2019

25 december 2019

Een bijzondere nieuwjaarskaart

Het is nu vier maanden geleden dat Harley is overleden. Ik mis mijn lieverd nog heel erg. Twee dagen voor haar dood hebben Ton en ik nog een wandeling op de hei in Vierhouten gemaakt. Ons nog verbazend hoe goed het met haar ging. Omdat Willy in New York zat, heeft zij geen afscheid van ons wijfie kunnen nemen. We hadden daarom een strooikoker laten vullen met een gedeelte van Harleys as, zodat Willy en ik samen een moment konden vinden om afscheid te nemen. We kozen een mooi plekje uit op de hei in Vierhouten. Bovenop een heuvel met aan alle kanten uitzicht over de prachtige heidevelden. We hadden onze hondjes bij ons. Er stond een stevige bries en om te voorkomen dat we de as over onszelf zouden uitstrooien, bepaalden we eerst de windrichting. Met z’n tweetjes met onze hondjes om ons heen, maakten we het kokertje open en wat er toen gebeurde was heel bijzonder: de as werd door de wind meegenomen en dwarrelde de heuvel af en onze hondjes renden mee. Hierdoor kwam de as op de honden terecht en zo hebben zij met z’n allen Harretje een stukje begeleid op weg naar de eeuwige jachtvelden ……

.

Jorja, Flynn en Fientje

Na dit mooie afscheid hebben Willy en ik samen deze nieuwjaarskaart gemaakt. Je kunt het natuurlijk niet zien, maar op het gras was de as van Harley nog steeds zichtbaar. Een moment om nooit te vergeten!

 

20 december 2019

Een wolf in schaapskleren

Phoenix heeft altijd al een voorkeur gehad voor het apporteren van wild. Maar na het afgelopen jachtseizoen is ze helemaal verzot op wild. Zoals andere honden het apporteren van een  kraai vreselijk vinden, zo wil Phoenix niets liever. Maar dummies oppakken …….. nee, dat doet ze niet meer. Afgelopen training maakte ze er helemaal een potje van. Juf Willy was boos, maar ik ook! Op het andere veld lag nog een proef met verleiding van een dummy, dus kon ik nogmaals met mijn dondersteen aan de bak. Na telkens schakelen en weer wat nieuws bedenken is het mij uiteindelijk gelukt, maar tsjee dat vergde veel geduld en creativiteit.  

Het maakt niet uit wat: gans, kraai, konijn, meerkoet ze is er stapel op!

Phoenix kreeg huiswerk mee; alles apporteren wat wordt aangeboden. We hebben al een huiswerksessie achter de rug. Ze mocht eerst een kraai apporteren, daarna een borstel, toen een pakje pleisters en tot slot een grote plastic fles met water. Bij het pakje pleisters keek ze even beledigd om, maar koos eieren voor haar geld en pakte het doosje op. Natuurlijk hebben we daarna samen een feestje gebouwd. Wat was ik blij!

En vandaag, vandaag was ze een schaap in wolfskleren. Ze heeft super goed gewerkt en na elk apport met wild, kwam ook de dummy binnen. Ik word er zo blij van als je dingen goed analyseert en oplost. Het is een boef die Fien, maar ik hou ervan!

 

5 december 2019

Hoe gaat het met de Krispijntjes?

  

	Jorja is nu 12,8 oud. Sinds ze nieuwe pijnstillers, ander voer en supplementen krijgt, lijkt het wel of ze aan een nieuw leven is begonnen. Ze gaat weer heerlijk mee op de lange wandeling. Soms komt ze me zelfs in volle vaart voorbij gerend. Er zijn ook dagen dat ze zich niet zo fit voelt. Dat geeft ze prima aan. Normaal gesproken als ik de lijntjes pak voor de wandeling, staat ze meteen op. Maar op slechte dagen blijft ze liggen. Sinds een jaar functioneren haar stembanden niet goed. Hierdoor is haar stoere blaf veranderd in de kef van een schoothondje. De laatste week hoor ik haar bij bewegen erg zwaar ademen en piepen. Het klinkt heel naar. Ik heb geen idee of dit ook door haar ouder wordende stembanden komt, of dat er iets anders speelt. Ik kijk het nog even aan maar als de klachten blijven, breng ik volgende week een bezoek aan de dierenarts. Met het ouder worden is Jorja zachter naar andere honden geworden. Als een andere hond te veel in haar persoonlijke ruimte komt, geeft ze dat tegenwoordig met een klein grommetje aan en doet ze niet meer zo hysterisch. Ze heeft nu veel meer behoefte aan knuffelen, vooral haar buikje aaien is favoriet. Ik geniet volop van mijn lieve oudje!
	Flynn is nog steeds aan het revalideren van haar elleboogoperatie. De bench is inmiddels weer verhuisd naar de garage en ze ligt weer heerlijk in haar biabed. Twee keer per week gaan we naar de fysiotherapeut voor aquatraining. De bedoeling van de aquatraining is dat de spieren rond het ellenbooggewricht sterker worden, waardoor het gewricht wordt ontzien. Het kapsel rond de elleboog geneest het langzaamst en heeft ongeveer drie maanden nodig om volledig te herstellen. Zo rond de kerst zijn we zo ver. Morgen is de laatste aquatraining en hoor ik hoe nu verder. Ik hoop zo dat ze weer wat mag doen waardoor ze ook weer geestelijk wordt uitgedaagd. Na langzaam opbouwen mag ze nu elke dag een wandeling van driekwartier maken, waarvan een kwartier los. Als ze los loopt, gaat Phoenix aan de lijn, want die twee samen is veel te wild. Ik ben zo blij voor Flynn dat het ergste achter de rug is. Voor een hond met haar passie is het een heel frustrerend om zo lang op non-actief te staan. Ik schrok toen ik vandaag deze foto van haar had gemaakt. Binnen korte tijd is haar bekkie helemaal grijs geworden, mijn arme pechvogeltje!
	Phoenix is de clown van de familie, al zou je dat niet zeggen als je naar haar uitgestreken smoeltje kijkt. Na alle blessures is ze bezig met een inhaalslag. Op de training gaat ze de lekker en mag ik, volgens de juf, trots op haar zijn. Maar ze heeft ook dagen dat ze heel ondeugend is. Bij al mijn honden heb ik tussen drie en vier jaar een ‘strijd’ moeten leveren, want zo rond deze leeftijd gaan Flatcoats zelf meedenken en dat is niet altijd even handig. Naast de training gaan we veel op jacht in Duitsland en België en bij elke jacht zie ik haar groeien. Ik heb met Fientje aan twee workshops deelgenomen. De eerste workshop was van Samantha Kersten met de titel “Werken met verleiding”. Aan het eind van de workshop kreeg ik complimenten van Samantha. Ze had genoten van mijn meisje. Vooral haar blije houding had haar erg aangesproken. Een groter compliment had ik niet kunnen krijgen. Daarna heb ik deelgenomen aan module I en II van de “Stress” workshop van de WFRG. Ik ben door deze workshop met een andere en vooral zachtere blik naar mijn Fientje gaan kijken en tot de conclusie gekomen dat ik echt een heerlijke Flatcoat aan het lijntje heb. Het is helemaal aan mij om haar zo blij en gepassioneerd te houden.

Déroy heeft bij de workingtest van de WFRG in de B2 klasse de eerste prijs gewonnen. Wat een geweldige prestatie van dit top team. Een hele dikke knuffel van een trotse fokker.

 

4 november 2019

Van pup tot Nimrod

Maandag 11 november a.s. is de Nimrod in Groningen. Mijn lieve vriendin Willy is met haar brownie Tarszy uitgenodigd. Een hele eer. Voor de vierde keer gaat Wil naar de Nimrod. De eerste keer met grootmoeder Fidesz, toen met oma Piiusz, daarna met mams Saszu en nu dus met Tarszy.

Ik was erbij toen Tarsz 7 jaar geleden werd geboren, het pupje met het paarse bandje. Voor mij was al snel duidelijk dat dit lieve bruintje Willy’s hond zou worden. Wil was nog aan het twijfelen, maar na de puppytest besloot Willy voor pupje paars te gaan. Tarszy is een heerlijk meisje. Zij is een harde werker en een doorzetter. Lijnen lopen is haar specialiteit. Ze weet echt letterlijk wat ‘vooruit’ betekent, ongeacht de obstakels die ze tegenkomt zoals water e.d. Dat vind ik zo knap! Na al die jaren Willy en Tarszy tijdens de trainingen te hebben gevolgd, weet ik zeker dat ik a.s. maandag ga genieten van mijn twee vriendinnen. Mijn duimen draaien nu al overuren voor die twee kanjers. You go girls!!!

Tarszy als pup en laatst bij de jacht in België

Niet alleen Willy, maar ook mijn trainingsmaatje Daphne Horsch, is dit jaar uitgenodigd voor de Nimrod met haar Epagneul Picard Flo. Flo is negen jaar geleden in Frankrijk geboren. Daphne had Willy en mij gevraagd of wij het nestje wilden testen om een goede keus te kunnen maken. Daar zeiden Willy en ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen. Wat een heerlijk nest en Flo sprong er echt uit met haar super neusje! Al die jaren hebben Daphne en ik in de zelfde groep getraind, hierdoor heb ik Flo zien groeien. Flo is niet alleen voor het apporteerwerk opgeleid, maar heeft ook mooie resultaten in het veldwerk bereikt. Flo laat tijdens de trainingen mooi en stabiel apporteerwerk zien. Daphne en Flo heel veel succes de 11de, ook voor jullie draaien mijn duimen nu al.

Flo als pup en op post bij de MAP (fotograaf Ellen v.d. Berg)

 

27 oktober 2019

MAP avonturen Frans en Déroy 2019

Afgelopen MAP seizoen hebben Flow of Spirits Red Admiral ‘Déroy’ en Flow of Spirits Silver Skipper ‘Rumi’ een aantal MAP’s in de B klasse gelopen. Dat hebben ze allebei heel goed gedaan. Frans heeft zelfs twee maal een prijs gewonnen. Door deze super resultaten waren Frans en Déroy de beste Flatcoat combinatie bij de B-MAP’s van dit seizoen. Birgitte en Rumi hebben aan vijf MAP’s deelgenomen en er vier gehaald, dat is ook een prachtig resultaat. Ik ben echt heel erg trots op jullie alle vier! Hieronder een verslag van Frans over dit succesvolle seizoen.

"Onze MAP avonturen begonnen in de maand augustus. Maar daar moeten we het maar niet over hebben. Ja, ook een les voor mij!

Gelukkig was de maand september ons beter gezind. Met toch wel wat spanning in ons lijf reden wij in alle vroegte naar het altijd gezellige Oldenzaal, waar die dag de MAP van de FRC plaats vond. Déroy zat lekker in zijn vel en de ochtendproeven kwam binnen. De eerste middagproef ging ook goed, maar ik kreeg wel een tik op mijn vingers van de keurmeester omdat ik floot, terwijl Déroy nog lekker aan het werk was. 
De volgende proef bleek ons Waterloo! Het was die dag nog warm, en aangezien onze hondjes vrij energiek zijn…… verbranden ze flink wat energie! Juist op dit moment was het pijpje leeg. De markeer van de kraai kwam keurig binnen, maar voor de 2e, die verloren lag, was het te veel! Zijn koppie zat vol! Enigszins teleurgesteld liepen we terug richting laatste proef. Hier was nog een flinke wachtrij en D viel gelijk in slaap. Na een goed half uur waren we aan de beurt. Dat power nappie had hem goed gedaan. Bij deze proef viel eerst een kraai tussen de lokkers, maar eerst moest nog “even” een zieke gans op een meter of 100, achter de omheining, worden gehaald. Dit bleek redelijk goed te doen voor een herboren Déroy. De lijn liep hij zo mooi, in één keer onder de draad door en zo op de gans. De kraai kwam vervolgens ook snel binnen. Al met al een mooie dag waar naar mijn idee wel even gekeken mag worden naar het reglement over de zwaarte van de B proeven! Later bleek dat hier meer MAP’s last van hebben! Toch kan ik met een goed gevoel terugkijken op deze MAP. Déroy had laten zien waartoe hij in staat is.

