes, zoals op onderstaande foto’s is te zien. Gisteren heb ik er weer drie aan het werk gezien en ik ben zo trots. Lieve Déroy, Nero, Murphy, Nura, Rumi, Teuntje en natuurlijk mijn eigen Phoenix een hele dikke verjaardagsknuffel.

Natuurlijk heb ik weer een traditionele Flow of Spirits taart gemaakt. Gisteren eentje voor de Flynnders die op dinsdag trainen en vanochtend ben ik vroeg opgestaan om nog een taart te bakken zodat Fientje haar trainingsmaatjes kan tracteren.

Links Teuntje tijdens de puintraing en rechts Nero heerlijk op schoot bij baasje Hans

Links springt Deroy over een sloot en rechts Nura tijdens de jacht

Links Rumi gefotografeerd door Arista Fotografie en rechts Phoenix samen met mama Flynn

Van Murphy maak ik a.s. zaterdag een foto, dus die hebben jullie nog te goed. Binnenkort worden de gezondheidsonderzoeken van de Flynnders gedaan. Ik vind het heel spannend en hoop dat Dustin en Flynn hun goede genen hebben doorgegeven aan hun nakomelingen.

 

22 februari 2017

Waar blijft de tijd

Dit weekend heb ik de geheugenkaartjes van mijn fototoestel weer eens doorgenomen. Alle mooie, leuke en grappige foto’s heb ik opgeslagen. Er kwam een foto van Phoenix voorbij. Ze was nog een pup en had al haar speeltjes om zich heen verzameld. Ik smolt van haar lieve koppie en dacht: “Waar blijft de tijd?”. Binnenkort wordt mijn ‘kleine’ meisje al weer één jaar.

Ach, zo lief!

Phoenix heeft mij helemaal ingepakt. Ze mag dan qua uiterlijk de grandeur van haar moeder Flynn (nog) missen, maar als dat alles is ……. mijn benjamin heeft echt alle kwaliteiten die ik zoek in een Flatcoat. Ze heeft een super karakter, is enthousiast, open en vrij. Het is een schat van een hond en ze vindt knuffelen het einde.

Ook qua werkaanleg ben ik meer dan tevreden. Fien is slim, leert snel en werkt in hoog tempo. Ze wil graag samenwerken en vindt apporteren geweldig. Aan eigen initiatief ontbreekt het ook niet. Ze heeft, net als de andere Flynnders, een super goede neus. Tijdens de puppytest had Willy een sleep met een haak getrokken. Alle Flynnders hebben deze sleep gelopen, echt waanzinnig! Natuurlijk heeft deze goede neus zijn keerzijde, regelmatig zie ik dat ze al van ver verwaaiing krijgt van allerlei viezigheid. Tot slot is Phoenix stoer, maar heeft daarnaast ook een gevoelig kantje. Niets mis mee, want dit maakt haar makkelijk te corrigeren. Fientje, mijn heerlijke wijfie, een Flatcoat dametje naar mijn hart!

Fientje, een schat van een hond!

Zaterdag heeft Phoenix bij de hondenschool in Nunspeet haar eerste diploma gehaald. Met veel aandacht en plezier deed ze de opdrachten. Ze kreeg complimenten van de keurmeester en was als klap op de vuurpijl de beste van de klas. Veel lof trouwens voor de trainers van de hondenschool. Ze geven erg leuk en gevarieerd les en elke week oefenen we een toestel van de behendigheid.

 

17 februari 2017

Artikel in tijdschrijf ‘De Jachthond’

Naast de geweldige foto van mijn Flynn op de cover van het tijdschrijft ‘de Jachthond’ stond er ook een artikel van mij met de titel ‘Het felbegeerde A-diploma’ in deze editie (‘de Jachthond’, jaargang 11, editie 1-2017).

