Bij het opschonen van mijn fotobestand kwam ik onderstaande foto tegen. Ik denk dat de foto 5 jaar geleden is gemaakt. Ik kan het mij nog goed herinneren. Ik wilde een foto van de honden van Willy en mij maken. Alle zeven om en om op kleur. We hebben bij het maken van foto’s een vaste rolverdeling. Willy zet de honden neer en ik ben de fotograaf. Wil had niet veel tijd en zette de honden gehaast en met wat minder geduld dan anders naast elkaar. Ik weet nog dat ik dacht: “Dit wordt helemaal niks”. Tot ik de foto’s op mijn computer bekeek. Ik had er drie geschoten en alledrie prachtig. De meisjes allemaal goed getroffen. Hoe verdrietig dat zes van deze schatten er niet meer zijn, alleen Flynn nog ………..
De drinkbak voor de honden staat in onze bijkeuken, om te voorkomen dat de keuken niet een paar keer per dag wordt omgetoverd in een zwembad. Die van mij hebben echt geen tafelmanieren! De deur van de bijkeuken staat op een kier, zodat de meiden er bij kunnen en de warmte in huis op peil blijft. Het viel mij al op dat Fien de laatste tijd bij de deur bleef zitten. Ik kreeg het vermoeden dat we met een gevalletje ‘aangeleerde hulpeloosheid’ te maken hadden. Waarschijnlijk hadden Ton en ik elke keer de deur voor haar opengedaan en de hulpeloosheid werd hierdoor een feit. Om dit op te lossen zette ik Fien bij de deur en gooide een stukje kaas bij de waterbak. Deed de deur op een kier en wachtte af wat er gebeurde. Fien bleef zitten, keek door de ruit naar het brokje kaas en weer naar mij. Je hoorde haar hersentjes kraken. Eindelijk (mijn geduld werd behoorlijk op de proef gesteld) nam ze de beslissing en duwde de deur open met haar neus. Daarna heb ik de oefening nog een keer herhaald en na even twijfelen nam ze de juist beslissing. Het was voor ons allebei een goede oefening. Fien doet de deur nu weer zelf open en ik leerde wederom hoe belangrijk het is om je geduld te bewaren hahaha.