Déroy, wat een heerlijk mannetje

Een kleine week later was Almkerk voor de MAP van de WFRG. Hier waren ook Déroy’s zus Rumi met baasje Birgitte aanwezig. Ook nu gingen de ochtendproeven goed. Als laatste proef van de ochtend werd het markeervermogen en de steadiness op de proef gesteld. Er werd een konijn geschoten en vervolgens geraapt. Hierna werd een ander konijn beschoten. Maar eerst moesten we volgen naar een boomstam en een verloren fazant binnen brengen. Nu dit had iets meer voeten in de aarde, de fazant was snel binnen maar dat geraapte konijn is toch wel lastig loslaten. Met wat aanmoediging en doorzettingsvermogen kwam ook dit apport binnen.
Na een korte pauze was de volgende proef een doublet van twee kraaien met 1 schot! Allebei de apporten kwamen snel binnen. Ook bij de volgende proef kwam alles razend snel binnen.
Nog één proef te gaan! Toch wel enigszins gespannen begonnen we aan de laatste proef. Een markeer op schot en een koet uit het water. De koet was snel binnen. Nu het konijn nog. Ik zette Déroy in en hij rende naar de plek waar volgens hem het konijn moest liggen, maar hij liep er net een meter boven de wind langs, vertelde de keurmeester later. Na wat omzwervingen waarbij mijn hartslag bleef stijgen, kwam het konijn binnen.
We hadden alle apporten binnen! Och, wat een opluchting! Nu Rumi en Birgitte nog! Ook Rumi hield de spanning er nog even in maar ook zij bracht het laatste apport netjes binnen.
Toen kwam de prijs uitreiking en wat bleek we hadden de eerste prijs in de B! Toch wel verbaasd nam ik de prijs in ontvangst. Wat was ik trots op m’n hondje en op onze Flynnders! Ook zo trots op Rumi en Birgitte.

Trots Frans met knappe D

Een week later mochten we naar de MAP in Klundert. Het was slecht weer, heel veel wind en regen. Eén volgens mij te moeilijke proef met een gans over water deed ons de das om.

Onze laatste MAP van 2019 was in Kruiningen. De weergoden waren ons weer niet goed gezind. Het was erg koud. Maar alles beter dan die hitte toch? Gelukkig waren Birgitte en Rumi ook weer van de partij! 
Ik zal een ochtend en middag proef beschrijven. De eerste proef was een schot op een konijn welke verloren lag en op de terugweg werd er nog een kraai geschoten die alleen de hond kon zien. Een lastig proefje waarbij doorzetten essentieel bleek. Na wat handelen kwamen beide apporten binnen. Bij de andere ochtendproeven moest flink gewerkt worden, maar de apporten kwamen ook nu weer binnen. Vervolgens een dubbele verloren van een gans en een kraai. Hier bleek wat een geweldig hondje Déroy toch is. Hij zocht op zijn eigen wijze en vond beide stukken. Het was geen zoef-zoef, maar door hard werken kwamen de gans en kraai binnen.
Ook de middagproeven waren niet eenvoudig. De eerste twee kwamen binnen en onze laatste proef was verre van eenvoudig. Staande op een dijk lag er aan de overzijde van het water op een heuvel een verloren eend. Het tweede apport was een kauw, deze lag op 100m onder aan de dijk. De eend op de heuvel bleek voor diverse combinaties lastig. Dus toch wat gespannen begonnen we aan de proef. Ik zette Déroy in en hij zwom direct naar de overzijde en zwom om de landtong heen om de heuvel aan de achterzijde te beklimmen en de eend binnen te brengen. De kauw bleek ook voor ons geen probleem! We hadden alles binnen!
Nu wachten op Rumi en Birgitte. Vlak voordat zij aan de beurt waren, vloog er nog een A hond uit op deze proef. Toch ook gespannen begonnen Birgitte en Rumi aan de laatste proef. Ja, het kwam zeker niet aanwaaien maar na hard werken van beide waren de eend en de kauw binnen.
Het verdiende niet allemaal de schoonheidsprijs en het was hard werken maar we hadden weer een MAP B diploma gehaald. Daar hadden we wel een borreltje voor verdiend! En wat bleek aan het einde van de dag, van de 8 diploma’s had Rumi een 7e en wij zowaar een 2e plaats!!

Ons MAP seizoen zit er op en heb ik met een goed gevoel afgesloten. Zeker nog genoeg verbeterpuntjes! Maar wat een heerlijk hondje is die Déroy toch!!! Ik wil ook zeker m’n trainingsmaatje Birgitte en zusje Rumi bedanken voor alle steun.

 

21 oktober 2019

Workshop Pure Dutch Passion

Op 15 oktober jl. hebben Miranda Taal en ik een workshop gegeven aan de Goldens van de Pure Dutch Passion Kennel. Willy en ik hadden de puppytest van het nestje gedaan. We vonden het een super nestje met acht heerlijk werkende Gouden puppy’s. Helaas was Willy verhinderd op de 15de oktober. G elukkig had Miranda nog een plekje vrij in haar agenda. Hieronder een verslagje van foksters Mirjam en Sandra:

"Dinsdag 15 oktober 2019 was het zover, de eerste reünie van ons Harry Potter nest. Voor deze reünie hadden wij Lenk Krispijn gevraagd een workshop te verzorgen. Lenk was daar meteen voor in en heeft samen met Miranda Taal een workshop voor ons nest gegeven. Alle 8 pupjes en hun eigenaren waren aanwezig.

Het Harry Potter nest compleet, links mama Jip

Lenk en Miranda hebben een fantastische workshop verzorgd met leuke en uitdagende proefjes voor de hondjes. Het heeft ons verbaasd wat de pas 5 maanden oude pupjes onder leiding van Lenk en Miranda allemaal voor elkaar kregen. De hondjes hebben gezocht in het bos met als verrassing de dummy in een tunneltje, gemarkeerd tussen de lokkers en gezwommen. Er is gewerkt met memories en vooruit sturen en op het eind hebben de pupjes zelfs een sleep gelopen. Deze uitdagende proeven waren zo opgezet dat met begeleiding van Lenk en Miranda alle pupjes de proeven met succes konden afsluiten.

Wat zijn wij trots op de pups en voorjagers!
Ter afsluiting nog een gezellige borrel, de reünie was een feestje!

Lenk en Miranda, dank jullie wel voor deze gave workshop!

Groetjes,
Mirjam en Sandra
Pure Dutch Passion"

Miranda en ik hebben genoten van de workshop. Het was een feest om met zulke getalenteerde pups te mogen werken. Onze complimenten aan Mirjam en Sandra wat hebben jullie een leuk nest gefokt. Heel leuk dat alle pups aanwezig waren bij de nestreünie en dat er met alle acht wordt gewerkt. Ik weet zeker dat we nog veel van deze leuke puppy’s gaan horen.

 

28 september 2019

Mijn lieve ‘kleine’ Phoenix

Flynn en Jorja eisen op dit moment zoveel aandacht waardoor Phoenix niet helemaal aan haar trekken komt. Gelukkig waren Willy en ik uitgenodigd voor een twee daagse jacht op de eenden. Mijn wijfie is enorm gegroeid in de jacht. Ze is heerlijk fanatiek en snapt het ‘spelletje’ nu helemaal. Bij een nazoek zag ik haar heel zorgvuldig een spoor uitlopen in de brandnetels. Plotseling stond ze voor! Ik gaf haar het commando "toe maar". Ze dook met haar koppie in de brandnetels en stootte een dikke fazanten haan op. Daar werd die dag niet op gejaagd en om te voorkomen dat Fien de haan uit de lucht zou grissen, riep ik "no leave it". Tot mijn grote verbazing staakte zij haar actie en luid protesterend vloog de haan weg. Of mij dit een volgende keer lukt weet ik niet, maar ik was erg trots op Fien. Wauw, gaaf dat ze dit spelletje, net als mama Flynn, ook meteen snapt.

Kijk mijn wijfie daar trots zitten samen met Tarszy

Ook op de training maakt Fientje stappen. Ze laat elke week weer mooie dingen zien en volgens juf Willy moet ik erg trots op haar zijn. Slepen lopen is haar specialiteit. Ze kan super schakelen tussen lange (hoge kophouding) en korte (aan de grond) neus. Dat is prachtig om te zien. Lijnen lopen gaat lekker. Ze is een doorzetter en zoekt totdat ze een apport gevonden heeft. Had ze eerder nog een voorkeur voor wild, na een paar keer trainen is dit ‘probleem’ helemaal opgelost. Naast de training bij Willy heb ik een aantal lessen healwork gevolgd bij Renee Klein. Het volgen en het voetenwerk is hierdoor enorm verbeterd.

Fien is een heerlijk blij meisje. Ik vind het verdrietig om nu maar met één hond de lange wandeling te maken. Maar Fientje weet mij elke keer weer op te vrolijken. Ik ben erg blij met mijn ‘kleintje’.

 

24 september 2019

Flynn is geopereerd

Flynn is vorige week aan haar rechter elleboog geopereerd. Al een paar maanden liep Flynn onregelmatig kreupel. Sommige dagen liep ze super en dan ineens weer kreupel. Bij onderzoek door specialist Edgar Scheepens van de SDU bleken de klachten van de elleboog te komen. Dit werd bevestigd op de CT scan. Hierop was een scheurtje en een losliggend stukje bot te zien. De wisselende klachten waren hierdoor goed te verklaren. Edgar legde het als volgt uit: "Stel je bent aan het wandelen en er komt een steentje in je schoen. Bij elke stap sta je op het steentje en dat doet flink pijn. Maar dan verplaatst het steentje zich naar de zijkant van je schoen en de pijn is meteen weg." Met een operatie kon het steentje, in Flynns geval het stukje bot, verwijderd worden. Door haar te laten opereren geef ik Flynn een kans om pijnvrij te worden en op volledig herstel. Door het te laten zitten zou er op den duur artrose kunnen ontstaan waardoor ze nog meer pijn zou krijgen.

Flynn weer lekker thuis

Gelukkig was Willy zo lief om met mij mee naar Utrecht te gaan. De arthroscopie heeft 1,5 à twee uur geduurd, en is goed verlopen. Edgar heeft niet één stukje bot verwijderd, maar wel vier!!! Het scheurtje heeft hij laten zitten omdat er anders te veel van de ellepijp moest worden verwijderd. Door de operatie heeft Flynn 90% kans op volledig herstel. Natuurlijk is dit wel afhankelijk hoe de revalidatie verloopt. De eerste twee weken heeft ze bench rust. Ze mag alleen naar buiten voor een plas en een poep. Ik vind het knap hoe mijn meisje, die al weer bruist van de energie, de situatie accepteert. Nu leven we naar de eerste controle toe en starten, als alles goed verloopt, daarna met de revalidatie.

 

10 oktober 2019

Mijn arme Flynn

Eindelijk na ruim 10 dagen wachten op de uitslag van de CT-scan van Flynn werd ik gisteravond door Edgar Scheepens gebeld over de uitslag. Het goede nieuws is dat mijn meisje geen kanker heeft. Wat een opluchting! Het slechte nieuws is dat er bij haar rechter elleboog een haarscheurtje zit en een stukje los bot. Het advies van Edgar is om te opereren door middel van een arthroscopie. Hij vertelde dat de operatie vaak goed gaat, 85% van de honden herstelt, maar 15% blijft kreupel. De operatie staat gepland voor volgende week vrijdag 20 september.

Mijn arme Flynn

De eerste twee weken moet ze absolute rust krijgen en mag ze alleen naar buiten voor een plas en een poep. Daarna tot zes weken na de operatie mag ze maar korte stukjes aan de lijn tot maximaal 10 minuten. De gehele revalidatie gaat 3 tot 6 maanden duren. Arme Flynn, wat heeft mijn fantastische, lieve, mooie meisje toch een pech. Maar door de operatie krijgt ze de kans om weer helemaal te herstellen en hopelijk na die 6 maanden weer lekker te kunnen trainen en op jacht te gaan.

 

10 september 2019

Jorja 12,5 jaar

Vandaag vieren we de 12,5 jarige verjaardag van onze lieve George. Ze is nu echt een oud dametje; haar voorhand is zwak en ze zakt regelmatig door haar voorpootjes. Ze ziet en hoort slecht. Ook haar stembanden functioneren niet meer zoals het hoort. Als ze loopt, klinkt ze hierdoor als een oude stoomboot en haar waakse blaf is veranderd in die van een klein hysterisch keffertje. Ongeveer twee keer per week komt ze vrolijk naar de deur als ik de lijntjes pak voor de wandeling. Op andere dagen blijft ze liggen. Ik ben er achter dat zij heel goed aangeeft wanneer ze een wandeling aan kan. Op de mindere dagen maak ik een klein rondje in het bos rond ons huis en ga daarna met de andere honden op pad.

Lekker ding die George

In huis is ze blij en komt mij altijd weer vrolijk begroeten met een knuffel in haar bekkie. Ook haar staartje maakt nog overuren.

Jorja is het beste fotomodel ever. Zodra ze de camera ziet, gaat ze zitten en trekt haar allerliefste smoeltje. Ik geniet van elke dag dat zij nog bij ons is. Lieve George, gefeliciteerd met deze prachtige leeftijd. Amy van Alieke, Gentle van Teunie en Senna van Jan-Willem wens ik ook een mooie 12,5 jarige verjaardag!