Het felbegeerde A-diploma

Op 9 maart 2016 heeft mijn Flatcoated Retriever teefje Flynn zeven puppy’s gekregen. Er werden 3 reuen en 4 teven geboren. Eén van de teefjes zou mijn nieuwe werkmaatje worden en ik had zeven weken de tijd om de puppy’s goed te kunnen observeren. Bij mijn vorige nestje werden er maar twee teefjes geboren. Vanaf de geboorte was duidelijk welk teefje zou blijven. Harley werd als eerste geboren en het was liefde op het eerste gezicht. Bij het nestje van Flynn was het maken van een keuze veel moeilijker. Ik vond namelijk alle vier de teefjes geweldig. Ze hadden allemaal iets wat mij erg aansprak; de één had een sterke persoonlijkheid, de ander was behoorlijk zelfstandig, weer een ander had de humor van mama Flynn en het laatst geboren teefje zocht het meest contact met mij. Met zeven weken heeft de Flatcoated Retriever Club een puppytest gedaan. Maar ik kon nog steeds geen keus maken. Pas na de puppytest van Willy Walbeek en mij werd duidelijk welk teef je zou blijven. Het was het laatst geboren teefje. Ze kreeg de naam Phoenix. Het is een lief, vrolijk en getalenteerd meisje. Ze heeft temperament, is slim en werkt in hoog tempo.

Jong geleerd, is oud gedaan!

Toen Phoenix 9 weken was ben ik met de jachttraining gestart bij Hondenschool de Apporteur van Willy Walbeek. Willy is mijn beste vriendin, trainster en collega, samen geven we trainingen en workshops in binnen- en buitenlaand.
Phoenix en ik zitten in een leuke puppygroep. Mijn meisje is de jongste van de klas, maar doet inmiddels niet meer onder voor de rest. We zijn naast gehoorzaamheidsoefeningen, begonnen met de opbouw van het waterwerk, markeren en zoeken en we hebben ook een start gemaakt met het lopen van lijnen en slepen. Hiermee is het allereerste begin in de richting naar “het felbegeerde A-diploma” gezet, want ook met Phoenix hoop ik, net als met mijn andere Flatjes, over een aantal jaar op het dirigeerveld te staan.

Ik kan mij nog goed herinneren toen ik voor het eerst naar een dirigeerproef stond te kijken. Ik was onder de indruk van de samenwerking tussen baas en hond. Het was onvoorstelbaar dat de hond op grote afstand ging zitten en de lijnen nam die de voorjager aangaf. Vol bewondering stond ik te genieten samen met mijn toenmalige trainster Joke de Zanger. Terwijl wij keken naar het mooie  hondenwerk vertelde zij mij dat ik over een paar jaar ook met mijn Pip op het dirigeerveld zou staan. Ik voelde mij vereerd, maar kon mij niet voorstellen dat haar voorspelling uit zou komen. Vier jaar later toen Pip haar eerste A haalde, was Joke inmiddels overleden aan de gevolgen van borstkanker. Toen ik de duif in handen kreeg heb in gedachten tegen Joke gezegd: “Joke, deze A is voor jou!”. Niet alleen Joke was ik dankbaar voor haar vertrouwen in mij, maar zeker ook Willy die mij alle kneepjes van het A-werk heeft geleerd.

Fantastisch als de hond samenwerkt met de baas

Mijn dagelijkse wandelingen met mijn honden in de bossen van Nunspeet vind ik een heerlijk moment van de dag. Ik heb dan de tijd en gelegenheid om allerlei zaken te overdenken. Deze week waren mijn gedachten bij de dirigeerproeven met mijn andere Flatcoat dametjes. Die momenten staan in mijn geheugen gegrift. Ik weet nog hoe het terrein er uitzag en hoe mijn hond reageerde op mijn aanwijzingen. Waar ik een inschattingsfout maakte of hoe ik de hond toch nog nèt onder de wind kon krijgen. Het moment dat je hond terugkomt met de duif blijft toch elke keer weer een geweldige kick.