 

1 september 2019

 

De stoffer

Er zijn nog zoveel momenten op een dag dat ik aan Harley denk. ’s Ochtends als ik wakker word, als ik naar beneden loop en er maar drie staartjes kwispelen, of als ik mij vergis en vier lijntjes of voerbakken pak. Elke dag veeg ik de haren van de meisjes bij elkaar en loop naar de bijkeuken om het stoffer en blik te pakken, zo ook vandaag. Ik sta met de stoffer in mijn handen en voor ik besef waarom, biggelen de tranen over mijn wangen. Veertien jaar lang kwam Harley elke dag naar mij toe om de stoffer te dragen, een ererondje te maken en samen naar de vuilnisbak te lopen. Ik kan niet stoppen met huilen en zie dat Phoenix om het hoekje kijkt en naar mij toe komt. Zachtjes pakt zij de stoffer van mij over en samen lopen we naar de vuilnisbak…….. Die lieve, gekke Fien wat is het toch een schat en voor het eerst lach ik weer door mijn tranen heen.

Harley met haar stoffer

Mijn lieve, onvergetelijke Harley is weer thuis. De urn staat bij ons in de kamer, naast de foto van mama Pip. Zo is ze toch nog een beetje bij ons. Gelukkig missen Jorja, Flynn en Fientje haar niet.

Zo is ze er toch nog een beetje bij

De CT scan van Flynn is gemaakt. Ik krijg over 5 tot 10 werkdagen de uitslag. De radioloog, die de scan beoordeelt, is net van vakantie terug en heeft een grote achterstand. Ik probeer er op te vertrouwen dat Flynn nog heel wat jaartjes bij ons mag blijven.

 

26 augustus 2019

Het leven gaat gewoon door …..

Het is nu een week geleden dat Harley is gestorven. Het is zo stil zonder mijn kleine wijfie. Een paar dagen na haar overlijden stond een jachtdag met de Flynnders gepland. Wat moest ik doen? Het voelde zo dubbel; aan de ene kant zou het mij afleiding geven, maar aan de andere kant was het verlies nog zo vers. Paul en Jeanette waren zo lief om mij op te halen en samen zijn we naar België gereden. Het was een prachtdag! Altijd gezellig met elkaar en wat heb ik genoten van de Flynnders. Met zoveel passie gingen ze door de velden, bramen en brandnetels om bij het wild te komen. Dankjewel lieve allemaal! Frans wil ik in het bijzonder bedanken voor de uitnodiging en onze hof fotograaf Paul voor de mooie foto’s.

Frans met Déroy, Fien en ik, Birgitte met Rumi, Hans met Nero en Jeanette en Paul met Nura

De dag na de jacht hebben Ton en ik een paar dagen gekampeerd. Ton had een prachtige natuur-camping gevonden. Ik wist niet dat er nog zulke mooie plekken in Nederland zijn! We hebben mooie wandelingen gemaakt en de toerist uitgehangen. Al zorgden dit uitje en de mooie natuur voor afleiding, mijn gedachten gingen toch steeds weer naar Harley. Mijn god wat mis ik mijn meissie ……..

Ons drietal Phoenix, Flynn en Jorja

Dit is nu ons drietal. Het voelt kaal. A.s. donderdag staat de CT scan van Flynn gepland. Na het overlijden van Harley ben ik echt bezorgd dat er iets ernstigs met Flynn aan de hand is. Ik moet er niet aan denken om mijn mooie, lieve, grappige en super gepassioneerde meisje te moeten missen, duimen jullie voor mij?

 

19 augustus 2019

Zo stil in huis

Vanochtend is mijn allerliefste Harley in mijn armen gestorven. Vrijdagochtend werd ze ziek, ze kon niet stoppen met overgeven. Ze kreeg een injectie en pillen voor de misselijkheid. Diezelfde middag hebben we samen met vrienden een wandeling over de hei in Vierhouten gemaakt. We waren nog onder de indruk hoe goed Harley was. De dagen daarna hebben we van alles geprobeerd om haar aan het eten te krijgen. Als wij de indruk kregen dat we wat hadden gevonden, haalde ze het volgende moment haar neus hiervoor op. We bleven hoop houden tot vanochtend toen ze ons duidelijk maakte dat het genoeg was.

Mijn Allesie

Dankjewel lief, stoer, trouw, super getalenteerd wijfie voor alles wat we samen hebben meegemaakt. Ik ben je ongelooflijk dankbaar en ik zal je nooit vergeten. Vanmiddag heb ik les gegeven en vond ik even afleiding. Maar bij thuiskomst realiseerde ik mij pas goed wat een enorm groot gat mijn kleine Kruimel achterlaat.

Bij het zoeken naar een mooie foto van Harley, kwam ik deze tegen. Ze was hier een jaar of zes. Maar als je in haar ogen kijkt zie je haar zieltje en weet je wie ze was.

Dag lieve schat …….. wat ga ik je ongelooflijk missen!

 

17 augustus 2019

Ziekenboeg

De laatste week was Harley de hele dag aan het krabben op één plek op haar borst. Ik kon niets bijzonders vinden, ze had de plek wel kaal gekrabt, maar de huid was niet onrustig of rood. Niet alleen Harley maar ook wij werden nerveus van haar gekrab. Toen mijn oude meisje van onze dierenarts een kuurtje Prednison kreeg, waren de klachten snel over.

Even een grappige foto van Harley en Flynn uit de oude doos, om dit stukje wat vrolijker te maken

Gisteren ben ik met Flynn bij de S(pecialistische)D(ierenkliniek(U)trecht geweest. Flynn is al drie maanden rechts voor kreupel. Soms merk je niets en op andere dagen loopt ze kreupel. Ze is onderzocht door Edgar Scheepens. Volgens hem komen de klachten van haar rechter elleboog. Maar wat de klachten nu precies veroorzaakt is alleen met behulp van een CT-scan duidelijk te maken. Volgens Edgar moet ik kanker in mijn achterhoofd houden. Het is druk bij de SDU en de CT-scan kan pas op 29 augustus a.s. worden gemaakt. Omdat een radioloog de scan moet beoordelen moet ik daarna nog 10 dagen op de uitslag wachten. Het blijft dus spannend!

Op de terugweg naar huis belde Ton om te zeggen dat het niet goed ging met Harley. Ze bleef maar overgeven. Toen ik thuiskwam is Ton met Harley naar Baarn gereden. Harley was afgevallen (van 26 naar 23 kilo), maar verder waren er geen bijzonderheden te vinden bij onderzoek. Laten we hopen op een virus. Ze heeft een injectie gekregen en pillen voor drie dagen. A.s. maandag moeten de klachten over zijn. Ze wil nog steeds niet eten en is erg stilletjes. Ik hoop dat ze zich morgen beter voelt.

 

12 augustus 2019

Een leerzaam weekend

Willy en ik hebben een lang weekend in Sauerland getraind. We hadden met onze Duitse vrienden afgesproken bij hotel Klaukenhof. We zijn erg te spreken over het hotel. De kamers, het eten en de service waren super, alleen het terrein viel ons tegen. Misschien dat de andere trainingsgroepen over de betere locaties beschikten. Maar alles bij elkaar is het zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan.

Elk dagdeel waren twee deelnemers verantwoordelijk voor de proeven. Willy en ik waren als eerste aan de beurt. Wil had een moeilijke proef bedacht waarbij de honden flinke afstanden moesten afleggen. Toen iedereen was geweest heeft Willy de proef ook met Tarszy en Phoenix gedaan. Dat vond mijn meisje geen enkel probleem. Eén keertje hoorde ze mijn stem, stopte even, maar ging al weer snel voor Willy aan het werk.

Links uitleg van de proef en rechts niet de mooiste foto van mijn meisje, maar wel eentje waarop ze aan het werk is (foto’s Rainer Wolf)

Bij de middag proef moest Fien in zwaar terrein zoeken. Ze had er zin in en vertrok in volle vaart richting dekking. Ze kwam ook net zo snel mèt dummy de dekking weer uit, maar ik zag meteen dat ze kreupel liep. Ik raakte in paniek omdat Fien zich al zo vaak heeft geblesseerd. Ik maakte de oefening af, maar Phoenix werkte niet zoals ik van haar gewend ben. Toen ik haar na de proef onderzocht, kon ik gelukkig niets vinden en na even uitlopen liep ze weer normaal.

Lenk met Phoenix, Sigi met Hayden en Elena met Phelyna (foto Rainer Wolf)

Ik realiseerde mij dat Phoenix mijn paniek en frustratie had gevoeld en hierdoor blokkeerde. Toen ik bij de volgende proef de knop had omgezet, werkte Fien weer super!. Anke, Rainer, Elena, Chris, Magdalena, Anabel, Simon, Sylvia, Alex, Pauline, Anton, Jenny, Mike, Sigi en Uschi bedankt voor het heerlijke weekend. Lieve Wil, jij ook bedankt en wat hebben we weer gelachen!

Bij de training gaat Fien ook lekker, we krijgen zelfs complimenten van de juf. Maar toch heb ik mij, voor het eerst sinds ik Flatcoats heb, voor geen enkele SJP of MAP ingeschreven. Ik wil Phoenix lekker laten groeien, haar attitude goed houden en haar vooral nog jonge hond laten zijn. Ze heeft gewoon tijd nodig en volgend jaar zien we wel verder.

 

6 augustus 2019

Samen met mijn meisjes

Al een tijdje wilde ik weer eens een foto van het zwarte viertal en mij. In Frankrijk is het gelukt. Het was moeilijk om met het warme weer de meisjes op een rijtje te krijgen, maar zeker ook doordat de oudjes niets meer horen en nu ook heel duidelijk hun eigen ideeën hebben. Maar het is toch een gezellige foto geworden, met dank aan Ton!

Phoenix, Flynn, Harley en Jorja

 

30 juli 2019

Nura’s eerste natuurnazoek

Lees het spannende verhaal van Paul de Vos en de eerste natuurnazoek van zijn Flow Spiritis Mazerine Blue ‘Nura’:

Jagers hebben voor veel maatschappelijke woorden andere benamingen. Zo heet het volgen van een bloedspoor van een aangeschoten of aangereden stuk wild ‘zweetwerk’. De laatste 8 jaar heb ik altijd al het zweetwerk met mijn ruighaarteckel gedaan en nooit meer met mijn flatcoats. Dat was omdat ik altijd vond dat flatcoats te onstuimig waren om het spoor vast te houden. Door het plots overlijden van mijn teckel wilden wij in het gezin niet onmiddellijk een nieuwe aanschaffen om ons allen wat tijd te gunnen voor de verwerking. Om die reden besloot ik anderhalf jaar geleden mijn Flatcoat Nura op te leiden tot praktijk zweethond. Het viel niet mee om de onstuimige en altijd enthousiaste Nura spoorvast te krijgen maar na een keer of wat het speurtuig om te doen en haar alleen succes op een oefenspoor te gunnen als ze rustig en gedwee het hele spoor uitliep kreeg ze het spelletje door. Veel hebben we niet geoefend, het was wachten op de eerste echte natuur nazoek om te bepalen of ze het in zich heeft.

Paul de Vos en Nura

Hoewel jagers er alles aan doen om te voorkomen dat het misgaat, is het helaas niet te voorkomen dat ongewild een stuk grofwild zoals een ree ‘afspringt’. Afspringen is een jagersterm voor weglopen na een schot. Het gebeurt gelukkig niet vaak maar mocht het gebeuren dan is een zweethond een noodzakelijk kwaad. Eind juli is zo’n periode waar de kans op ‘afspringen’ groot is. Het is dan de periode van de bronst. De bokken staan stampvol van de testosteron en de adrenaline en voelen daardoor bijna niets maar zijn zeer alert en kunnen zelfs na een dodelijk schot nog 100-200 meter wegrennen op ‘hormonen’. Toch is dit de beste periode om beheer toe te passen omdat de bokken zich dan goed tonen. Jagers kunnen dan goed zien welke ree er wel of niet uit de populatie genomen moet worden. Verkeersveiligheid om aanrijdingen te voorkomen is de belangrijkste reden om reeën te beheren en door de zwakkere eruit te halen hou je de populatie gezond. 

Dit jaar was het raak voor Nura tijdens de bronst. Op een warme zomeravond kan je door een vrouwtjes ree na te doen (in jagerstaal ‘fiepen’) een bok heel dicht bij je krijgen. Dat was ook de strategie op deze warme zomeravond. Na een Pia fiep (die klikt zoals je het uitspreekt) komt om 21.15 uur een bok vanuit het bos het bietenveld opgelopen. Hij zoekt naar waar het geluid vandaan komt waardoor er alle tijd is om de bok te bekijken. Het is een spitser die in de bronst ernstige verwondingen aan zijn tegenstander kan aanbrengen. Het is om die reden een geschikt afschotbokje. Het schot valt in de hoop dat hij in het bietenveld zal vallen en makkelijk te vinden is. Het loopt echter anders. De bok springt onmiddellijk af en draait zich bovendien om. Hij rent met grote vaart het bos weer in. Dit was niet de bedoeling en de schrik slaat toe omdat het bos een oud turfsteek veld is waar veel gaten tussen het hoge gras en distels zitten. Het is altijd lastig om hier een gevallen ree te vinden. De twijfel slaat toe. Op de afschotplek in de bieten ligt geen snijhaar en geen zweet. Voorzichtig wordt de route naar het bos bekeken. Het is ondertussen half tien en te laat om Nura te laten komen. Hoewel we liever niet zonder hond op jacht gaan is Nura niet meegekomen omdat het te onverantwoord was met de hoge temperaturen om haar in de auto te laten. We besluiten de volgende ochtend een nazoek te doen en het spoor in het bos niet te verstoren.