Bij elk teefje waar ik A-training mee heb gedaan was weer een andere benadering nodig. Pip liep fantastisch slepen, maar bij het dirigeerwerk moest ik zorgen dat ze niet al te veel eigen initiatief nam. Harley was super dirigeerbaar, maar slepen lopen was niet haar allersterkste kant. Jeetje, wat heeft Willy een slepen getrokken voor mijn hartendiefje en op gegeven moment viel het kwartje. Flynn noem ik wel eens “mijn vliegtuig”. Ze gaat zo hard en hierdoor komt het echt op timing aan om haar op de juiste plek te laten zitten. Verder is het bij haar ook belangrijk om haar niet te veel ruimte te geven, want als je haar één vinger geeft …….. neemt ze de hele hand.
Met kleine Phoenix ga ik de komende jaren het avontuur aan en lekker elke week naar de training.  We moeten elkaar gaan begrijpen en een goede band opbouwen. Ondertussen ga ik op zoek naar haar zwakke en sterke kanten. Want van Willy heb ik geleerd te dealen met de zwakke kanten en de sterke kanten van je hond extra te benutten. Aan mij ook de taak om er op te letten dat zij de juiste attitude heeft, want hier valt of staat de training mee. Als we zover zijn om met de A-training te starten is het heel belangrijk om de juiste balans tussen dressuur (dirigeerbaarheid) en eigen initiatief (slepen lopen) te bewaken. Mijn ervaring is dat je echt een tijd nodig hebt om die balans te zoeken. Je zult merken dat als de hond stappen maakt in het dirigeren, dit zijn weerslag kan hebben op bijvoorbeeld het slepen lopen of het markeervermogen en vice versa. 

Zoeken naar motivatie en problemen analyseren

Waar loop je tegen aan en hoe los je dit vervolgens op, zijn vraagstukken die je constant bezig houden tijdens de training. Analyseren waarom iets fout gaat is natuurlijk essentieel en ook het vinden van de juiste motivatie voor de hond. Maar hoe geweldig is het niet als je analyse goed blijkt te zijn en je de juiste motivatie hebt gevonden. Persoonlijk vind ik dirigeren het allerleukste “spelletje” dat je met een hond kunt doen. Het is zoeken en voelen hoe je tot de meest ultieme communicatie met je hond kan komen. Maar naast dirigeren blijft het ook een genot om naar een hond te kijken die een sleep loopt. Sommige stukken van de sleep misschien wat ingehouden om te zekeren op een haak en andere stukken in volle vaart als ze de sleep goed in hun neus hebben. Ik kan nog steeds kippenvel krijgen als mijn hond terugkomt van een sleep.
In de training, maar zeker als je bezig bent voor de A, is het belangrijk kritisch naar jezelf te blijven. Want niet alleen de hond heeft zijn zwakke en sterke kanten. Je moet als voorjager over nogal wat vaardigheden beschikken, denk aan: stressbestendig zijn, ruimtelijk inzicht, diepte kunnen inschatten, perfect kunnen timen, een strategie kunnen bepalen en flexibel genoeg zijn om van het één op het andere moment je strategie aan te passen.

Geen garantie tot succes!

Het is hard werken voor die A. Met één keer per week naar de training gaan, kom je er niet. Je zult meters moeten maken zowel op het gebied van het lijnen lopen maar ook wat slepen lopen betreft.
Zelf besluit ik pas op te gaan voor het A-diploma als ik het gevoel heb dat mijn hond en ik er echt aan toe zijn. Ik ga niet naar een proef om het te proberen, want ik realiseer mij maar al te goed dat je op een wedstrijd de hond niet, zoals bij een training, kunt helpen om succes te krijgen. Veel honden zie je een hierdoor een soort “wedstrijd wijsheid” ontwikkelen. Dat is echt niet fijn en hierdoor kun je alleen maar achterop in je training raken of erger. Ik wil dat mijn hond de juiste balans heeft en stabiel is in het werk. Als ik oploop naar de dirigeerproef wil ik het gevoel heb: “Ja, dit kunnen we!”. Maar ook dat is nog steeds geen garantie tot succes. Je bent van zoveel dingen afhankelijk. Want zoals zo vaak wordt gezegd:  “Het moet allemaal maar kloppen op zo’n dag”.  