Nu geen aanwijzingen zoals snijhaar en zweet

Een hele korte nacht met veel twijfel volgt. Geen zweet, geen snijhaar? Zou hij dan toch niet geraakt zijn? De afstand was echter goed en het onmiddellijk afspringen is meestal een teken dat het schot goed zat. Als het goed zat heeft het dier niet geleden en is hij op zijn bronst-hormonen waarschijnlijk in een turfgat geëindigd. In dat geval is er niet zo veel aan de hand.

We zijn door alle twijfel erg vroeg weer in het veld met Nura. We doen haar haar zweettuig aan en onmiddellijk valt er een rust over haar heen zoals dat ook bij de oefensporen gebeurde. Ze gaat anders ademhalen en als we de aanschotplek bereiken begint ze snorkelend lucht te halen. Honden doen dat om de lucht maximaal op hun neus en mond in te laten werken. Honden hebben namelijk in tegenstelling tot mensen een functioneel orgaantje achterin de mond dat ook helpt bij het ruiken en het bepalen in welke richting gelopen moet worden om een spoor te vinden. Nura doet een paar passen vooruit en neemt een zogenaamde wiedergang (een hele scherpe bocht in tegengestelde richting) op exact de plek waar de bok zich omdraaide en het bos inging. Mijn hart ging enorm tekeer. Ze zat op het spoor! In het bos stopte ze een paar keer om wederom lucht te halen. Ze liep op de wissel waar de bok gelopen had. Echter toen ging het mis. Op het pad verderop in het bos liep in alle vroegte een wandelaar met twee honden die haar uit haar concentratie haalden. Ze was het spoor kwijt. Ik besloot gedesillusioneerd terug te lopen naar de aanschotplek en opnieuw te beginnen. Nura pakte wederom het spoor op. Liep ook weer de wissel af maar nam toen een scherpe bocht naar links. Dit leek mij onlogisch omdat dit geen wissel was en ook niet de richting was waar ik de bok heen had zien lopen. Door schade en schande wijs geworden besloot ik Nura niet te corrigeren en op haar te vertrouwen. Ze begon plots hard te trekken en wisselde van hoge en lage kophouding. Meestal is dit bij haar een teken dat ze wat ruikt. Mijn hart ging te tekeer. Ze liep echter nu parallel terug naar waar de bok in de bosrand was verdwenen. Voor mij niet logisch. Echter ze maakte nog twee zig-zag bewegingen en eindigde tussen twee hoge graspollen waar ze bleef staan en hard begon te kwispelen. Ik liep onmiddellijk en zag voor haar de bok liggen.

Nurtje helemaal trots bij haar eerste bok

Wat een opluchting en een enorme prestatie voor een flatcoat. Het schot zat goed en waarschijnlijk had de bok zigzaggend op hormonen door het bos gerend maar dat was vanaf het bietenveld het donkere bos inkijkend niet te zien geweest. Zonder Nura was de bok nooit gevonden in het ruige gebied. Op de terugweg viel door alle concentratie en opwinding Nura in een hele diepe slaap. ’S avonds hebben we een stukje van de achterbout met haar gedeeld als beloning.

 

27 juli 2019

Flynn in de lappenmand

Sinds twee maanden loopt Flynn rechts voor kreupel. Er zijn dagen dat het goed gaat, maar op andere dagen niet. Zo ontzettend balen want ik was net zo lekker met haar aan het werk bij de reddingshondentraining en ik had plannen om naast de reddingshondentraining, de jachttraining weer met haar op te pakken. Voor onze vakantie bracht ik een bezoek aan mijn dierenarts en bleek Flynn klachten te hebben aan de rechter schouder. Ze kreeg lijnrust en Rimadyl voorgeschreven. Na onze vakantie ben ik weer terug gegaan omdat de klachten er nog steeds zijn. Vreemd genoeg gaf Flynn nu geen pijn meer aan.

Zo typisch Flynn

Daarom kreeg ik een verwijzing naar de orthomanueel dierenarts, Ik ben bij Jascha Heukels geweest. Bij het lopen dacht ook Jascha aan een schouderblessure. Maar bij onderzoek gaf Flynn ook nu weer geen pijnklachten aan bij de schouder. Toen Jascha bij de nek kwam gilde Flynn het uit, zo zielig. Het bleek dat daar twee wervels niet goed zaten en die zijn meteen recht gezet. Toch vond Jascha het gangwerk van Flynn niet helemaal passen bij deze verschoven wervels. We hebben daarom afgesproken dat ik het een paar dagen aankijk. Maar als Flynn kreupel blijft, maak ik een afspraak met Edgar Scheepens, orthopeed bij de SDU. Arme Flynn, voorlopig nog steeds rustig aan en geen training. Ik hoop dat Flynn weer snel mijn vrolijke, gekke meisje is. Gelukkig is ze wel happy als ik haar laat zwemmen en als ze op de wandeling een balletje mag vasthouden.

 

25 juli 2019

Frans en Déroy’s eerste veldwerk ervaring

Deze keer laat ik Frans de Vries (eigenaar van Flow of Spirits Red Admiral) aan het woord. Zij hebben aan de Novice Apporteerwedstrijd van FRC en WFRG deelgenomen in Zeeuws Vlaanderen. Dit is hun ervaring:

Aangemoedigd, vertrouwen in kunde van m’n hondje en een uitdaging niet schuwen, deed mij besluiten om in te schrijven voor een veldwedstrijd. Officieel genoemd Novice Apporteerwedstrijd. Deze wedstrijd werd georganiseerd door de FRC in combinatie met de WFRG. Na de inschrijving via de Orweja site dacht ik: "Nou daar kunnen we ons een goed op gaan voorbereiden". Hoe groot was mijn verbazing toen ik op maandagavond werd gebeld en dat het donderdag al zou gebeuren. Euh! Enne wat heb ik nodig? Of ik een werkboekje had? Deze op stel en sprong besteld en met super medewerking van de Orweja had ik die dan ook de volgende dag in huis.

De donderdag werden we om half elf ergens in Zeeuws-Vlaanderen verwacht. Gewapend met werkboekje, lunchpakket en gekleed in gedekte groentinten, zoals het boekje beschreef, gingen wij die kant op. Déroy en ik waren keurig op tijd. Na betaling, afgifte van ons werkboekje en in ontvangst name van ons startnummer werden we welkom geheten met een lekker bakje koffie. Nadat we ons hadden voorgesteld aan hen die ik nog niet kende en gegroet aan hen die we al wel kenden, wachten we in spanning af wat er ging gebeuren.

Nog even lekker rollen door de stoppels

Na introductie van alle keurmeesters, geweren en organisatie vertrokken we in colonne naar het jachtveld. In totaal waren er 12 deelnemende combinaties waarvan 6 Flatcoated Retrievers! De groep was in tweeën verdeeld. De eerste ronde zou uit 2 apporten bestaan, daarna moesten we verplaatsen naar het andere jachtveld waar nog een apport gedaan zou moeten worden. Zonder op de zaken vooruit te lopen, zover kwam het niet. De geweren zaten reeds in hun schuilhutjes en wij liepen op ons gemakje richting de plek waar de wachtkamer was. Déroy was redelijk relaxed en rolde nog eens lekker door de stoppels van het pas geoogste graan. Het scherm waarachter wij moesten gaan staan werd netjes op gebouwd en Inmiddels draaide de duivenmolen ook al. We namen met de andere deelnemers plaats in een greppel zodat de duiven ons niet zouden zien. Er was daar weinig tot geen wind zodat de temperatuur aardig op liep. De eerste 2 honden waren aan de beurt. Wij zagen en hoorde niets in ons greppeltje, anders dan zo nu en dan een schot en het gefluit van één van de deelnemers. Zo zachtjes aan begon de spanning toch wel een beetje op te lopen. De eerste deelnemer kwam al terug. De teleurstelling op het gezicht, er uit! Oei! Het werd nu menes. De volgende! Terwijl na een aardig fluitconcert de volgende ook weg kon. De volgende 2! Ook daar ging het niet helemaal zoals het hoorde want ook deze kwamen teleurgesteld terug.

Als je op post zit kunnen de duiven ook achter je vallen

Toen was het onze beurt. Ik merkte dat de spanning bij mij wel wat was toegenomen en ook Déroy was een beetje gespannen. Zijn tong hing zover uit zijn bek, het leek wel een stropdas. We gingen op onze post staan. Wij moesten eerst toekijken terwijl de andere hond aan het werk was. Een schot klonk en een duif dwarrelde cirkelend naar beneden, kwam op de grond en bleef nog even fladderen. Blijkbaar was dit het startschot voor de andere hond. Er klonk nog een kreet maar het mocht niet baten de hond stoof het veld over naar de plek waar de duif zojuist nog fladderde. Déroy dacht dat kan ik ook en trachtte die kant op te gaan. Ik kon dit nog voorkomen door in een reflex hem te grijpen waar hij normaliter zo blij mee kan zwaaien!

Wachten op je beurt

Dit was ons veldwerk debuut want ook houdbaar, ahum, inspringen mag niet. Dus ook wij konden onverricht ter zake naar huis. Toch wel teleurgesteld, omdat ik dit niet had verwacht, dropen we af naar de auto. Inmiddels kwamen ook de andere voorjagers van het andere veld onze kant op. Daar kregen we soort gelijke verhalen te horen over wat er niet allemaal was mis gegaan of wat mogelijk niet eerlijk was. Tja wat zal ik er van zeggen. Wij kunnen niemand de schuld geven. Déroy sprong in, daar kun je van zuchten maar dat doet niets af van het feit dat dit niet mag! Was deze dag nu een volledige deceptie? Nee, volmondig nee! Het was ook nog gewoon een jacht, schadebestrijding. Dus mochten we nog gaan picker-uppen. Daar werd dan ook gretig gebruik van gemaakt. De ene na de andere duif werd, zonder druk, dan ook keurig binnengebracht.
Uiteindelijk werden er totaal over de dag 101 duiven en 2 kraaien geschoten. Wij gingen vervolgens terug naar de start locatie waar de prijsuitreiking plaats vond. Helaas geen beste Flatcoat maar al met al een prachtige dag. Na afloop werd er nog gezellig gegeten en gedronken. Daarna huiswaarts met in ons hoofd de volgende gedachte: “Een hoop geleerd, een ervaring rijker en een illusie armer". We gaan hard trainen om wie weet volgend jaar het nogmaals te gaan proberen met een mogelijk beter resultaat!

23 juli 2019

Groetjes uit Frankrijk

Ook dit jaar zijn we in Frankrijk op vakantie geweest. Om onze oudjes een lange reis te besparen, hadden we voor Champagne streek gekozen. Deze streek is vrij vlak en hierdoor uitstekend geschikt voor onze bejaarde dametjes Harley (14) en Jorja (12). Maar ook voor Flynn, die al weken last heeft van een schouderblessure. Onze camping lag aan een prachtig stuk natuur met een mooi meer waar wij als campinggasten gebruik van mochten maken. Elke dag gingen we naar het meer voor een heerlijke wandeling. Maar we zijn ook een aantal keer met onze stoeltjes naar het meer gegaan om heerlijk te luieren, terwijl onze meisjes zich in het water amuseerden. Wat waterpret betreft kent de familie Knots geen maat, dus na een half uurtje plonsen gingen deze dames aan de lijn.

Vakantie groetjes van Phoenix

Op één van onze bezoekjes aan het meer keek ik om mij heen op zoek naar Harley. Toen ik in het meer keek zag ik haar koppie halverwege het meer. Ik schrok mij rot, het meer was daar namelijk wel 130 meter breed. Roepen heeft geen zin, want Harley is stokdoof. Ik riep naar Ton of hij wilde omlopen om haar op te vangen en indien nodig te redden. Gelukkig zwom ze vrolijk naar Ton, ging aan land en schudde zich uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Wat een stoer wijfie is het toch, vandaar die naam hè!