Ik hoop niet dat ik je ontmoedig als je dit stukje leest. Mijn bedoeling is juist je te stimuleren dit geweldige avontuur met je hond aan te gaan. Voor mij geldt nog steeds dat de weg er naar toe veel mooier is dan het halen van het diploma.
Ik wens iedereen, die dit jaar voor die “felbegeerde A” gaat, héél veel succes bij de voorbereidingen! Phoenix en ik hebben nog een lange weg te gaan, maar hopen er over een paar jaar ook weer bij te zijn.

Lenk Krispijn en Phoenix

 

11 februari 2017

Arme Flynn en knappe Fien

De operatie bij Flynn is voorspoedig verlopen. Bij thuiskomst was ze nog behoorlijk misselijk en lag zielig te kreunen. Vanochtend voelde zij zich gelukkig beter en heeft zelfs wat gegeten. Mijn arme meisje is nog wel erg stilletjes. Ik hoop dat ze snel weer helemaal de oude is.  

Links Flynn op de operatie tafel, in het midden het operatieteam en rechts komt Flynn al weer een beetje bij

Samen met Willy ben ik bij Flynn gebleven tot ze klaar was voor de operatie. Om wat afleiding te zoeken hebben we met onze Flatjes een prachtige wandeling in Lage Vuursche gemaakt. Bedankt voor je steun Wil, dat was fijn. Gondje, mijn dierenarts en haar assistentes Renate en Suzan, wil ik bedanken voor hun goede zorgen. Ik ben alleen bang dat Flynn het nu niet meer leuk vindt om naar de praktijk te komen.

Ik vind het erg knap dat Phoenix, mijn wervelwindje, uitstekend kan inschatten dat ze haar moeder met rust moet laten en valt nu de andere dames lastig. Vooral Jorja is de klos. Zo af en toe kruipt Fientje heel voorzichtig tegen haar moeder aan en blijft dan rustig liggen.

 

9 februari 2017

Covergirl

Kijk …….. mijn mooie meisje Flynn op de cover van het tijdschrift ‘de Jachthond’ (jaargang 11, editie 1-2017). De foto is gemaakt door Anita Lauwers van Arista fotografie. Gisterenochtend heb ik met Flynn getraind en wat heeft ze goed gewerkt, ze zit weer super in haar vel. Ze is lekker zelfstandig en ook wel een beetje ondeugend, maar daar ga ik binnenkort wel weer mee aan de slag. Eerst wordt ze morgen gesteriliseerd. Ik vind het heel spannend maar sta achter mijn beslissing. Ik hoop dat jullie duimen voor een goede afloop en een voorspoedig herstel.

Mijn Covergirl Flynn

 

1 februari 2017

Workshop Wies Boermans

Op 28 januari jl. was de tweede workshop voor de inmiddels 10 maanden oude Flynnders. Ik had Wies Boermans uitgenodigd om een workshop ‘Ringtraining te geven. Wies is keurmeester, fokker van de Brightmoor kennel en heeft met haar honden al heel wat kampioenstitels gehaald. Naast het showen van haar honden doet Wies met veel plezier aan jachttraining.
Wies heeft ons eerst op aansprekende wijze uitgelegd waarom het belangrijk is, het uiterlijk van ons ras, zoals beschreven in de rasstandaard, te behouden. Aan de hand van een aantal voorbeelden vertelde ze dat deze eisen zeker ook belangrijk zijn om goed te kunnen functioneren in het jachtveld. Een goed aangesloten oog is noodzakelijk om te voorkomen dat er graszaden in het oog achter blijven. De borst moet diep zijn waardoor meer longinhoud mogelijk is, wat het uithoudingsvermogen van de hond ten goede komt. Maar ook de in de rasstandaard omschreven hoekingen, stand van oren, vacht e.d. zijn belangrijk. Wies benadrukte dat het rastypische karakter uiteraard ook van groot belang is bij zowel show en werk.

Links Déroy staat netjes en rechts laat Wies Nura mooi staan

Na de presentatie van Wies zijn we naar het bosveldje gelopen om te oefenen in het goed voorbrengen van onze honden. Wies gaf individuele tips voor het staan en lopen. Belangrijk is dat onze Flatjes staan met een enthousiaste kwispel. Als Wies tips had gegeven aan de eigenaar, zag je meteen dat de hond beter tot zijn recht kwam. Wiies vertelde mij dat ik trots kan zijn op mijn nest met super leuke en open karakters. Ondanks hun leeftijd van 10 maanden vond ze de Flynnders al prima in balans. Ze moeten nog wat meer substantie krijgen, maar dat komt met de jaren. Dankjewel Wies voor het mooie compliment en trots ben ik zeker!