Naast cultuur genieten van de natuur

We stonden op een mooie rustige camping. Alleen ’s avonds kwamen er wat gasten bij die de volgende ochtend vroeg weer vertrokken en dan hadden wij het rijk weer voor ons alleen. Als je honden hebt, vind ik kamperen nog steeds ideaal. Met Flow en Pip huurden we in het begin nog wel eens een huis, maar met meerdere honden vond ik dat vaak heel teleurstellend en nog erger, vaak heel vies. Nu gaan we met veel plezier elk jaar met onze ’tweede’ huis op vakantie. Alles is van ons en zo’n klein huisje is zo schoon.

Links wat een rust op de camping en rechts de woonkamer van ons ’tweede’ huis

We hebben de hele vakantie prachtig weer gehad. Zo nu en dan was er wat bewolking. Deze dagen gebruikten we om wat langer te wandelen. Op aanraden van twee Engelse campingbezoekers hebben we een tocht langs een paar mooie houten kerken gemaakt. De route ging langs acht kerken, maar na 2 kerken hadden wij het wel gezien en zijn wij cultuurbarbaren van de route afgegaan om een paar, zeker voor Frankrijk, mooie en goed onderhouden dorpen te bezoeken. Zelfs de tuinen waren mooi aangelegd zonder allerlei troep, zoals we vaak zien in La douce France.

Rechts ‘ons’ meer

Het was een heerlijke vakantie. Wij hebben ons alle zes uitstekend vermaakt en zijn bijgekomen van de afgelopen drukke tijd. We kregen weer veel complimenten over onze lieve dames. Zelfs van een motorrijder, nadat Phoenix in een onbewaakt ogenblik zijn laatste stuk stokbrood had gepikt. Hij vond onze dames zo leuk en moest alleen maar lachen toch ik mij kwam verontschuldigen.

 

20 juli 2019

Voorouders van Flynn en Phoenix

Aan de baasjes van Envy Ashes of St. Helens "Envy" en Hilaria Umbra Fida "Hila" heb ik gevraagd een stukje over hun honden te schrijven. Envy en Hila zijn de vader en moeder van Flynn en dus de opa en oma van Phoenix. Envy heeft veel workingtests gedaan en Hila is vooral een praktijkhond. Ik laat nu Birgiit Kuhner-Vogt en Rainer Wolf aan het woord:

Envy, 10 jaar

When I got Envy, I immediately realized that I was too slow for him. So I had to get faster. I managed that quite well. Envy is a great companion. He enjoys working with me and always wants to do it right. He has a great nose, which he always use correctly and works great with the wind. He is a brilliant marker (like most Flats). Envy is very social with all dogs.
I had some problems in training because he is not always quiet. This has been a problem on exams. Either we were super good, or we had a zero. Envy is now 10 years old, and still very fast at work. He initially had a very large radius on walks, which caused me a lot of trouble. After a couple of months training I got this under control and Envy was and still is very obedient. We won WT’s in Open and also at the WT 2 months ago we got a first price. It makes me really happy to work with him. He is always 100% present. He does not care about the terrain, he goes everywhere. Also in blackberries and nettles. Water is his passion. At work and in the game. He is very related to me (his guide) and every day I’m very happy that I have such a great companion. I hope he stays with me for a long time. He has many offspring and all have a lot of power.

Hila

Typical Hila!
I think, it must be two years ago – or even three years? I don’ t know! But I know, we were on duck hunting on a little lake in the middle of the wood near Coburg. The owner of the hunting ground means, that we could have many ducks – if we shoot right. We met at twilight time – about ten hunters and four dog handlers, two Labbies and two Flats. We were all standing under the mighty trees and were waiting for the ducks. Then they came – we shoot and on the lake were about ten ducks. Then we wait again for the next ducks. Agian we had luck, but a grey heron had no luck. He flew between the ducks and he was on the wrong place at the wrong time and now lies on the surface of the lake – dead. After about one hour, we stopped the hunt and the dogs had to pick up the ducks. The Labbies and Flats did a good job and after about 15 minutes, the dogs picked up 33 ducks. But what about the grey heron – he was still lying on the middle of the lake – no dog was interested in this bird. The two Labby owners send their dogs to the heron and this was the sign for Hila to “say” – no this is the job for a Flat – not for a Labby. With a big jump she went into the water and was faster than the Labbies, she picked up the heron and brought it to me. Typical Hila!
We inspected the area where we shoot and found no more ducks – okay, the hunt was over! In the meantime, it was very dark and we all went back to our cars to have a sip of wine – because it was very cold. All the dogs got their goodies for the good job and now it was time to dry the dogs and put them into the car. But where was Hila? To look for a black dogs in a dark night – is impossible. I went back to the lake with my torch light to search for Hila – but there was no dog? First I whistled my dog – but no reaction from Hila and there I stood alone at the lake. Suddenly I heard a sound in the underwood and I whistled again and put my torch light in this direction and there I saw Hila, very proud with a duck in her mouth. Hila found the last duck – it wasn’t on the lake but in the underwood nearby the lake. So typical Hila! Rainer & Hila

 

25 juni 2019

Harley vandaag 14 jaar

Lieve Harley, 14 jaar geleden werd je bij ons geboren. Ik weet het nog zo goed. Mama Pip gaf een kreun bij de laatste perswee en floep daar lag je in de werpkist. Je kwam wat moeilijk op gang, maar na flink wrijven kwam je gelukkig bij. Je kroop meteen, heel stoer, naar de tepels en begon te drinken. Ik had eigenlijk een andere naam bedacht, maar na deze stoere actie, was het later niet meer dan logisch dat je Harley ging heten. Over namen gesproken, in de loop van de jaren heb je er heel wat bijnamen gekregen; Lou Lou, Moeps, Kruimel en Harretje zijn nog maar een paar voorbeelden. Tijdens de jachttraining noemde Willy jou Harry als je iets stoers deed en Harriette als het wat minder ging.

Zelfs op je 14de nog een pretsnoet

Lief Kruimeltje, het was een genot om met je te werken. Ik zeg weleens dat het voelde alsof ik je met een remote bediende, zo waren wij, na alle super lessen van Willy, vergroeid. Je haalde je SJP A-diploma met gemak. In één commando op het zitpunt en met een paar zetten naar de duif. Je hebt ook prachtige MAP-A’s gehaald. Ik had graag met je naar de Nimrod gewild, je was er klaar voor. Maar helaas werd ik ziek en vielen onze plannen in het water. Ook had ik graag een nestje van je gehad, want zo’n leuke Flatcoat, met een super lief karakter en zulke mooie werkkwaliteiten had zich toch moeten voortplanten. Je bent mijn roedelleidster en straalt een behoorlijke dosis charisma uit, net als papa Bob (|Reltub Black Velvet). Maar ondanks dat mijn dromen niet zijn uitgekomen, ben je mij niets minder waard. Je bent en blijft mijn Allesie. Lieve Har, ik hoop dat je nog een tijd bij ons blijft. Op dit moment ben je super fit en koesteren we elke dag dat je er nog bent. Broertje Kenai wensen wij van uit Nunspeet ook een mooie verjaardag!

15 juni 2019

Veel nieuws

Vrijdag 31 mei jl. reden Willy en ik naar Coburg in Duitsland om workshops te geven en een puppytest te doen voor Anke Wolf van de Umbra Fida kennel. Moederhond van het te testen nest is Mimi, de hond van Anabel, de dochter van Anke. Anabel wil ook een teefje uit het nest en ze had ons gevraagd als testers. Anabel had na twee weken al een voorkeur, maar wij wilden dit vooraf niet weten om objectief de test in te gaan. Maar hoe gaaf is het dan als uit de test blijkt dat juist dit pupje uitstekend bij haar past. Wij wensen Ani veel geluk met haar nieuwe meisje Wilma!

De dagen daarna hebben wij workshops gegeven. We hebben vrolijk, vriendelijk en goed werkende honden gezien. Op één na allemaal uit de Umbra Fida kennel. Het was erg warm in Coburg maar we hebben mooie schaduwrijke plekken gevonden waar het voor zowel mens en hond te doen was. Iedereen was super blij met de training. Dat is natuurlijk heel fijn om te horen, want daar doen wij het ook voor. Voor volgend jaar zijn we weer voor vier trainingsdagen geboekt in Coburg!

Laura met Skadi, Kordula met Silja, Elena met Phelyna, Anke met Selma, Jenny met Quindolyne, Sylvia met Bruno, Frank met Thea, Bettina met Hümmel

Na terugkomst in Nederland stonden er nog twee workshops in Nederland in onze agenda. Wij hadden weer proeven uitgezet waarbij de grenzen van hond en voorjager worden opgezocht. Als het te moeilijk was, zorgden we voor duidelijkheid of gingen in de herhaling. We zijn de deelnemers en hun honden heel dankbaar voor het afgelopen seizoen. We hebben genoten van jullie inzet en enthousiasme. Bedankt en een dikke knuffel voor jullie honden. Ik wil ook Willy bedanken, wat is het toch gaaf om samen te werken. We zijn zo op elkaar ingespeeld en delen dezelfde visie. Het blijft een feestje om dit samen te doen, dankjewel lieve vriendin!

Op 2 juni jl. was de K(ampioens)C(lub)M(atch) van de Flatcoated Retriever Club. Birgitte van Vondelen heeft Flow of Spirits Clouded Yellow "Nero" voorgebracht. Ze kregen een prachtig keurrapport met een mooie Uitmuntend. Super goed gedaan Birgitte en Nerootje!

Op 8 juni jl. was de Talentenjacht van de WFRG. Twee Flynnders deden mee in de Novice klasse; Frans de Vries met Déroy en Birgitte van Vondelen met Rumi. Birgitte en Rumi werden derde en Frans met zijn mannetje werden 1ste. Ik ben super trots op jullie.

Alieke met Guusje 2de, Frans de Vries met Déroy 1ste en Birgitte met Rumi 3de

Gisterenochtend kreeg ik een telefoontje van de WFRG dat ik na twee maal aspireren bij een Certificaat dag en twee maal bij een Workingtest vanaf nu officieel keurmeester ben voor de Retriever rassen. Super leuk en ik heb er veel zin in! Zoals ik al aan de WFRG heb doorgegeven, wil ik als keurmeester in eerste instantie kijken naar de goede kanten van de combinatie. Tenslotte zijn de proeven van de rasverenigingen bedoeld om mensen te motiveren om met hun honden aan het werk te blijven.

Hier in Nunspeet is het aftellen begonnen, over 10 dagen wordt onze Harley 14 jaar ………………….

 

24 mei 2019

Flynn 8 jaar

Vandaag is mijn Duitse meisje Flynn jarig. Het is al weer acht jaar geleden dat ik haar, samen met Ton en Willy, ophaalde bij Anke Wolf. Toen ik Flynn voor het eerst optilde, voelde dat meteen vertrouwd. Ook Flynn voelde zich direct op haar gemak bij mij. Ze ontspande haar lijfje en lag heerlijk in mijn armen. Flynn heeft alle karaktereigenschappen die bij een Flatcoated Retriever horen, behalve één. Ze is namelijk geen allemansvriend. Ze is vriendelijk, maar gereserveerd naar vreemde mensen. Maar als ze je éénmaal kent en in haar hart heeft gesloten, is ze een super trouw wijfie!

Flynn met haar favoriet speeltje de Octopus

We hebben nu acht lessen S(earch)A(nd)R(escue) training gevolgd. Flynn vindt het fantastisch en als we op de locatie aankomen weet ze wat er van haar wordt verwacht. Als ik haar uit de auto haal springt ze met vier poten in de lucht. Eénmaal aan het werk, zie je wat een fantastisch goede neus ze heeft. Met veel enthousiasme gaat ze op zoek naar ‘het slachtoffer’. We zijn nu zo ver dat als zij ‘het slachtoffer’ gevonden heeft, ze een bringsel krijgt aangeboden. Als ze deze komt brengen, geef ik haar het commando: "Wijs maar aan" en dan rent ze terug naar ‘het slachtoffer’. Die beloont haar met een sok met twee tennisballen erin; de zogenaamde sokkenbal. Dit speeltje is voor haar dé ultieme beloning.

Twee keer het slachtoffer gevonden, rechts zie je Flynn met het bringsel in haar bek

Lieve Flynn, gefeliciteerd met je 8ste verjaardag, ik hoop nog veel jaren van je te mogen genieten. Je bent mijn grote schat en ben heel dankbaar dat jij in mijn leven bent gekomen.

 

4 mei 2019

Flynnders trainen in Slochteren

Na onze Flynnder-training in 2017 bij Annika Christiansen in Denemarken en in 2018 bij Anke Wolf in Duitsland, stond dit jaar een training in Engeland bij Jo Hewison gepland. Door de gezondheid van onze twee oudjes en alle onzekerheden rond de Brexit moesten wij ons reisje Engeland helaas uitstellen. Alle ander Flynnderbaasjes snapten onze beslissing maar waren natuurlijk wel teleurgesteld.

Links Birgitte doet de oefening voor en rechts Hans met Nero en Anja met haar gouden Flynnder Tibbe

Al snel kwamen Paul en Jeanette de Vos met een fantastisch plan B. Alle Flynnders en hun baasjes werden door hen uitgenodigd voor een midweek Flynnder vakantie in hun boerderij te Slochteren. Ze hadden het volgende programma bedacht: de eerste dag werden de SJP proeven ‘nieuwe stijl’ getraind en ’s middags gaf Birgitte Jorgenson een coördinatie- en balanstraining.

Links Dennis wil het ook wel eens proberen met Rumi en Jeanette met onze mascotte Beau de Bracco Italiano

Ton zou bij onze oudjes blijven want vooral voor Harley is alles snel te druk. Echt heel lief Ton, dat jij de zorg voor Harley en Jorja op je wilde nemen. Samen met Willy, die ook mee naar Engeland zou gaan, reed ik later op de dag naar Slochteren en we konden nog net aansluiten bij de coördinatie- en balanstraining van Birgitte.

Links Willy, Birgitte en ik bij de balans training en rechts lopen Sven en Murphy het cavaletti parcours

De eerste avond werden we door Paul en Jeanette getracteerd op een heerlijke maaltijd van wild, door Paul zelf geschoten. Het was verrukkelijk. Alle Flynnders en hun baasjes, behalve Teuntje waren aanwezig. Super om iedereen weer eens bij elkaar te zien en te spreken. Ton kwam ’s avonds ‘even’ op en neergereden om ook te genieten van de heerlijk maaltijd. Sven en Yvonne reden die avond weer naar huis. Wij hadden allemaal een kamer in hotel de Vos, behalve Dennis en Birgitte die stonden met hun camperbus in de tuin.

Met acht Flynnders, waaronder één bruine en één gouden hadden we veel bekijks

Na een lekker ontbijt in hotel de Vos stond de volgende dag een tochtje naar Schiermonnikoog op het programma. Het was prachtig weer en daardoor was het behoorlijk druk op de boot. We hebben een prachtige wandeling van 15 kilometer over het strand gemaakt. De Flynnders genoten met volle teugen. Wij kwamen ook niets te kort. Onze eerste stop was voor koffie en gebak, de tweede voor een heerlijke lunch, daarna een stop voor een ijsje en we sloten af bij de Italiaan, voordat we met de boot terug gingen naar het vaste land.

Jeanet en Flow of Spirits Mazerine Blue ‘Nura’

Voor de volgende dag hadden Paul en Jeanette Iris Erkelens gevraagd een training aan de Flynnders te geven. Zelf trainen ze met Nura en Beau bij Iris en daar zijn ze heel tevreden over. Alle Flynnderbaasjes hadden informatie over hun Flynnder naar Iris gestuurd, met een karakterbeschrijving en sterke en zwakke kanten in de training, zodat zij een beeld kon krijgen van het niveau van de honden.

Flow of Spirits Red Admiral ‘Déroy’

Voor de eerste proef moesten de honden vooruit worden gestuurd, waar ze verwaaiing van een duif in het bos konden krijgen. Als de hond op de terugweg was, werd er aan de overkant van een watertje geschoten en viel een kraai achter een rietkraag. Best een moeilijke opdracht door de afstanden. Het was heel prettig dat alle honden succes kregen, de ene met wat meer hulp dan de ander.

flow of Spirits Clouded Yellow ‘Nero’

Bij de 2e proef zat de hond op post en moest op geluid markeren, de dummy lag in de omgeving van het schot. Iris stond aan de waterkant om op de terugweg een markeer overwater te gooien. Dat Iris daar stond was voor sommige Flynnders lastig, maar na even oplopen richting de dekking waar het schot vandaan was gekomen, kwam de focus terug. De honden vertrokken richting schot, om trots met een dummy terug te komen.

Links de lokstal en rechst in de wachtkamer Rumi, Fientje, Nura, Tibbe en Déroy achteraan

Tussen de middag kregen we een heerlijke lunch, met soep, een stoofpotje van Paul en nog veel meer lekkers. Het weer was ook deze dag voortreffelijk en we konden al het heerlijks buiten nuttigen. Na de lunch gingen we weer verder met de training. Je stond nu samen op post terwijl er allerlei verschilldende dummies voor, achter en naast een lokstal vielen. Aan ons de taak om zoveel mogelijk dummies binnen te brengen.

Flow of Spirits Silver Skipper ‘Rumi’

Tot slot had Iris een mooie proef bedacht met een markeer vanuit een bumperboy en een sleep ‘nieuwe stijl’ op gans. De markeer was geen probleem voor de Flynnders en de meeste liepen de sleep ook helemaal uit. We sloten af met een borrel. Iris vond het allemaal leuke, vrij werkende Flatcoats met geweldige werklust. Aan ons de taak om deze kwaliteiten te behouden.

Flow of Spirits Holly Blue ‘Phoenix’

Ik wil Paul en Jeanette bedanken voor hun ongelooflijke gastvrijheid en het fantastische plan B. Bedankt voor het heerlijke eten en de prachtige foto’s waar ik jullie weer erg dankbaar voor ben. Bedankt Birgitte voor de leuke coördinatie- en balanstraining. Bedankt Iris voor een super leuke training. Jouw positieve instelling en de moeite die je nam om alle honden succes te geven waardeer ik zeer. Ook wil ik Paula bedanken, die het terrein voor de training heeft geregeld en haar huis had opengesteld voor ontvangst en lunch.

Gouden Flynnder ‘Tibbe’

Lieve Flynnder baasjes en aanhang, bedankt voor jullie aanwezigheid. Het blijft toch heel bijzonder dat wij het allemaal zo goed met elkaar kunnen vinden. Deze keer heb ik naast diepgaande gesprekken ook heel veel gelachen. Tot slot dank aan de Flynnders, wat zijn jullie toch allemaal heerlijke honden. Stuk voor stuk sociale, vrolijke en gepassioneerde werkers. Ik ben niet alleen trots op jullie, maar ook op jullie baasjes! Betere baasjes voor mijn Flynnders had ik niet kunnen wensen.

Volgend jaar hopen we alsnog naar Jo Hewison in Engeland te kunnen gaan!

2 mei 2019

Harley onze oudste Flatcoat ‘ever’

Het is nu officieel; Harley is met haar 13 jaar, 11 maanden en zeven dagen onze oudste Flatcoat ‘ever’. Haar moeder Pip is ook bijna veertien geworden. Het gaat best redelijk met mijn wijfie! Ik geniet elke dag van mijn kleine kruimel en vertel haar ’s avonds voor het slapen gaan, hoeveel ik van haar hou. Lief Harretje, nog lang bij ons blijven, ik kan je nog niet missen ………

 

Harretje tussen de bloemetjes gezet

 

1 mei 2019

De Pink workingtest, een hartverwarmend evenement

Onderstaand artikel heb ik voor het tijdschrift De Jachthond geschreven. Maar nu dus ook op mijn website.

Op zondag 3 maart jl. was de 4e editie van de Pink workingtest (PWT). Deze jaarlijkse workingtest wordt georganiseerd om geld in te zamelen voor het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF). Het KWF zet zich in voor het bestrijden van kanker. De doelen van het KWF zijn: minder kanker, meer genezing en een betere kwaliteit van leven. Het door het KWF ontvangen geld wordt besteed aan kankeronderzoek, voorlichting over het voorkomen van kanker en aan patiëntenondersteuning. Dat er veel belangstelling voor deze workingtest is, bleek toen de inschrijving van de Pink werd geopend. Binnen 10 minuten zat de PWT vol. Echt bizar!

Ik was uitgenodigd om een proef voor de C- en B-honden te keuren. In de groepsapp voor de keurmeesters viel mij op dat de voorbereiding tot in de puntjes was verzorgd. Een week van tevoren ontving ik het proevenboek waarin informatie over groepsindeling, looproute en een heldere omschrijving van de proeven stond. Het proevenboek stond boordevol advertenties van de vele sponsoren van de Pink. Ik weet uit ervaring dat het veel tijd en energie kost om sponsoren te vinden.

   

De fantastische foto’s in de artikel zijn gemaakt door Arista Fotografie

Het is traditie om op de Pink in het roze gekleed te gaan. Dus trok ik op 3 maart jl. mijn roze fleecevest uit de kast. Om 7.00 uur werden de keurmeesters verwacht in Putten. Een prachtige trainingslocatie, met grote velden, mooie water- en bospartijen, een toiletgebouw, kapschuur en voldoende parkeermogelijkheden.

Het was hartverwarmend hoe enthousiast ik door de organisatie werd ontvangen. Na een kopje thee en het begroeten van de andere keurmeesters werd ik, samen met mijn twee helpers, naar de plek van de proef gebracht. Ook nu bleek hoe zorgvuldig deze dag was voorbereid. De valplekken van de dummies waren met lintjes aangegeven en de inzetpaaltjes voor C en B stonden al in de grond.

Ik had uitgerekend dat we per hond 6 minuten de tijd hadden, inclusief uitleg en nabespreking. Dat is niet veel. Met 65 deelnemers moesten we zorgen dat de proef goed doorliep, want rond 16.00 uur was de afsluiting. Samen met mijn helpers hebben we afgesproken hoe we dit logistiek aan zouden pakken. Marguerite zou de dummies in het bos wegleggen en Anke zou zorgen dat mensen klaar zouden staan in de wachtkamer en konden oplopen als ik met de nabespreking bezig was. Het was meteen duidelijk dat ik aan Marguerite Ruys en Anke Molijn twee super helpers had.

De proef bestond uit twee verloren zoeken en voor de B honden een verleidingsmarkeer vooraf. Om alle honden gelijken kansen te geven vroeg ik aan Marguerite haar hond in te zetten op de twee apporten. Hierdoor lag er in ieder geval voor de eerste hond al een spoor. Toen we alles hadden doorgenomen gingen we terug naar de kapschuur. De deelnemers waren inmiddels ook gearriveerd. Het was één en al roze, de ene deelnemer nog uitbundiger gekleed dan de ander. Echt geweldig om te zien.

De opbrengst van deze artikelen werd gedoneerd aan de Pink Workingtest

Nick van Barneveld opende de Pink en gaf hierna het woord aan een medewerken van het KWF, die  vertelde hoe dankbaar het KWF is met dit evenement. Er is nog steeds veel geld nodig voor onderzoek naar kanker. Eén op de drie mensen komt in aanraking met deze vreselijke ziekte. Ik zag wat mensen om mij heen waarvan ik weet dat ze kanker hebben gehad of nog steeds onder behandeling zijn. Zelf kreeg ik in 2011 de diagnose borstkanker. Vorig jaar was mijn laatste controle en kan ik na zeven jaar zeggen: “Ik ben kanker vrij!”. In de hoop dat steeds meer mensen deze woorden kunnen uitspreken, is een evenement zoals de Pink zo ongelooflijk belangrijk.  

Na de tranen te hebben weggeslikt (of niet …….. want tranen waren vandaag ook toegestaan) pakten we allemaal onze spullen en trokken het veld in. De dummy’s in het bos werden weggebracht en de eerste deelnemer mocht komen.

In het proevenboek stond de volgende beschrijving:
U bent als voorjager gevraagd om de jachtmeester en de jagers te helpen zoeken naar fazanten. Zodra de jagers de fazanten weten te raken, moeten deze nog gevonden en geapporteerd worden. Eenmaal ter plaatse aangekomen meldt u zich bij de jachtmeester. Deze zal u uitleggen wat uw aandeel vandaag zal zijn. Maar eerst biedt de jachtmeester u iets lekkers aan want de jacht is ook een sociaal gebeuren! En omdat weigeren onbeleefd is, maakt u graag gebruik van het aanbod.

Het mooie nieuwe logo van de Pink Workingtest

Het was leuk dat het voor de deelnemers goed zichtbaar was als de hond de dummies vond. Voor de C-honden lag één dummy op de grond en de ander op een boomstronk. Voor de B-honden hing een dummy in een struik en de ander lag weer op de boomstronk. Dit zorgde zo af en toe voor hilarische momenten. Ik zal de Golden Retriever niet vergeten, die bleef trekken aan de dummy om deze uit de struik te krijgen, uiteindelijk werd zijn doorzettingsvermogen beloond. Of de kleine Cocker die maar nèt bij de dummy op de stam kon komen.

Veel deelnemers hadden sponsoren, die geld doneerden voor elk binnengebrachte dummy. Ik had  daarom besloten dat mijn helpers en ik zouden zorgen dat de twee apporten, hoe dan ook, binnen zouden komen. Verder wilde ik geen nullen* uitdelen. Naar mijn mening had deze dag een ander doel dan een officiële workingtest.