Phoenix en mama Flynn kijkt toe

Phoenix kan lekker vrolijk kwispelen al zou je dat op bovenstaande foto niet zeggen, maar aan het eind van de workshop waren Fientjes kwispels een beetje op. Binnenkort zal ik een betere stand foto maken, want haar voorborstje komt op deze foto niet helemaal tot z’n recht.
Ik wil Wies heel hartelijk bedanken voor de super leuke en leerzame workshop! Dankjewel Wies ook namens alle Flynnder-eigenaren!

Nura, Nero, Phoenix, Flynn, Déroy, Rumi en Teuntje

Bedankt voor jullie enthousiasme: Paul en Jeanette met Nura, Marjoleine met Teuntje, Birgitte met Rumi, Frans en Yvonne met Déroy en Hans met Nero. Naast de Flynnders deden ook Anja met Tibbe, Miranda met Mareau, Daphne met Meine en Helene met Mette mee.

 

23 januari 2017

Gehoorzaamheidstraining

Elke zaterdag als de wekker om 7.00 uur gaat, heb ik spijt als haren op mijn hoofd, dat ik mij met Phoenix heb opgegeven voor een gehoorzaamheidstraining. Fien vindt bijna alles leuk, maar ik heb toch sterk de indruk dat de gehoorzaamheidstraining tot één van haar favorieten behoort. Ik moet zeggen dat ze het ook best leuk doet. De aandachtsoefeningen vindt ze enig, het komen op bevel doet ze met veel overgave en blijven kan ze als één van de beste uit de klas. Alleen volgen is nog een dingetje, maar dat vind ik zelf ook een waardeloze oefening. Zonde, want het kost mij zo langzamerhand mijn rug. Vandaag had ik besloten om maar eens goed mijn best te doen en het ging niet onverdienstelijk. We kregen zelfs complimenten van de juf. Ter afsluiting van de training mochten we de lange tunnel van de Agility gebruiken. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, stoof mijn "kleintje" door de tunnel en weer terug. Iedereen lag in een deuk en Phoenix was ook erg tevreden met zichzelf. Ach ja, als je hondje zo geniet, dan ben je dat vroege opstaan zo weer vergeten!

Harley, Pip, Jorja en Flynn over de cavaletti’s

Helaas heb ik Ton nog niet zo ver gekregen om een keer mee te gaan naar de gehoorzaamheidstraining. Het lijkt mij namelijk heel leuk om foto’s te hebben van Fientje tijdens de training. Ik moest hier aan denken toen ik van de week bovenstaande foto tegenkwam, die ik een aantal jaar geleden tijdens een vakantie heb gemaakt. Onze caravan stond toen naast een terrein waar springpaarden werden getraind. Aan het eind van de dag liep ik dit terrein op om met mijn viertal een parcours te lopen. Ze vonden het geweldig. Het lijkt misschien simpel, maar om vier Flatcoats tegelijkertijd over de caveletti’s te krijgen is echt niet eenvoudig. Ze hebben namelijk, zoals een echte Flatcoat betaamt, een eigen inbreng en volgens mij dachten mijn dames: "Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan". Om de gedachtegang van mijn dames te illustreren kun je op onderstaande foto’s de "making off" zien. Moraal van dit verhaal: "Het is super leuk en naar mijn mening erg belangrijk om wat met je Flatcoat te ondernemen. Of het nu jachttraining, reddingshondenwerk, agility of gehoorzaamheidstraining is. Het zorgt voor een sterke band met je hond en daarnaast is het nog eens erg leuk om te doen!

Haha, wat een puinhoop

Volgende week zaterdag geen gehoorzaamheidstraining, maar weer een workshop voor de Flynnders. Deze keer de workshop van Wies Boermans. Daarna staat nog een puintraining van Marjoleine van Doorn op het programma, de workshop jachttraining van Anke Wolf en in april gaan we een week naar Denemarken met de Flynnders voor een jachttraining van Annika Christianssen.

 

11 januari 2017

Moeilijke beslissing

Gisteren heb ik een paar knopen doorgehakt. Zoals ik al eerder had geschreven gaat het beter met Flynn. Maar na haar nestje is ze nog steeds niet helemaal de oude. Afgelopen zondag hadden we training. Willy had twee mega proeven uitgezet, waar de voorjagers en honden hun tanden in konden zetten. De eerste proef deed Flynn super, het voelde goed en weer als vanouds. Ik was helemaal blij en Flynn ook! Ze had hard gewerkt om de drie moeilijke en verre apporten binnen te krijgen. De tweede proef ging niet verkeerd, maar toch zag ik dat haar koppie weer vol raakte. Willy had een moeilijke sleep bedacht, over de voetsporen van helpers en meerdere wildwissels. Flynn was zeker niet de enige hond die moeite had met de sleep. Na de tweede haak was ze het spoor kwijt. Het is wel gelukt haar weer op de sleep te krijgen maar het voelde gewoon niet goed.

Flynns specialiteit is waterwerk

Met deze training in mijn achterhoofd heb ik gisteren mijn dierenarts Gondje van Zinnicq Bergmann gebeld. Na het één en ander op een rijtje te hebben gezet kwamen we samen tot de conclusie dat het beter is Flynn binnenkort te steriliseren. Geen puppy’s meer van deze geweldige Flatcoat. Maar het belangrijkste is dat ze zich dadelijk weer helemaal top fit voelt. Ach, mijn lieve meisje weet niet wat er boven haar hoofd hangt, maar ik ben ervan overtuigd dat het de juiste beslissing is.

Hopelijk is ze weer snel in goede doen!

Eén en ander heeft wel consequenties voor mijn deelname aan de BKB. Ik vind het namelijk niet eerlijk om met Flynn, zolang ze nog niet helemaal goed in haar vel zit, deel te nemen aan een wedstrijd. Zondag kom ik naar Lochem om vooral mijn trainingsmaatje Gonne Drukker en haar toppertje Duyfke aan te moedigen. Zet ‘m op Gonne en Duyf, jullie kunnen het!

 

5 januari 2017

Deelnemers BKB

Van de week kreeg ik een mailtje met de deelnemers, die op 15 januari a.s. in Lochem, aan de BKB zullen deelnemen. Het leek mij leuk jullie hiervan opde hoogte te brengen.

Ik hoop dat er dit jaar meer publiek naar de BKB zal komen dan de afgelopen jaren. Zelf ben ik er nog steeds niet uit of het verstandig is om met Flynn deel te nemen, maar gelukkig heb ik nog even de tijd om een beslissing te nemen.

 

1 januari 2017

Agenda workshops 2017

Ook dit jaar geven Willy Walbeek en ik een aantal workshops. Vier in Nederland en we zijn gevraagd om in Duitsland aan twee nesten van de Umbra Fida kennel een workshop te geven. De workshops in Nederland hebben de titel workingtest training. De workshops vinden plaats in de omgeving van Almere. Deze workshops zijn geschikt voor alle jachthondenrassen van C- tot en met A-niveau.

Agenda workshops 2017

Datum	Workshop
Dinsdag 28 februari a.s.	Workshop workkingtest training
Zaterdag 25 maart a.s.	Workshop Coburg
Maandag 3 april a.s.	Workshop workingtest training
Vrijdag 21 april a.s.	Workshop workingtest training
Dinsdag 9 mei a.s.	Workshop workingtest training

Wij hanteren een maximum aantal deelnemers, dus schrijf je snel in. Voor meer informatie en hoe je kunt inschrijven kijk op de pagina Workshops. Willy en ik hebben weer veel zin in het komende workshop seizoen, wij hopen jullie ook!

Naast het geven van workshops hebben Willy en ik nog andere plannen in 2017. Ben je nieuwsgierig hou mijn site en FB pagina in de gaten.