Wat een leuke combinaties heb ik aan het werk gezien. Heerlijke enthousiaste honden, die mooi werk lieten zien en over uitstekende neuzen beschikten. Maar ook beginnende voorjagers, of deelnemers die nog niet eerder aan een workingtest hadden deelgenomen. Sommige voorjagers waren toch een beetje gespannen en als ik dat merkte, probeerde ik ze op hun gemak te stellen. De roze koeken die ik van de organisatie had gekregen om uit te delen, werkten trouwens ook heel goed om de spanning even te doorbreken.

Voor een aantal honden was het lastig dat de proeven dicht bij elkaar lagen. Maar een klein beetje oplopen deed vaak wonderen. Vlak bij onze proef lag aan de ene kant de proef van Christel Schattevoet met een drijfjacht en aan de andere kant was een veld met de proef van Sander de Graaf. Daar werd gebruik gemaakt van een zingerwinger en het geluid van een kwakende eend was toch voor een aantal jonge honden erg verleidelijk. Andere honden konden de verleidingsmarkeer van de B-proef niet weerstaan. En er was zelfs een hond die een dummy bij een andere proef heeft opgehaald. Hoe dan ook, al was het soms met een beetje hulp, een extra geluidje of een stukje oplopen, het doel is bereikt; alle combinaties hebben twee dummies binnengebracht. Als er tijd over was, gaf ik een trainingstip mee aan de deelnemers.

Ik vond het overigens opvallend dat ondanks het vreselijke weer, het is geen seconde droog geweest, bij alle deelnemers de stemming erin bleef. Over doorzettingsvermogen gesproken!

Toen we klaar waren heb ik mijn twee helpers een dikke knuffel gegeven. Dankjewel Marguerite en Anke, jullie zijn kanjers. In de kapschuur stond een heerlijk drankje voor ons klaar en konden we even een beetje warmer worden. De veteranenparade was nog bezig en wat heb ik genoten van die aandoenlijke oudjes.  

De Veteranenparade

Aan het eind van de dag werd bekend gemaakt dat de Pink ruim 14.000 euro (inmiddels is dit bedrag gestegen naar 24,566 euro) heeft opgebracht en er komt nog steeds geld binnen. Wat een ongelooflijke prestatie en hulde aan iedereen die zich hiervoor heeft ingezet.

De PWT 2019 is een groot succes. Lieve mensen van de organisatie en alle vrijwilligers bedankt voor maanden van voorbereiding en dat jullie op een vrije zondag, een hele dag in de regen, keihard hebben gewerkt. Ik denk dat ik namens iedereen die op 3 maart jl. aanwezig was, kan zeggen: “SUPER BEDANKT VOOR JULLIE INZET!”.

Lenk Krispijn

*Op de puntenlijst zag ik overigens dat er wel een nul bij mijn punten stond. Maar dat is te wijten aan de oneindige regen. De scoreformulieren waren niet droog te houden en hierdoor slecht leesbaar. Met excuses aan de betreffende voorjager!

 

22 april 2019

Een hele klus

Met Harley gaat het gelukkig beter, maar ze blijft wiebelig op haar pootjes en haar koppie hangt nog behoorlijk scheef. Hierdoor hangt haar tong permanent uit haar bek. Ze kan niet veel hebben. Haar vertrouwde omgeving en rust zijn belangrijk. Wandelen vindt ze heerlijk en ik geniet dan van haar vrolijke koppie. Je moet haar permanent in de gaten houden, want ze hoort slecht en ook haar zicht is minder. Hierdoor plakt ze tijdens de wandeling aan mijn benen, want aan haar neus mankeert niets. Soms raakt ze opeens in paniek, ik denk dat ze mij dan niet meer ruikt en zet het dan op een soort van rennen. Ik moet er dan hard achteraan om haar niet kwijt te raken. Maar hé, over drie dagen is ze 13 jaar en 10 maanden.

Jorja loopt slecht. Soms loopt ze een stukje vrolijk mee, maar eigenlijk weet ik niet of ik haar plezier doe met een wandeling. Als ze aan de lijn loopt, zet ze na een paar stappen haar hakken in het zand. Toch wil ik dat ze elke dag een kleine wandeling maakt, dat houdt haar tenslotte fit. In huis is ze blij en loopt nog steeds trots met haar speeltjes door de kamer.

Jorja, Flynn, Phoenix en Harley

Flynn is lekker vrolijk, maar komt door de zorg voor de oudjes aandacht te kort. De laatste paar weken was er geen R(eddings)H(onden)T(raining) of was ik verhinderd. Het is zo heerlijk om Flynn bij de RHT te zien, ze is helemaal happy en springt met vier poten in de lucht. Ze begrijpt nu dat ze niet naar dummies, maar naar mensen moet zoeken. Echt knap na vijf lessen. Volgende keer gaan we met het bringselen beginnen. Bringselen betekent dat de hond een halsband om heeft met een soort dummy (bringsel) eraan. Als de hond een slachtoffer heeft gevonden moet ze het bringsel oppakken en zich melden bij de begeleider. De hond krijgt dan de opdracht om het slachtoffer aan te wijzen. De hond moet dan pendelen tussen slachtoffer en begeleider. Ik vind dat er zo super uitzien, het is net als bij het dirigeren de ultieme samenwerking tussen baas en hond.

Tsja en dan hebben we Phoenix. Begin mei ga ik met haar naar de Orthomanueel dierenarts voor controle. Ik hoop dat ze klaar is met de revalidatie van haar nek- en rugblessure. Ze kan nu een uurtje mee wandelen (nog niet alles los) en sommige onderdelen van de training mag ze ook meedoen. Willy zei laatst dat Fien na de twee operaties en vier blessures een stabiele basis mist in het werk. Elke keer als we een beetje op de rit zaten, liep mijn brokkenpiloot weer een blessure op. Twee maanden geleden werd Fientje loops en nu heeft ze behoorlijk last van schijndrachtklachten. Ik heb nog nooit een hond gehad met deze klachten. De gang is eruit en het lijkt wel of ze niets meer kan ……..
Het is vooral een confrontatie met mezelf. Geduld is niet mijn sterkste kant is, maar alleen met geduld en vertrouwen kunnen we weer stapjes maken. Het lukt mij niet elke keer, maar het is belangrijk om Fiens vertrouwen niet te schaden want dan raak ik mijn meisje kwijt.

Met mijn vier meisjes wandelen is niet handig. Als Jorja ergens blijft staan, voelen Flynn en Phoenix dat feilloos aan en nemen flink afstand. Ook wanneer Harley in paniek een andere kant op rent, kom ik ogen te kort. Echt relaxt wandelen is er dus niet meer bij. Daarom loop ik de laatste tijd eerst een stukje met de oudjes, ga naar huis en dan is de familie Knots aan de beurt. Ik ben super blij dat Harley en Jorja zo’n mooie leeftijd hebben, maar mijn roedel is op dit moment een hele klus!

Helaas hebben we onze trainingsweek naar Engeland met de Flynnders moeten annuleren. Zo’n lange reis en een hele dag in de auto zitten konden we onze oudjes niet meer aandoen. Paul en Jeannette de Vos kwamen met een geweldig plan B. We gaan morgen een paar dagen naar Groningen. Dinsdag samen trainen, woensdag maken we een wandeling op Schier en donderdag krijgen we een training van Iris Erkelens.
Ton blijft thuis om voor de oudjes te zorgen. Super lief allemaal! We gaan er een feestje van maken!

En wat onze reis naar Engeland betreft, wat in het vat zit ……..

 

Oefendag SJP nieuwe stijl

Nu de Orweja heeft aangekondigd dit seizoen te starten met SJP nieuwe stijl geven Willy Walbeek en ik een SJP oefendag op maandag 29 april as.

Tijdens deze dag zullen we de deelnemers de nieuwe SJP proeven aanbieden. Omdat wij met z’n tweeën de training geven kunnen we steeds twee oefeningen tegenover elkaar uitzetten. Uiteraard zorgen wij ervoor dat de honden de proeven succesvol kunnen afsluiten. Heb je interesse stuur dan een mail (zie rechtsboven) ondervermelding van naam, naam van de hond, ras en of je voor de B of A wilt gaan.

De SJP oefendag zal een hele dag in beslag nemen. We hanteren een maximum aantal plaatsen, zodat we voldoende tijd hebben voor elke combinatie. Dus schrijf je tijdig in.

We hebben er veel zin in!

NB Wij zullen bij onze workshops ook elementen van deze nieuwe stijl in onze proeven verwerken. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.

 

26 maart 2019

Arme Harley

Dit weekend heeft Harley weer een I(diopatisch)V(estubulair)S(yndroom) aanval gehad. Als een hond IVS heeft verliezen ze binnen enkele uren hun evenwicht, houden het ene oor lager dan de andere oor (scheve kopstand), hebben een dronkenmansgang (ataxie), vallen om, zoeken steun, of (in het ergste geval) draaien om hun lengteas naar hun rug en verder. Harley heeft al deze verschijnselen. Echt heel heftig en zielig voor mijn meisje. Ze is 13,9 jaar oud, een prachtige leeftijd voor een Flatcoated Retriever, maar ik wil haar nog niet kwijt.

Harley met haar heerlijke snoet

Foto’s maken van mijn viertal staat al een tijd op mijn to-do lijstje, maar het kwam er maar niet van. Vandaar deze foto van Harley uit de oude doos. Ik heb haar goed getroffen op deze foto, een paar jaar geleden gemaakt in het Zandenbos in Nunspeet. Ik hoop dat ze, net als de vorige keer, weer helemaal hersteld en lekker mee kan naar Engeland.

 

10 maart 2019

Al weer feest

Vandaag is onze Flathouds Sweet Sugar "Jorja" jarig, ze is 12 jaar geworden. Een prachtige leeftijd voor een Flatcoated Retriever. Jorja heeft behoorlijk veel tijd nodig gehad om te herstellen van de buikoperatie. Ze wilde niet meer mee op de wandeling. Er moest toch nog iets anders aan de hand te zijn. Orthopeed Edgars Scheepens heeft ons doorverwezen naar Frederique Bavelaar, orthomanueel dierenarts. Zij heeft bij Jorja het één en ander rechtgezet en van de week heeft ze de eerste injectie met Anabolen gekregen. Van deze behandelingen is ons Deentje goed opgeknapt en nu kan ze een wandeling van drie kwartier weer aan. Zo blij voor mijn lieve George.

Flathounds Sweet Sugar ‘Jorja’

Bovenstaande foto is zo typisch Jorja. Ze moet altijd wat dragen, zo begroet ze je van ’s ochtends vroeg tot ’s avond laat. De haas van Ikea is favoriet, maar een balletje tijdens de wandeling vindt ze ook heerlijk. Nog lang bij ons blijven lief Deentje!

 

8 maart 2019

De Flynnders vieren feest

Vandaag zijn de Flynnders jarig. Ik wens Nura, Déroy, Nero, Murphy, Teuntje en Rumi een heerlijke 3de verjaardag. Een dikke knuffel van mij, mama Flynn en zusje Phoenix. Als verjaardagscadeau heb ik een tweedaagse workshop in Engeland bij Jo Hewison (van de Casblaidd kennel) geregeld. Nou nog hopen dat de Brexit geen roet in het eten gooit.

Harley, Jorja, Saszu, Tarszy, Flynn en Phoenix

De Brownies van Willy logeren hier een aantal dagen en vieren het partijtje mee. De traditionele Flow of Spirits taart was denk ik wel het hoogtepunt van de dag. Ik probeerde dit te filmen voor Willy. Het is een hilarische video geworden. Want filmen en zes hongerlappen in bedwang houden, bleek toch moeilijker dan ik dacht. Ik kon niet voorkomen dat Harley het stukje van Fien op heeft gegeten! Sorry Fien, zondag maak ik het goed want dan wordt Jorja 12 jaar.

Fientje is hoog loops. Als ze de auto uitkomt speurt ze de omgeving af op zoek naar een reu en als ze er eentje in de verte ziet, begint ze te loeien als een wolf. Het is om je rot te schamen! Mijn Flow of Spirits Holly Bleu wordt nu Snolly Holly of Sletcoat genoemd. Het is wel balen dat haar revalidatie weer stil staat, want sinds een ruime week zit ze weer aan de lijn. Zo schiet het natuurlijk niet echt op.

Nu de bruintjes logeren is Fien helemaal verliefd op Saszu. Als ik niet oplet blijft ze de hele dag bezig met oortjes likken en liefdessprongetjes maken. Hoop dat snel de rust weer terugkeert in huize Krispijn/Jacobs.

Afgelopen weekend heb ik bij de Pink Workingtest gekeurd. Wat een fantastich evenement. Binnenkort meer hierover.

 

26 februari 2019

Het moet toch niet gekker worden!

Na 19 maanden heeft Phoenix eindelijk besloten voor de tweede keer loops te worden. Vermoedelijk heeft ze, door de operatie van 7 maanden geleden, een loopsheid overgeslagen. Deze keer laat ik haar nog niet dekken. Ik fok alleen als ik zelf aan een pup toe ben. Mijn roedel is met twee oudjes en de familie Knots een hele dagtaak. Harley is doof en ziet slecht. Wandelen gaat prima, maar ik kan haar geen seconde uit het oog verliezen. George wil na de operatie niet opknappen. Ze kan niet meer mee wandelen. Om haar fit te houden, loop ik zo’n 5 à 6 keer per dag een kort rondje. Flynn en Fientje bruisen van de energie en naast de dagelijkse lange wandeling vragen hun trainingen ook veel tijd. Een pup is op dit moment en onder deze omstandigheden te veel. Ik zou permanent het gevoel hebben dat ik één van mijn honden te kort doe.

Phoenix, met haar mooie broekje van "Bijzonder Goed"

Eigenlijk zou Phoenix nu 20 minuten per dag los mogen tijdens de wandeling. Maar dat is niet verstandig. Phoenix is namelijk van de categorie slettebak. Meestal kom ik niemand tegen in het bos, maar op dit moment komen de reuen van alle kanten tevoorschijn. Als ik roep dat ik een loops teefje heb, zijn de meeste baasjes wel begripvol. Maar gisteren riep één van de reu eigenaren: “Hij is geholpen, dus maak je niet druk”. Ik leg nog geduldig uit, terwijl ik de reu probeer weg te duwen, dat mijn teefje nog herstellende is van een rug en nek blessure. Maar aangezien deze man geen moeite neemt om zijn reu aan te lijnen, riep ik boos: “Trouwens ik wil gewoon geen enkele reu, intact of niet, op mijn teef, klaar uit!”. Fientje vond het allemaal enig en terwijl ik met de reu stond te worstelen, stond zij met hem te flirten en oortjes te likken. Het moet toch niet gekker worden!

 

16 februari 2019

Zo baas zo hond

Vorige week ben ik met Phoenix voor controle bij orthomanueel dierenarts Frederique Bavelaar geweest. Ze was erg tevreden over het herstel van Fien. Ik mocht beginnen met de revalidatie. Nog steeds aangelijnd, maar tijdens de grote wandeling, elke week 5 minuten meer, los. Ook de training mag ik voorzichtig oppakken. Natuurlijk nog geen moeilijke kantjes, over greppels springen en in dicht bos zoeken.

Helaas heb ik, in deze eerste week van de revalidatie, drie confrontaties gehad met twee Labradors. De ene was een lompe reu, ken je dat type? Je ziet het van verre al aankomen. Ze gaan eerst heel onderdanig liggen, maar opeens lijkt het alsof er een knop wordt omgezet en stuiven ze in een mega sprint op je af. Phoenix zat aan haar tuig en kon geen kant op. Daarom riep ik naar de eigenares: “Kunt u uw hond bij u roepen, mijn hond is aan het revalideren na een blessure”. Voordat ik het wist zat de reu bovenop Fien en zij gilde het uit. Ik trok de Labrador uiteindelijk met veel moeite van mijn meisje en zag tot mijn verbijstering dat haar hele rug onder de sperma zat. Zo iets had ik nog nooit eerder meegemaakt. Je moet natuurlijk niet denken dat het baasje van de Lab ook maar enige moeite deed om haar hond aan te lijnen. Gelukkig kwam Fien ongedeerd uit de "strijd" en liep ze weer vrolijk met me mee.

Angst agressie bij een Labrador

Een dag later kwam ik een vrouw tegen met twee Labradors, een witte en een zwarte. Fientje zat als enige aan de lijn, toen de zwarte Labrador op mijn roedel kwam afgestoven. Ze checkte mijn honden en koos Fien (als zwakste van het stel omdat ze aan de lijn zat) en begon uit te vallen naar mijn meisje. Ik riep nog naar de eigenares: “Mevrouw, kunt u uw hond bij u houden, mijn hond is aan het revalideren. Roept ze naar mij: “Dit is een losloopgebied”. Wat een argument om je agressieve hond los te laten. Ze deed niet eens de moeite om de hond bij haar te krijgen.
Twee dagen later zag ik haar in de verte aankomen. Helaas was er geen ander pad om in te slaan. Dus ging ik in een stuk open bos staan met mijn honden om een confrontatie te voorkomen. Maar het had geen zin. De zwarte Lab kwam mijn kant op en viel Fien weer aan. Toen ik de hond opzij duwde, begon de eigenaresse te gillen. Nou word ik niet snel kwaad, maar als ik kwaad word ……… Voor het eerst in mijn leven heb ik staan schelden, ik zal jullie mijn vocabulair besparen. Het heeft natuurlijk geen enkele zin, want zo’n mens kun je niet veranderen, maar het luchtte wel lekker op.

Ook nu deed ze geen moeite om haar hond aan te lijnen. Toen ze uit zicht was, heb ik Phoenix nagekeken en op wat krasjes na viel het gelukkig mee. Je hond zou nog angstig kunnen worden door zulke ervaringen. Gelukkig heeft Fien hier geen last van en is ze nog steeds blij en vrolijk naar andere honden.

Phoenix, doe je lippen eens goed!

Voor iedereen die een wandeling wil maken in het Zandenbos in Nunspeet, kijk uit voor deze vrouw met haar witte en zwarte Lab. De zwarte Lab is niet te vertrouwen!!!

Ik ken trouwens ook hele leuke, lieve Labradors waar ik dol op ben zoals Ivy, Liza, Ace, Bella, Noortje, Lotje, Amy, Punch enz. enz.

Fientje heeft nu één keer meegetraind en wat vond ze het heerlijk! Je kunt ook zien dat ze nu veel makkelijker beweegt. Dankjewel Frederique! Ben je op zoek naar een orthomanueel dierenarts, ik kan haar van harte aanraden. Ze neemt uitvoerig de tijd, loopt het hele lichaam van de hond na en is lief en geduldig naar de honden.  

 

13 februari 2019

Workshops Willy Walbeek en Lenk Krispijn 2019

Ook in 2019 geven Willy en ik een aantal workshops. Zeven in Nederland en één in Duitsland. Het thema voor de workshops is ‘Meervoudig Apporteren’ in de breedste zin van het woord. Hierbij moet je denken aan het oefenen van proeven die je op MAP’s en Workingtesten tegen kunt komen. In onderstaand schema tref je de data van de workshops aan. Dit jaar ook twee keer in het weekend.

Agenda Workshops 2019
Maandag 25 maart a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Zaterdag 6 april a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Woensdag 17 april a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Vrijdag 17 mei a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Maandag 27 mei a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Zondag 2 juni a.s.	Workshop Coburg
Zaterdag 8 juni a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren
Vrijdag 14 juni a.s.	Workshop Meervoudig Apporteren

De workshops zijn bedoeld voor alle apporterende jachthondenrassen, met minimaal een B diploma of er tegenaan zitten en dit jaar Workingtests en/of MAP’s willen gaan lopen. D.w.z. dat de honden watervrij zijn, correct apporteren (ook wild) en enige sleep ervaring hebben.

De workshops vinden plaats in de omgeving van Almere en nemen een hele dag in beslag. Wij streven er naar dat alle voorjagers met een tevreden gevoel en nuttige tips naar huis gaan. Daarom wordt elke combinatie bij de oefeningen individueel door ons begeleid, met ondersteuning van ervaren en enthousiaste helpers. Het verkrijgen van optimale communicatie tussen voorjager en hond, het benutten van de talenten en het leren dealen met de wat minder sterke kanten van de hond (en voorjager) vormen belangrijke aandachtspunten. Ook vinden wij het belangrijk dat de workshops interactief zijn en dat de voorjagers elkaar aan het werk zien, want hier leer je tenslotte ook veel van.

Tenslotte wordt de dag gezellig afgesloten, onder het genot van een (borrel)hapje en een drankje.

Wil je deelnemen aan één van onze workshops dan kun je inschrijven door een mailtje te sturen (zie knop Email rechtsboven in de banner). Geef in het bericht de volgende informatie door: naam voorjager, roepnaam hond, ras, trainingsniveau en uiteraard aan welke workshop je wilt deelnemen. Verder willen we van je weten wat je hoopt te leren en of je tegen bepaalde problemen aanloopt.

Wij hanteren per workshop een maximum aantal deelnemers, dus schrijf je tijdig in!

 

16 januari 2019

Vier zwarte dametjes

Aan het begin van het nieuwe jaar schrijf ik altijd een update over mijn zwarte dametjes. Dit jaar begin in met mijn benjamin Phoenix. Laat ik beginnen met goed nieuws. Aan het einde van het jaar is Fien voor het eerst mee op jacht geweest. Eén keer samen met Frans de Vries in België en de tweede keer met Paul de Vos in Groningen. Mijn ‘kleintje’ heeft laten zien wat een passie ze heeft en dat het apporteren van warm maar ook levend wild geen enkel probleem is. Al mijn andere Flats heb ik dit moeten leren, maar bij Fien was dit niet nodig. Ze is een natural!

Heerlijke meissie mijn Fien

Maar er is ook minder leuk nieuws want mijn brokkenpilootje Fien heeft weer een blessure. Al enige tijd zag ik een onregelmatigheid in haar gangwerk, niet heel duidelijk zichtbaar en soms zag ik niets. Maar het zinde mij niet en daarom ben ik gisteren bij de SDU geweest voor een onderzoek bij dr. Edgar Scheepens. Zijn conclusie was; een nekblessure met uitstralingsklachten naar haar rechter voorpootje. Hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door het trekken aan de lijn. Niet tijdens het volgen, want dat kan ze prima. Maar als ik maar even mijn aandacht verlies en er komt een hond voorbij of er ligt een stuk wild of een dummy dan vliegt ze hier naar toe en geeft een enorme ruk aan de lijn. Vanaf nu aan een borsttuig, gecontroleerd bewegen en a.s. vrijdag naar een orthomanueel dierenarts. Ik hoop dat Phoenix weer snel de oude is.

Met Flynn ben ik nu vier keer naar de Reddingshondentraining geweest van Marjoleine van Doorn. Twee keer op puin getraind en twee keer in het bos. Ik vind het gewoon waanzinnig hoe snel Flynn heeft geleerd over het puin te lopen, zelf vond ik het af en toe best spannend, maar daar had Flynn geen last van. Wat een gave sport is dit. Ook bij Reddingshondentraining komt het aan op samenwerken. Flynn moet nog wel wennen dat ze mensen moet zoeken en geen dummies. Maar bij de laatste training begon het kwartje te vallen. Ik geniet enorm hoe blij en enthousiast zij is. Haar staart (en billen) maken overuren, waardoor het maken van scherpe foto’s zo goed als onmogelijk is.

Flynn heeft het ‘slachtoffer’ gevonden!

Ik merk dat de Reddingshondentraining heel goed is voor Flynns zelfvertrouwen. Op het puin moet ze in de resten van het gebouw donkere ruimtes in en over allerlei verschillende barrières zien te komen. Heel gaaf om te zien hoe ze hier elke week weer wat stoerder in wordt.

Jorja, is nu bijna twaalf en vorige week ging het niet goed met haar. Ze wilde niet meer mee op de wandeling. Snel een plasje in het bos bij ons huis en daarna meteen weer liggen. Ze was stilletjes en wilde niet eten. Bij mijn dierenarts bleek zij een ontstoken baarmoeder te hebben en een cyste op een eierstok. Met een antibiotica kuur zijn we naar huis gegaan en twee dagen later is zij geopereerd. Tijdens de operatie vond mijn dierenarts nog twee kleine melktumoren en deze zijn ook verwijderd. Jorja heeft moeite om op te knappen, ze is natuurlijk ook een bejaarde dame ons Deentje. Eten doet ze gelukkig weer goed maar naar buiten wil ze nog steeds niet. In overleg met mijn dierenarts geven wij haar nu extra pijnstilling in de hoop dat ze hierdoor wat sneller opknapt. We duimen voor ons lieve oudje.

Arme George lag de eerste dagen een heel zielig vogeltje

En dan mijn oogappeltje Harley. Mijn heerlijke meisje is op 25 december 13,5 jaar oud geworden. Still alive and kicking. Hoe slecht het er vorig jaar zomer ook uitzag, hoe super fit is mijn wijfie nu. Het enige waar je aan merkt dat ze op leeftijd is, zijn wat grijze haren en het feit dat ze stokdoof is. Al verdenk ik haar dat ze af en toe ook ‘oost-indisch-doof’ is. Als je Harley ziet lopen op de wandeling dan kun je je niet voorstellen dat ze al zo oud is. Ik realiseer mij hoe bijzonder het is om zo’n oude Flatcoat te hebben, daarom vertel ik haar elke dag weer hoeveel ik van haar hou.

Van links naar rechts Flynn, Phoenix, Jorja en Harley

Als mijn oudjes de 10 hebben bereikt, vier ik ook elke halve verjaardag met een feestje. Ter ere van Harleys 13,5 verjaardag hebben we een feestje gevierd in de Veluwse bossen.